รอยร้าวแห่งความไว้วางใจ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีเข้มถูกเลื่อนมาหยุดตรงหน้ากรณ์ด้วยแรงผลักเบาๆ ทว่ามั่นคง ปลายเล็บที่ทาเคลือบด้วยสีนู้ดเรียบหรูของรินรดากดทับมุมกระดาษแผ่นนั้นไว้ ชั่วขณะหนึ่ง เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของเธอดังก้องขึ้นราวกับเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าใส่แนวปะการัง "คุณกำลังตรวจสอบผิดที่, กรณ์" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ แต่มันแฝงไปด้วยแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบกายเยียบเย็นลงอย่างประหลาด รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่นั้นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าที่ถูกเคลือบไว้ด้วยรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ในยามปกติเคยทำให้กรณ์รู้สึกอุ่นใจ แต่วันนี้... มันกลับกลายเป็นกำแพงหนาทึบที่เขาไม่สามารถมองทะลุผ่านไปได้ กรณ์ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำ ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารในแฟ้มนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ เอกสารที่ระบุเส้นทางการเงินและการโอนถ่ายข้อมูลความทรงจำจากศูนย์วิจัยใต้ดิน ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาเชื่อมาตลอดว่ามีเพียงเขากับเธอเท่านั้นที่ล่วงรู้ "ผมไม่ได้ตรวจสอบผิดที่หรอกครับ รินรดา" กรณ์เอ่ยขึ้น ช้าๆ ทว่าหนักแน่นทุกคำ น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนาแต่เต็มไปด้วยกระแสคลื่นแห่งความเคลือบแคลงที่ก่อตัวขึ้นในอก "สิ่งที่ผมสงสัยคือ... ทำไมชื่อผู้รับผลประโยชน์ในบันทึกการเข้ารหัสชุดนี้ ถึงเป็นบริษัท 'นีโอ-เมมโมริอา' ที่คุณเพิ่งเซ็นสัญญาซื้อขายหุ้นไปเมื่อสามเดือนก่อน" รินรดาชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที—สั้นเสียจนคนทั่วไปอาจมองไม่เห็น แต่สำหรับสายตาที่จับจ้องเธอทุกฝีก้าวของกรณ์ ความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยนั้นชัดเจนยิ่งกว่าตัวอักษรบนกระดาษ ปลายนิ้วที่เคยทาบอยู่บนแฟ้มเอกสารขยับถอยห่างออกเล็กน้อย เป็นปฏิกิริยาป้องกันตัวโดยสัญชาตญาณที่แม้แต่นักจิตวิทยาอัจฉริยะอย่างเธอก็ยังไม่อาจควบคุมมันได้ทัน "คุณกำลังระแวงผม, กรณ์" เธอย้อนถาม เสียงของเธอทุ้มต่ำลงเล็กน้อย เจือแววตัดพ้อที่กรั่นกรองมาอย่างดี "เราผ่านอะไรกันมาบ้าง คุณก็น่าจะรู้ดีที่สุด ความทรงจำที่คุณกำลังพยายามประกอบสร้างขึ้นมาใหม่... มันอาจกำลังบิดเบือนความจริงบางอย่างในหัวของคุณเอง" "ความทรงจำของผมอาจจะขาดหายไปหลายช่วงครับ" กรณ์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกทั้งสองข้างวางทราบลงบนโต๊ะทำงาน สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอ "แต่สัญชาตญาณของผมยังทำงานได้ดี และผมก็เกลียดการถูกหลอกลวงมากที่สุด โดยเฉพาะจากคนที่ผมไว้ใจมากที่สุด" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที ไม่มีใครขยับเขยื้อน ราวกับกาลเวลาในห้องนี้ถูกหยุดไว้ด้วยแรงตึงเครียดที่พุ่งสูงถึงขีดสุด กรณ์พิจารณารายละเอียดในเอกสารซ้ำอีกครั้ง ร่องรอยของรหัสผ่านดิจิทัลที่ใช้เข้ารหัสไฟล์ลับชุดนี้ มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว... เป็นรูปแบบการเขียนโค้ดที่เขาเป็นคนสอนเธอกับมือเมื่อหลายปีก่อน สม ัยที่พวกเขายังร่วมงานกันในโครงการทดลองลับ ไม่มีทางที่คนนอกจะเลียนแบบลายมือดิจิทัลนี้ได้ นอกจากตัวเธอเอง รินรดาลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพของเมืองเบื้องล่าง แสงไฟระยิบระยับยามค่ำคืนสะท้อนลงบนกระจกเงาบังใบหน้าของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง ด้านหลังของเธอยังคงดูสง่างามและน่าค้นหา แต่กรณ์ในตอนนี้กลับรู้สึกว่า หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าช่างแปลกหน้าเสียเหลือเกิน "คุณคิดว่าตัวเองกำลังตามล่าหาความจริงอยู่ใช่ไหม กรณ์" รินรดาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง "แต่ความจริงที่คุณพยายามไขว่คว้า... มันอาจจะไม่ได้สวยงามอย่างที่คุณจินตนาการไว้หรอกนะ บางครั้ง การไม่รู้ความจริงเลย อาจจะเป็นการปกป้องตัวคุณเองได้ดีที่สุดแล้ว" "นั่นคือคำเตือน... หรือคำขู่ครับ?" กรณ์ลุกขึ้นยืนตาม น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบลงอย่างไร้ความปรานี รินรดาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง รอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปากของเธอบัดนี้หายลับไป เหลือเพียงความจริงจังที่ระคนความเศร้าสร้อยบางเบา เธอก้าวเข้ามาใกล้เขาช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอเหลือเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยเคยทำให้เขารู้สึกสงบ กลับกลายเป็นกลิ่นอายของความอันตรายในความรับรู้ของเขาตอนนี้ "มันคือความหวังดี... จากคนที่รู้จักคุณดีที่สุด" รินรดากระซิบแผ่วเบา ราวกับเสียงถอนหายใจ ทว่า ในวินาทีที่กรณ์กำลังจะเอ่ยปากถามเค้นความจริงต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังลั่นขึ้นทั่วทั้งตึก ไฟสำรองสีส้มกะพริบวับวาบสลับกันไปมาในความมืด หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องบนโต๊ะทำงานดับวูบลงพร้อมกันโดยไม่มีสาเหตุ ร่างของรินรดานิ่งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่แววตาของเธอจะเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างแท้จริง ซึ่งไม่ใช่การแสดง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตกำลังวิ่งกรูขึ้นมาตามบันไดหนีไฟ มุ่งตรงมายังชั้นนี้อย่างรวดเร็ว รินรดาคว้าข้อมือของกรณ์ไว้แน่น แรงบีบของเธอสั่นเทาเล็กน้อย "พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดไว้... ถ้าคุณยังอยากรู้ความจริงทั้งหมด ตามฉันมาทางนี้!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งความไว้วางใจนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ