ทางเลือกสุดท้ายของกรณ์

ปลายปากกาโลหะสีเงินในมือของกรณ์สั่นเทาเพียงเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บของห้องควบคุมใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน แต่เป็นเพราะน้ำหนักของรอยหมึกบนแผ่นกระดาษตรงหน้า ที่มีค่าเท่ากับการลบตัวตนของใครบางคนออกจากประวัติศาสตร์ “คุณแน่ใจแล้วหรือครับกรณ์ ว่าการกดปุ่มนั้น จะไม่ทำให้คุณหลงเหลือความทรงจำเกี่ยวกับผมเลย” เสียงของรินรดาดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์ควอนตัม เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กฝั่งตรงข้าม แววตาของนักจิตวิทยาอัจฉริยะไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวต่อความตาย ความพ่ายแพ้ หรือแม้แต่การสูญเสียอำนาจ แต่มันคือความเวิ้งว้างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง กรณ์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มผู้เงียบขรึมมองลึกลงไปในนัยน์ตาของหญิงสาวผู้กุมความลับทั้งหมด เขาพบเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้น เงาของอดีตที่ว่างเปล่า... อดีตที่เขาเพียรพยายามตามหามาตลอดชีวิต “ถ้าความทรงจำของผมต้องแลกมาด้วยการเป็นหุ่นเชิดในวัฏจักรแห่งกาลเวลาที่คุณสร้างขึ้น... รินรดา การไม่มีตัวตนเสียยังจะดีกว่า” กรณ์เอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านในความรู้สึก “แต่คุณจะเจ็บปวดนะ” รินรดาแย้มยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น “การลบอحدةสลักรอยอดีต ไม่ได้หมายความว่าแผลเป็นจะหายไป มันแค่ทิ้งความว่างเปล่าไว้ให้คุณโหยหาโดยไม่รู้ว่ากำลังหาอะไร... คุณทนความโดดเดี่ยวแบบนั้นได้จริงๆ หรือครับ?” คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงไปในรอยแผลเก่า กรณ์นิ่งงึมไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่กระจัดกระจายราวกับเศษกระจกแตกละเอียดผุดขึ้นมาในหัว—ความทรงจำที่หายไป รอยยิ้มของใครบางคนที่เขาจำหน้าไม่ได้ และเสียงกระซิบในความฝันที่คอยหลอกหลอนเขามาตลอดหลายปี เขามีทางเลือกอยู่สองทางในวินาทีนี้ ทางเลือกแรกคือการยอมรับข้อเสนอของรินรดา ควบคุมตลาดความทรงจำ ใช้พลังแห่งกาลเวลาบิด เบือนอนาคตให้เป็นไปตามที่เขาต้องการ เพื่อแลกับการได้ครอบครอง "ทุกสิ่ง" แต่ต้องสูญเสียวิญญาณและความเป็นมนุษย์ไปตลอดกาล ทางเลือกที่สอง—ทางเลือกสุดท้ายที่เขากำลังจะตัดสินใจ คือการทำลายทุกอย่างทิ้ง ยอมรับความเจ็บปวด ความว่างเปล่า และการเริ่มต้นใหม่จากศูนย์ แม้ว่ามันจะหมายถึงการลบเลือนแม้กระทั่งความสัมพันธ์ระหว่างเขากับรินรดาจนไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นผงก็ตาม กรณ์สูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของโอโซนและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก เขาวางปากกาลง เลื่อนนิ้วเรียวยาวไปสัมผัสกับแป้นพิมพ์ควบคุมหลัก แสงสีแดงกะพริบถี่รัวราวกับหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำด้วยความหวาดกลัว ระบบกำลังนับถอยหลังสู่การรีเซ็ตครั้งใหญ่ “บางครั้ง...” กรณ์เอ่ยขึ้นเบา ๆ ราวกับพูดกับตัวเอง “การไม่รู้ความจริง... อาจเป็นความเมตตาปรานีที่สุดที่กาลเวลามอบให้เราแล้วก็ได้” “คุณกำลังจะทำลายทุกอย่างที่เราสร้างขึ้นมาด้วยกันนะ กรณ์” รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเธอนุ่มนวลขึ้น แต่นัยน์ตากลับทอประกายอ้อนวอนเป็นครั้งแรกในชีวิต “แม้กระทั่งความรู้สึก... ที่เรามีให้กันในช่วงเวลานี้ด้วย” “ความรู้สึกที่อยู่บนความลวงตา มันก็เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาครับ รินรดา” กรณ์สบตาเธอนิ่ง “และผม... เบื่อเต็มทีกับการมีชีวิตอยู่ท่ามกลางภาพลวงตาพวกนี้แล้ว” นิ้วชี้ของเขาเคลื่อนไปแตะปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้าย ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งหมดก็ดับวูบลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ ก่อนที่แสงไฟฉุกเฉินสีส้มจะสว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์เบื้องหลัง ประตูนิรภัยที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านควอนตัมกลับค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้า ๆ รินรดาชะงัก สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเศร้าสร้อยเป็นความตกใจระคนหวาดระแวงเป็นครั้งแรก “เป็นไปไม่ได้... ใครเป็นคนเปิดประตูนั้น?” กรณ์หรี่ตาลง จ้องมองไปยังเงาร่างที่ก้าวเดินผ่านกลุ่มควันจาง ๆ ออกมาจากความมืด ร่างนั้นไม่ใช่ทหารยามขององค์กร และไม่ใช่เครื่องจักรจากอนาคต แต่เป็นบุคคลที่ควรจะสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน—บุคคลที่กุมกุญแจดอกสุดท้ายของปริศนาทั้งหมด ชายผู้สวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าด้านซ้าย และรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ “นายคิดจะจบเกมนี้คนเดียวง่ายเกินไปหน่อยแล้วมั้ง... ตัวฉัน” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในบทนี้นะครับ นาโนบอทมาสเตอร์