พันธมิตรในความมืด

"คุณกำลังเล่นกับไฟที่แม้แต่เถ้าถ่านก็ยังไม่เหลือให้ต่างคนต่างจำนะครับ คุณกรณ์" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากป้ายโฆษณานอกหน้าต่างกระจกใสสะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาของเธอ ซ่อนแววตาที่ยากจะคาดเดาไว้เบื้องหลัง ขณะที่เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานไม้สักที่กรณ์นั่งอยู่ ชายหนุ่มไม่ได้ขยับเขยื้อน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่ากล้ามเนื้อทุกมัดกลับตึงเครียดราวกับสปริงที่พร้อมดีดตัวได้ทุกเมื่อ ดวงตาคมกริบของกรณ์จ้องมองแฟ้มเอกสารลับที่เพิ่งถูกเลื่อนมาหยุดตรงหน้า เอกสารแผ่นนั้นไม่มีหัวกระดาษ ไม่มีตราประทับ มีเพียงชุดตัวเลขและรหัสพันธุกรรมที่ถูกเข้ารหัสไว้—รหัสพันธุกรรมที่เป็นของเขาเอง "คุณไม่ได้เอารelated data พวกนี้มาให้ผมดูเพื่อขู่เล่นหรอกใช่ไหม รินรดา" กรณ์เอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำกังวานลอดผ่านริมฝีปากที่เหยียดยิ้มบางเบา "คนอย่างคุณไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน... ว่ามาสิ เงื่อนไขของคุณคืออะไร" รินรดายกมือขึ้นดันกรอบแว่นเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างทาบลงบนขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ผสมผสานกับกลิ่นอายอันเย็นชาของห้องทดลอง "ฉันไม่ได้ต้องการเงิน และไม่ได้ต้องการให้คุณติดคุก" เธอเอ่ยกระซิบ แววตาคมปลาบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "สิ่งที่ฉันต้องการ... คือความทรงจำบทที่เจ็ด ที่ถูกลบออกไปจากจิตใต้สำนึกของคุณเมื่อสามปีก่อน" กรณ์ชะงักไปชั่วขณะ ภายใต้ความนิ่งสงบภายนอก หัวใจของเขากลับกระตุกวูบราวกับถูกกระชากลงสู่ห้วงเหว ความทรงจำบทที่เจ็ด... ห้วงเวลาที่ว่างเปล่าที่เขาพยายามตามหามาตลอดชีวิต ปมในใจที่คอยกัดกินตัวตนของเขาให้กลายเป็นเพียงเปลือกนอกที่ไร้รากเหง้า "คุณหมายความว่ายังไง" กรณ์กดเสียงต่ำลง บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก "คุณรู้ว่ามันหายไปไหนอย่างนั้นเหรอ" "มากกว่าที่คุณคิดค่ะ—เอ้ย, มากกว่าที่คุณคิดครับ" รินรดาแก้คำพูดในใจทันทีเมื่อเห็นประกายตาจับผิดของชายหนุ่ม เธอยืดตัวตรง รอยยิ้มที่มุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า "ตลาดความทรงจำใต้ดินไม่ได้เป็นแค่สถานที่ซื้อขายความทรงจำทั่วไป แต่มันคือ 'ห้องสมุด' ที่รวบรวมเศษเสี้ยวชีวิตของคนที่ถูกลบตัวตน และผู้ที่กุมกุญแจดอกนั้น... ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือองค์กรที่คุณกำลังพยายามขุดคุ้ยอยู่" เธอผายมือออกเล็กน้อย เชิงเชิญชวน "ฉันจะช่วยคุณเจาะระบบความปลอดภัยระดับสูงสุดของศูนย์วิจัยหลักเข้าไปเอาแฟ้มข้อมูลต้นฉบับคืนมา ฉันมีรหัสผ่านเข้าออกที่แม้แต่ผู้อำนวยการก็ยังไม่รู้... แต่คุณต้องพาฉันลงไปใน 'ชั้นใต้ดินระดับศูนย์' ด้วยตัวคุณเอง" กรณ์หรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด สมองอันเฉียบแหลมกำลังประมวลผลความเสี่ยงทุกรูปแบบ รินรดาเป็นนักจิตวิทยาอัจฉริยะที่รู้จุดอ่อนของมนุษย์ดีที่สุด การร่วมมือกับเภสัชกรแห่งความมืดเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการเดินเหยียบอยู่บนปากเหว แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือทางลัดเดียวที่เขามีอยู่เพื่อทวงคืนอดีตที่หายไป "ทำไมคุณต้องเสี่ยงขนาดนี้ด้วย" กรณ์ถามพล างเอียงคอเล็กน้อย สังเกตปฏิกิริยาของหญิงสาว "การลักลอบเข้าไปในชั้นศูนย์ มันมีโทษถึงขั้นถูกลบความทรงจำถาวร... คุณมีส่วนได้อะไรจากการทวงคืนความทรงจำของผม" รินรดาชะงักไปเสี้ยววินาที ดวงตาไหววับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนมันไว้อย่างมิดชิด ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม "เพราะความทรงจำที่หายไปของคุณ... มีเศษเสี้ยวของน้องสาวฉันฝังอยู่ด้วยยังไงล่ะคะ... เอ่อ, อยู่ด้วยยังไงล่ะครับ" เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าปลายนิ้วที่ประสานกันไว้ที่หน้าตักกลับจิกเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กรณ์จ้องมองผู้หญิงตรงหน้า พยายามค้นหาคำโกหกในแววตานั้น แต่สิ่งที่เขาพบมีเพียงความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้เกราะอันเยือกเย็น ชายหนุ่มถอนหายใจยาวนาน ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงላของเขาทาบทับร่างของหญิงสาวจนมิด รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของกรณ์ "ตกลง... เราเป็นพันธมิตรกัน" กรณ์ยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า "แต่จำไว้รินรดา ถ้าคุณตลบหลังผม ผมจะทำให้คุณลืมวิธีหายใจก่อนที่คุณจะได้ใช้ความทรงจำนั้นเสียอีก" รินรดามองมือที่ยื่นมาตรงหน้า เธอยื่นมือเรียวบางของเธอมาจับตอบสัมผัสที่มั่นคงและเย็นเยียบ ทั้งสองต่างรู้ดีว่านี่คือการทำสัญญากับซาตาน ที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า จุดจบของเกมนี้ใครจะเป็นฝ่ายสูญเสียทุกสิ่ง ทว่า ในขณะที่ปลายนิ้วของทั้งคู่กำลังจะประสานกันสนิท เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก แสงไฟนีออนสีส้มดับวูบลงทันที แทนที่ด้วยแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบถี่ระรัว ประตูห้องทำงานที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสความปลอดภัยขั้นสูง กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาในความมืด... ร่างนั้นสูงโปร่ง สวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิท และในมือถืออุปกรณ์ควบคุมระบบที่กำลังส่งเสียงเตือนด้วยคลื่นความถี่สูง กรณ์และรินรดารีบชักมือกลับ พุ่งสายตาไปยังผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญทันที และเมื่อแสงไฟสีแดงสาดส่องกระทบใบหน้าของบุคคลนั้น รินรดาก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ส่วนกรณ์กลับต้องกำหมัดแน่นยิ่งกว่าเดิม เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาในเวลานี้... คือคนที่ควรจะเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ไปเมื่อสามปีមុន... และเป็นเจ้าของความทรงจำบทที่เจ็ดที่แท้จริง! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงในบทนี้ด้วยกันนะครับ *นาโนบอทมาสเตอร์*