ความรู้สึกที่ก่อตัว

"ความจริงแล้ว... คุณไม่ได้เกลียดผมหรอกครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่ถูกปิดทึบ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของกรณ์ เงาทอดยาวไปบนผนังห้องที่เต็มไปด้วยแฟ้มข้อมูลและหน้าจอแสดงผลกราฟิกความทรงจำที่หยุดนิ่ง รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เปลือกตาบางกะพริบเพื่อปรับโฟกัสสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่จ้องมองมานานนับชั่วโมง เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำ ฝ่ามือทั้งสองข้างประสานกันแน่นบนตักเพื่อปกปิดอาการสั่นไหวที่เธอพยายามควบคุมมาตลอดทั้งคืน ความเหนื่อยล้าจากการถอดรหัสหน่วยความจำระดับลึกในห้องทดลองเมื่อช่วงบ่ายกำลังกัดกินเรี่ยวแรงของเธอทีละน้อย แต่สิ่งที่หนักหนากว่าความอ่อนล้าทางร่างกาย คือความเปราะบางในจิตใจที่เธอยอมให้กรณ์ได้เห็นเป็นครั้งแรก "คุณกำลังเข้าใจผิด กรณ์" รินรดาฝืนยิ้มบางๆ ริมฝีปากที่ซีดเซียวขยับพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามราบเรียบ "ฉันไม่ได้เกลียดคุณ... และในขณะเดียวกัน ฉันก็ไม่ได้มีความจำเป็นต้องชอบคุณด้วย หน้าที่ของเรามันจบลงตั้งแต่การเชื่อมโยงระบบความทรงจำเมื่อสัปดาห์ก่อนแล้ว" "แต่หัวใจของคุณไม่ได้ทำงานตามหน้าที่นั้นเลยนะครับ" กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นทีละน้อย ฝีเท้าของเขาไร้เสียงราวกับเสือดาวที่กำลังย่างก้าวเข้าหาเหยื่อ แต่ในแววตาสีเข้มคู่นั้นกลับไม่มีร่องรอยของการคุกคาม มีเพียงความลึกซึ้งและความเข้าใจที่เจืออยู่จางๆ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงแค่กั้นกลางด้วยแผ่นไม้เนื้อแข็ง รินรดาแหงนหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความจริงที่ซ่อนอยู่ในแววตานั้น มันเป็นแววตาเดียวกันกับที่เธอเคยเห็นในบันทึกความทรงจำที่ถูกลบเลือน—ความทรงจำที่เธอกับเขาเคยมีร่วมกันก่อนที่โลกใบนี้จะถูกจัดระเบียบใหม่ด้วยตลาดซื้อขายความทรงจำ "คุณเห็นอะไรในนั้น..." รินรดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเสียงของตัวเองจะทำลายความเปราะบางรอบตัว "ตอนที่คุณเข้าไปในส่วนลึกที่สุดของชุดข้อมูล... คุณเห็นอะไรในอดีตของฉัน" กรณ์ไม่ได้ตอบในทันที เขาดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต ระยะห่างที่ถูกย่นย่อลงทำให้กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาลอยเข้ามาแตะจมูก กลิ่นของกระดาษเก่า ฝนแรก และความโดดเดี่ยว รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอย้ายสายตาไปมองแก้วกาแฟที่เย็นชืดบนโต๊ะแทนการเผชิญหน้ากับดวงตาคู่นั้นที่เฉียบแหลมจนทะลุผ่านเกราะป้องกันทุกชั้นของเธอ "ผมเห็นความกลัวครับ" กรณ์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด "ไม่ใช่ความกลัวที่จะตาย หรือความกลัวที่จะสูญเสียอำนาจ... แต่เป็นความกลัวที่จะถูกลืม รินรดา คุณกลัวว่าวันหนึ่งตัวตนของคุณ ความทรงจำที่คุณสั่งสมมาด้วยความเจ็บปวด จะถูกแทนที่ด้วยข้อมูลชุดอื่นที่มีประโยชน์ต่อระบบมากกว่า" รินรดาหลับตาลงชั่วขณะ ราวกับมีใครเอามีดกรีดลงบนแผลเป็นที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต น้ำตาหยดหนึ่งคลออยู่ที่หน่วยตาแต่เธอไม่ยอมปล่อยให้มันไหลริน ความเป็นนักจิตวิทยาอัจฉริยะที่ผู้คนต่างเกรงขาม พังทลายลงเหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่เหนื่อยล้าและโดดเดี่ยว "แล้วคุณล่ะ กรณ์..." เธอลืมตาขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา หยดน้ำตาที่รั้นไม่ยอมไหลรินตอนนี้สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ "คุณเข้าไปในความทรงจำคนอื่นเพื่อค้นหาตัวตนที่หายไปของคุณเอง แล้วถ้าวันหนึ่ง... คุณพบว่าตัวตนที่แท้จริงของคุณเป็นเพียงแค่ ‘โค้ดคำสั่ง’ ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายล้างล่ะ คุณจะยังอยากค้นหามันอยู่อีกไหม" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงไปในปมในใจของกรณ์ ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความทรงจำที่ว่างเปล่าของเขาคือความเจ็บปวดที่ไม่มีวันรักษาหาย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารอยแผลเป็นบนแขนซ้ายของตัวเองได้มาอย่างไร หรือทำไมเขาถึงมีความสามารถในการอ่านกระแสจิตของระบบนาโนบอทได้ดีกว่ามนุษย์ทั่วไป กรณ์เอื้อมมือออกไปช้าๆ ปลายปลายนิ้วของเขาแตะลงบนหลังมือของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะสัมผัสนั้นแผ่วเบาและอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ รินรดาสั่นสะท้านเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ชักมือหนี "ถ้าผมเป็นแค่โค้ดคำสั่งจริง..." กรณ์กระซิบ แววตาของเขาฉายความจริงจังที่สั่นคลอนหัวใจคนฟัง "ผมก็คงเป็นโค้ดที่ถูกเขียนขึ้นมาให้มีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องคุณ... ในช่วงเวลานี้แหละครับ" บรรยากาศในห้องราวกับหยุดนิ่ง ความเงียบงันห่อหุ้มคนทั้งสองไว้ในโลกใบเล็กๆ ที่มีเพียงเสียงลมหายใจและการเต้นของหัวใจที่ประสานกัน รินรดารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากมือของเขาเข้ามาสู่ผิวเนื้อ ความเปราะบางที่เธอสะสมมานานนับปีพังทลายลงในวินาทีนั้น เธอยื่นมืออีกข้างขึ้นมาสัมผัสข้อมือของเขา เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ภาพลวงตา ไม่ใช่ข้อมูลในระบบ แต่เป็นตัวตนจริงๆ ของชายหนุ่มที่พร้อมจะแตกสลายไปพร้อมกับเธอ "กรณ์..." เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบาแทบไม่ต่างจากเสียงกระซิบของสายลม "ระบบกำลังจับตาดูเรา... ถ้าพวกเขาพบว่าเรามีความรู้สึกผูกพันกันเกินกว่าเกณฑ์ที่กำหนด..." "ปล่อยให้มันจับตาดูไปเถอะครับ" กรณ์ตัดบทด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว เขยิบเก้าอี้เข้ามาประชิดเธอมากยิ่งขึ้น จนกระทั่งเขาสามารถมองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววหวั่นไหว "เพราะในโลกที่ทุกอย่างถูกตั้งโปรแกรมไว้ล่วงหน้า มีเพียงความรู้สึกนี้เท่านั้น... ที่เราเลือกที่จะสร้างมันขึ้นมาเอง" รินรดานิ่งงังไปชั่วขณะ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทางจรรยาบรรณของการเป็นนักวิจัยถูกแผดเผาจนมอดไหม้ด้วยความปรารถนาอันลึกซึ้งที่ถูกเก็บกดไว้ เธอยอมรับความจริงในใจแล้วว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอก็เฝ้ารอคอยช่วงเวลาที่เปราะบางนี้—ช่วงเวลาที่กำแพงระหว่างเขากับเธอพังทลายลง เธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เขาโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกของคนทั้งสองเกือบจะสัมผัสกันอยู่แล้ว ในวินาทีที่ความอบอุ่นกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ทันใดนั้น... *ปี๊ب! ปี๊บ! ปี๊บ!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงดังสนั่นลั่นห้องทำงาน แสงไฟสีส้มสลัวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ระรัว หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกจอรีเซ็ตตัวเองโดยอัตโนมัติ และข้อความเตือนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางจอ: *[WARNING: UNAUTHORIZED NEURAL OVERRIDE DETECTED]* *[SUBJECT ZERO HAS BREACHED THE SECURE ZONE]* กรณ์ผุดลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณนักรบตื่นตัวเต็มที่ สายตาคมกริบกวาดมองไปที่ประตูกระจกนิรกรที่ปิดทึบ รินรดารีบดึงสติตัวเองกลับมา มือเรียวรัวแป้นพิมพ์เพื่อตรวจสอบระบบ แต่เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่ารหัสผ่านทั้งหมดถูกเปลี่ยนจากภายนอก ประตูกลางห้องทำงานค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางควันไอระเหยของระบบระบายความร้อนที่พวยพุ่งออกมา เงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ขอโทษที่ขัดจังหวะช่วงเวลาอันแสนหวานนะครับ... คุณพี่ชาย" ขอบคุณสำหรับทุกการติดตามและกำลังใจที่มีให้กันเสร็จสิ้นในตอนนี้นะครับ — นาโนบอทมาสเตอร์