การทดลองที่สาบสูญ

คราบน้ำยาเคมีแห้งกรังบนแผ่นกระดาษไขสีเหลืองกรอบ ส่งกลิ่นอับชื้นของกาลเวลาที่ถูกกักขังมานานนับทศวรรษ กรณ์ใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวพลิกหน้าเอกสารแผ่นสุดท้ายอย่างระมัดระวัง เสียงกระดาษกรอบแกรบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องใต้ดินนิรภัย แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดทังสเตนส่องกระทบตัวหนังสือพิมพ์ดีดภาษาอังกฤษที่เลือนราง แต่ยังมีร่องรอยความคมชัดพอบันทึกประวัติศาสตร์อันดำมืด "คุณกำลังเล่นกับไฟที่มอดดับไปแล้ว กรณ์..." น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นวางหนังสือ รินรดาก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว เธอยังคงสวมชุดสูทสีดำสนิทไร้รอยยับเช่นเคย ดวงตาคู่คมจับจ้องมาที่ชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความเป็นห่วงกับความระแวงระวัง กรณ์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา สายตาของเขายังคงตรึงอยู่กับรหัสตัวเลขและแผนผังโครงสร้างทางพันธุศาสตร์ที่ซับซ้อนเบื้องหน้า "ไฟที่ถูกดับด้วยการจงใจซ่อนเร้น มันไม่มีทางมอดสนิทหรอกครับ รินรดา..." กรณ์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล "มันแค่รอเวลาให้ใครสักคนมาเติมเชื้อเพลิงเข้าไปใหม่... และดูเหมือนว่า เอกสารชุดนี้กำลังทำหน้าที่นั้นอย่างสมบูรณ์แบบ" แผ่นกระดาษแผ่นรองสุดท้ายเผยให้เห็นตราประทับสีแดงสดที่ถูกกากบาททับด้วยหมึกสีดำหนาทึบ ข้อความด้านบนสุดปรากฏชื่อโครงการที่ทำให้ลมหายใจของกรณ์สะดุดไปชั่วขณะ — *'PROJECT CRONOS'* (โครงการโครนัส) รินรดากัดริมฝีปากแน่นโดยไม่รู้ตัว เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้เก่าๆ นั้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวตนของทั้งคู่ "คุณคิดว่าตัวเองกำลังตามหาความจริงเกี่ยวกับอดีตของคุณเอง..." รินรดาถอนหายใจยาว แววตาไหววูบชั่วขณะก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม "แต่ความจริงบางอย่าง... ถ้าคุณขุดมันขึ้นมาจากหลุมศพได้สำเร็จ คุณอาจจะเป็นฝ่ายถูกฝังแทนที่มัน" กรณ์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาคมกริบราวกับใบมีดสะท้อนเงาของรินรดาไว้อย่างชัดเจน ความเงียบโรยตัวคั่นกลางระหว่างคนทั้งสองยาวนานหลายวินาที เป็นความเงียบที่หนักหน่วงจนแทบจะได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจ "ถ้าความทรงจำที่ผมมีอยู่มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นจากห้องทดลองพวกนี้..." กรณ์พูดช้าๆ ทีละคำ น้ำหนักเสียงทุ้มต่ำสะท้อนก้องในห้องแคบๆ "การใช้ชีวิตอยู่กับความโกหก ก็ไม่ต่างอะไรกับการตายทั้งเป็นหรอกครับ รินรดา คุณก็รู้ดีแก่ใจ" นิ้วเรียวยาวของกรณ์เลื่อนไปแตะที่ภาพร่างโครงสร้างอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งในเอกสาร มันคือเครื่องมือที่ถูกออกแบบมาเพื่อ "เขียนทับ" ความทรงจำระดับเซลล์ — ทฤษฎีที่วงการวิทยาศาสตร์กระแสหลักต่างปฏิเสธว่าไม่มีทางเป็นไปได้ แต่หลักฐานบนโต๊ะกลับยืนยันว่ามันเคยถูกสร้างขึ้น และเคยถูกใช้งานจริงมาแล้ว รินรดานิ่งเงียบไป ดวงตาของเธอหลบต่ำลงมองเอกสารแผ่นเดียวกัน มือที่ประสานกันไว้ที่หน้าท้องกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความลับที่เธอแบกรับไว้กับความจริงที่กรณ์กำลังเปิดเปลือยทีละน้อย "โครงการโครนัสไม่ใช่แค่เรื่องของการดัดแปลงความทรงจำ..." รินรดาตัดสินใจพูดออกมาในที่สุด น้ำเสียงของเธอลดระดับลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "เป้าหมายที่แท้จริงของมัน ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อลบอดีต... แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ *'กำหนดอนาคต'* ของผู้มีอำนาจกลุ่มหนึ่งโดยเฉพาะ" กรณ์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองอันเฉียบแหลมประมวลผลคำพูดของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว "หมายความว่า..." *กริ๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากด้านหลังประตูทางเข้าห้องใต้ดิน ทำให้ทั้งคู่หยุดชะงักทันที กรณ์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวขึ้นในเสี้ยววินาที รินรดากลับหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ ทั้งสิ้น ประตูเหล็กหนาที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยสูงสุด กลับค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดของทางเดินด้านนอก และก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว เงาร่างสูงใหญ่ในชุดโค้ทกันหนาวสีดำสนิทก็ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา พร้อมกับแสงไฟฉายจากปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่พุ่งตรงมายังพวกเขาทั้งสองคนอย่างแม่นยำ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งความลับนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ