ระเบิดเวลาแห่งความจริง

เสียงเหล็กดัดบานใหญ่ถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนบานพับหลุดกระเด็น เสียงก้องกังวานของโลหะที่กระทบพื้นคอนกรีตดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามของอสูรกาย ทว่าภายในห้องควบคุมที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งนี้ เสียงรอบกายกลับไร้ความหมาย เมื่อวินาทีชีวิตบนหน้าจอหลักกำลังนับถอยหลังสู่วินาทีสุดท้าย *เก้า... แปด... เจ็ด...* ตัวเลขสีเลือดสาดส่องลงบนใบหน้าครึ่งซีกของกรณ์ ชายหนุ่มยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินแกรนิต ดวงตาคมกริบทอดมองไปยังภาพสะท้อนของตัวเองบนจอแก้วที่กำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ความว่างเปล่าในอดีตที่เขาเพียรตามหา บัดนี้ไม่ได้ถูกเติมเต็มด้วยความจริงอันงดงาม หากแต่กำลังจะถูกเปิดเปลือยให้โลกทั้งใบได้ประจักษ์ในความโสมมของอำนาจที่ซ่อนเร้น "กรณ์! คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" เสียงกรีดร้องของรินรดาแหลมสูงจนเกือบขาดห่วง หญิงสาวพุ่งตัวเข้ามาหมายจะคว้าข้อมือเขาเพื่อหยุดยั้งการกระทำอันบ้าบิ่น ทว่าแรงเหวี่ยงจากร่างสูงกลับผลักเธอให้ถอยร่นไปชนเข้ากับแผงคอนโซลควบคุม ความเจ็บปวดที่ข้อศอกไม่ทำให้เธอใส่ใจเท่ากับตัวเลขบนจอที่เปลี่ยนเป็นเลข *สาม... สอง... หนึ่ง...* ปัง! ประตูนิรภัยชั้นสุดท้ายพังทลายลงพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาทะมึนในชุดสูทสีเข้ม กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากบุคคลผู้มาใหม่ พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่ยกขึ้นเล็งตรงมาที่ศีรษะของกรณ์อย่างไร้ความลังเล "สายเกินไปแล้ว... สหายเก่า" กรณ์พึมพำเบาๆ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน ในวินาทีที่นิ้วชี้ของมือสังหารเหนี่ยวไก พร้อมๆ กับที่ระบบนับถอยหลังศูนย์ลง หน้าจอหลักทั่วทั้งห้องไม่ได้ดับวูบลงอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม มันกลับสว่างวาบด้วยแสงสีฟ้าเจิดจ้า โค้ดข้อมูลนับล้านบรรทัดไหลทะลักผ่านโปรโตคอลความปลอดภัยระดับสูงสุดที่ถูกสร้างขึ้นจากน้ำมือของรัฐบาลและกลุ่มทุนเงา ความลับที่ถูกฝังกลบมานานนับทศวรรษ ความทรงจำที่ถูกปล้นชิง และรายชื่อของผู้มีอำนาจที่อยู่เบื้องหลังตลาดมืดแห่งจิตวิญญาณ ถูกอัปโหลดเข้าสู่เครือข่ายอินเทอร์เน็ตไร้พรมแดนในเสี้ยววินาทีนั้น *คลิกเดียว... เปลี่ยนแปลงโลกทั้งใบ* "ไม่! หยุดมันเดี๋ยวนี้!" เสียงคำรามด้วยความตื่นตระหนกหลุดออกมาจากปากของชายในชุดสูท เขายิงกระสุนนัดแรกทะลุกระจกแผงควบคุมจนแตกละเอียด แต่ทว่า... สัญญาณดาวเทียมได้ถูกกระจายออกไปแล้ว ข้อมูลทั้งหมดเดินทางเร็วยิ่งกว่ากระสุนปืน มันกำลังพุ่งทะยานผ่านเสาสัญญาณนับล้าน ข้ามทวีป และตรงดิ่งไปยังสมาร์ทโฟน หน้าจอคอมพิวเตอร์ และระบบถ่ายทอดสดทุกมุมโลก รินรดาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เข่าอ่อนแรงอย่างฉับพลัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เธอมองดูข้อความแจ้งเตือนนับแสนรายการที่เด้งขึ้นบนหน้าจอแท็บเล็ตของเธอเอง ข้อมูลงานวิจัยที่เธอแลกมาด้วยชีวิต ความผิดพลาดในอดีต และบาปหนาที่เธอพยายามปกปิด บัดนี้... มันกลายเป็นสาธารณะสมบัติไปเสียแล้ว "คุณทำอะไรลงไป รู้ตัวบ้างไหมกรณ์..." เสียงของเธอสั่นเครือ มีทั้งความโกรธ ความหวาดกลัว และความโล่งใจที่ประเด็นปัญหาทั้งหมดถูกกระชากออกมาเผชิญแสงสว่างเสียที กรณ์ไม่ได้หันกลับไปมอง เภสัชกรแห่งกาลเวลาผู้กุมชะตากรรมของมนุษยชาติยังคงยืนตระหง่าน ร่างกายของเขารู้สึกได้ถึงแรงกระแทกจากกระสุนปืนนัดที่สองที่เจาะทะลุผ่านหัวไหล่ขวา เลือดสีแดงสดค่อยๆ ซึมเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวจนกลายเป็นวงกว้าง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ความรู้สึกทางกายภาพเหล่านั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับความเบาสบายในจิตใจที่เขาได้รับการปลดปล่อย ชายในชุดสูทก้าวเข้ามาประชิด ลำกล้องปืนเย็นเฉียบจ่อเข้าที่ขมับด้านซ้ายของกรณ์ แววตาของนักฆ่าไร้ซึ่งความปรานี "แกตายแน่... รู้ไหมว่าแกทำลายพินัยกรรมของใครลงไป" กรณ์ปรายตามองชายผู้ถืออาวุธ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงนิ่งสงบ น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน "พินัยกรรมของคนที่สร้างโลกบนความลวง... ถึงเวลาที่ต้องรื้อสร้างมันใหม่แล้วล่ะครับ" ก่อนที่นิ้วบนไกปืนจะถูกกดลงเพื่อปิดปากพยานปากเอก เสียงเตือนภัยระดับฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของทุกคนในรัศมีร้อยกิโลเมตรก็ดังระรัวพร้อมกัน เสียงกริ่งเตือนภัยดังแสบแก้วหู หน้าจอโทรศัพท์ทุกเครื่องบนท้องถนน ทุกตึกระฟ้า และทุกบ้านเรือนทั่วโลก ต่างพร้อมใจกันสั่นสะเทือน ข้อมูลบล็อกเชนชุดใหญ่ที่แกะรอยไม่ได้กำลังถูกเปิดอ่านโดยคนนับพันล้านคน และในวินาทีที่ความโกลาหลระดับโลกกำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ประตูห้องควบคุมที่พังเสียหายไปแล้ว กลับมีเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า... เสียงรองเท้าหนังที่คุ้นเคย เสียงที่ทำให้สีหน้าของกรณ์เปลี่ยนไปเป็นความตกตะลึงอย่างถึงที่สุดเป็นครั้งแรกในชีวิต ร่างของบุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วจากเหตุการณ์เพลิงไหม้เมื่อสัปดาห์ก่อน ก้าวพ้นความมืดออกมา พร้อมกับรอยยิ้มอันคุ้นตาที่ส่งตรงมาให้เขา "ยินดีต้อนรับสู่โลกความจริงนะ ลูกชายของฉัน" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ