จุดวิกฤต: เวลาที่เหลืออยู่น้อยนิด

ควันสีขาวที่พวยพุ่งจางลง เผยให้เห็นร่างที่ก้าวผ่านธรณีประตูนิรภัยเข้ามาอย่างช้าๆ รองเท้าหนังสีดำกระทบพื้นคอนกรีตเกิดเสียงก้องกังวาน ทุ้ม หนักแน่น และเย็นเยียบจนน่าขนลุก กรณ์หยุดชะงัก ลลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ลำคอ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากชายผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ "อานนท์" อาจารย์และผู้มีพระคุณที่เสียชีวิตไปพร้อมกับเหตุระเบิดเมื่อสิบปีก่อน ไม่มีรอยแผลเป็น ไม่มีร่องรอยของกาลเวลา มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเย้ยหยัน และแววตาที่ว่างเปล่าราวกับไม่ใช่เนื้อมนุษย์ "ตกใจมากหรือครับ กรณ์... ลูกศิษย์รักของผม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความกดอากาศที่ลดต่ำลงอย่างกะทันหัน รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างกรณ์ถึงกับตัวสั่นเทา มือเรียวที่เคยถือเครื่องควบคุมระบบรีเซ็ตความทรงจำกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอมองร่างเบื้องหน้าสลับกับกรณ์ด้วยความตื่นตระหนก "เป็นไปไม่ได้... ฉันเป็นคนตรวจอัตลักษณ์ของศพในเหตุการณ์นั้นด้วยตัวเอง นายตายไปแล้ว!" อานนท์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและบาดลึก "ความตายเป็นเพียงแนวคิดที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ที่ไม่อาจเข้าถึงความลับของกาลต่างหาก รินรดา... เธอคิดจริงๆ หรือว่าองค์กรเบื้องหลังจะปล่อยให้คนกุมความลับอย่างพวกเราหลุดรอดไปง่ายๆ" ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยสีแดงฉานก็สาดส่องไปทั่วห้องควบคุม แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกทวีความรุนแรงขึ้น หน้าปัดดิจิทัลสีฟ้าครามที่ติดตั้งอยู่ใจกลางเสาเหล็กกล้าพลิกเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิง ตัวเลขดิจิทัลขนาดใหญ่เริ่มกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงนับถอยหลังที่ดังขึ้นเป็นจังหวะหัวใจที่ใกล้แตกสลาย *[ 02:45 ]* *[ 02:44 ]* *[ 02:43 ]* "เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้วนะครับ" อานนท์ปรายตามองนาฬิกาดิจิทัลที่กำลังนับถอยหลังสู่หายนะ "อีกไม่ถึงสามนาที ทุกอย่างที่พวกเธอพยายามสร้าง พยายามค้นหา จะสลายกลายเป็นธุลีไปพร้อมกับความทรงจำของคนทั้งเมือง" กรณ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา ความเงียบขรึมและเยือกเย็นกลับเข้าครอบงำจิตใจของเขาอีกครั้ง ดวงตาคราบความเจ็บปวดถูกแทนที่ด้วยความเฉียบคม เขาขยับตัวบังรินรดาไว้ครึ่งก้าว สายตาส2คมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่ควรจะตายไปแล้ว "อาจารย์ไม่ได้กลับมาเพื่อช่วยองค์กร... และก็ไม่ได้กลับมาเพื่อหยุดมัน" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคง "อาจารย์กลับมาเพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในการควบคุม ‘จุดเอกฐาน’ ครั้งสุดท้ายนี้ต่างหาก" รอยยิ้มบนใบหน้าของอานนท์จางหายไปแทนที่ด้วยแววตาชื่นชม "สมกับที่เป็นผลงานชิ้นเอกของผม เจ้ามีความสามารถในการมองทะลุภาพลวงตาเสมอ... ใช่ กรณ์ ระบบรีเซ็ตนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายอดีต แต่มันมีไว้เพื่อ ‘เขียนทับ’ ต่างหาก ใครก็ตามที่ถือรหัสผ่านในวินาทีสุดท้าย จะกลายเป็นพระเจ้าผู้กำหนดว่าประวัติศาสตร์สิบปีที่ผ่านมาควรจะเกิดขึ้นหรือไม่" การต่อสู้ไม่ได้เริ่มต้นด้วยหมัดมวยหรืออาวุธปืน ทว่ามันคือการประลองสมองและความเร็วท่ามกลางวินาทีชีวิตที่กำลังไหลริน รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอขยับตัวเข้าใกล้แผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวเตรียมกดรหัสฉุกเฉินเพื่อปิดตายระบบทั้งหมด แต่อานนท์ไวเท่าความคิด ร่างในชุดสูทพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วเกินมนุษย์ ปืนพกลำกล้องสีดำสนิทถูกชี้ตรงมาที่หน้าอกของรินรดาอย่างไร้ความลังเล "อย่าขยับจะดีกว่าครับ คุณนักจิตวิทยา" อานนท์เอ่ยเสียงเย็น แต่กรณ์เร็วกว่า เขาสJDพุ่งเข้าชาร์จร่างของอานนท์ในเสี้ยววินาทีที่อีกฝ่ายเสียสมาธิ แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปบนพื้นคอนกรีต เสียงเนื้อกระทบกับพื้นและเสียงหอบหายใจดังแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่แสบแก้วหู อานนท์แม้จะมีอายุมากกว่า แต่กลับมีพละกำลังและความว่องไวอย่างน่าประหลาด ราวกับร่างของเขาถูกดัดแปลงด้วยเทคโนโลยีบางอย่างที่เหนือล้ำเกินกว่ายุคสมัย กรณ์ถูกศកกระแทกเข้าที่ซี่โครงจนจุก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยมือจากการล็อกข้อมือของอานนท์ไว้ "กรณ์! ระวัง!" เสียงร้องเตือนของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล *[ 01:15 ]* *[ 01:14 ]* *[ 01:13 ]* หน้าจอดิจิทัลแสดงผลเข้าสู่เขตกําหนดวิกฤต ความร้อนจากแผ่นระบายความร้อนด้านหลังแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวร้อนระอุเหงื่อกาฬไหลโทรมกายของทั้งสามคน อานนท์ใช้แรงทั้งหมดสะบัดกรณ์ออกไปจนร่างของชายหนุ่มกระแทกเข้ากับเสาเหล็กหนา กรณ์สำลักออกมากรุบใหญ่ เลือดสีแดงเข้มไหลซึมมุมปาก แต่อย่าได้หยุดยั้ง สายตาของเขายังคงจดจ้องไปยังแผงควบคุมที่รินรดากำลังพยายามพิมพ์รหัสครั้งสุดท้ายด้วยมือที่สั่นเทา อานนท์ยันตัวลุกขึ้น ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความเหน็ดเหนื่อย เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้าหารินรดาที่หน้าจอ พร้อมกับยกปืนขึ้นเล็งที่ศีรษะของเธอ "จบแค่นี้ล่ะครับ... รินรดา" ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง กรณ์ที่ควรจะบาดเจ็บหนักจนลุกไม่ไหว กลับพุ่งตัวเข้าขวางวิถีกระสุนด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า ร่างทั้งร่างกระแทกเข้าใส่อานนท์จนกระเด็นไปกระแทกกับกระจกนิรภัยด้านข้าง เสียงกระจกแตกละเอียดกระจายเกลื่อนพื้น แต่ทว่า... เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังขึ้นก้องห้องควบคุม! รินรดากรีดร้องชื่อกรณ์สุดเสียง เมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มทรุดฮวบลงคาอ้อมแขนของเธอ เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านเสื้อเชิร์ตสีเข้มย้อมพื้นห้องให้กลายเป็นสีชาด *[ 00:05 ]* *[ 00:04 ]* *[ 00:03 ]* บนหน้าจอดิจิทัล ตัวเลขสีแดงเตือนระเบิดเหลือเวลาอีกเพียงสามวินาทีสุดท้าย อานนท์ที่ล้มอยู่บนกองเศษกระจก หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นท่ามกลางความสิ้นหวัง รินรดาน้ำตาคลอเบ้า มือหนึ่งประคองร่างกรณ์ อีกมือเอื้อมไปแตะที่ปุ่มเอ็นเตอร์เพื่อตัดสินชะตากรรมของโลกทั้งใบ ทว่า... ในวินาทีที่นิ้วกำลังจะกดลงไปนั้นเอง กรณ์ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนตักของเธอ กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่ส่อประกายประหลาด—แววตาที่ไม่ได้มีความเจ็บปวดจากการถูกยิง แต่เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ซ่อนความลับอันน่าสะพรึงกลัวเอาไว้ "อย่าเพิ่งกด..." กรณ์กระซิบเสียงแผ่วเบาข้างหูเธอ "เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... ไม่ใช่อานนท์จริงๆ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันใน, นาโนบอทมาสเตอร์