สมการความต่าง

กลิ่นหอมกรุ่นของชาบูน้ำดำที่ลอยอวลอยู่ตรงหน้าในค่ำคืนวันศุกร์ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารระหว่างสถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งกับสาวออฟฟิศสายมูเตลูดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับคุกรุ่นไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด ชนิดที่ต่อให้เติมเนื้อวากิวเกรดพรีเมียมลงไปอีกกี่ถาด ก็คงไม่ช่วยละลายความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามได้ "สรุปคือ... คุณธามพาผม... เอ้ย พาฉันมาเลี้ยงชาบู เพื่อจะบอกว่างานพรีเซนต์โปรเจกต์เมื่อช่วงบ่าย ใช้ไม่ได้เลยว่างั้นเถอะครับ?" พิมพ์เผลอหลุดปากแทนตัวเองด้วยสรรพนามตามความคุ้นชินของสุภาพบุรุษนักเขียน ก่อนจะรีบกระแอมไอแล้วเปลี่ยนกลับมาทำเสียงหวานใส่ผู้มีพระคุณมื้อนี้ "เอ๊ย หมายถึง... ฉันเข้าใจถูกใช่ไหมคะ... ไม่ใช่! ฉันหมายถึง 'คะ' ค่ะคุณธาม!" ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกขัน ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมมองลอดผ่านเลนส์ด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาวางตะเกียบในมือลงบนจานรองอย่างช้าๆ เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังชัดเจนท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ในร้านชาบูสไตล์โมเดิร์น "สรรพนามของคุณสับสนพอๆ กับโครงสร้างตารางงานในสไลด์พรีเซนต์ของคุณเมื่อบ่ายเลยนะครับ, คุณพิมพ์" ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มตามสไตล์ แต่เนื้อหาข้างในช่างคมกริบเหมือนใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "เรื่องชาบู... ผมรักษาคำพูดครับ ผมบอกว่าจะพิจารณา ก็แปลว่ากำลังพิจารณา... แต่เรื่องงานเมื่อบ่าย ผมเกรงว่ามันต้องมีการปรับทัศนคติกันยาวหน่อย" พิมพ์เม้มปากแน่น ความน้อยเนื้อต่ำใจพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเกือบจะเผลอหยิบยันต์กันผีดิบในกระเป๋าออกมาแปะหน้าผากคนตรงหน้าเสียให้รู้แล้วรู้รอด เธออุตส่าห์ยอมเป็นเจ้าภาพเลี้ยงชาบูมื้อแพงเพื่อหวังจะซื้อความสงบสุขและขอพื้นที่เล็กๆ สำหรับตั้ง 'องค์พิฆเนศ' จิ๋วบนโต๊ะทำงาน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการโดนเฉ่งงานกลางวงหม้อไฟแบบไม่ไว้หน้า "นี่คุณธาม! ฉันยอมรับนะคะว่าตัวเองเป็นสายมู ฉันเชื่อเรื่องดวง เรื่องฮวงจุ้ย เรื่องการจัดโต๊ะทำงานเพื่อเสริมพลังบวก แต่มันก็ไม่ได้แปลว่างานการตลาดที่ฉันทำมันจะไร้สาระจนเอามาเหยียบย่ำกันเล่นๆ แบบนี้นี่คะ!" พิมพ์วางตะเกียบลงบ้าง แรงกระแทกทำให้น้ำซุปกระฉิดเล็กน้อย "คุณเป็นสถาปนิก คุณมองโลกผ่านเส้นตรง สเกล และตัวเลข แต่การตลาดมันคือศิลปะ... มันคือจิตวิทยาของมนุษย์!" "จิตวิทยาเหรอครับ?" ธามทวนคำ น้ำเสียงของเขาเจือรอยยิ้มหยันจางๆ ที่มุมปาก "การเอาหินสีมงคลมาวางเรียงตามธาตุเพื่อแก้เคล็ดเรื่องยอดขายตก... คือจิตวิทยาที่คุณว่า หรือมันคือความงมงายที่คุณใช้หลอกตัวเองเพื่อให้ผ่านความกดดันไปได้วันๆ กันแน่ครับ, คุณพิมพ์" ฉึก! คำพูดนั้นเหมือนลูกศรที่ปักเข้ากลางใจของสาวสายมูเข้าอย่างจัง พิมพ์นิ่งอึ้ง ดวงตากลมโตเริ่มมีรื้นน้ำใสๆ ความโกรธผสมผสานกับความน้อยใจตีรันวนอยู่ในอก ปมในใจเรื่องความกลัวการเปลี่ยนแปลงและความไม่มั่นคงในหน้าที่การงานถูกสะกิดขึ้นมาอย่างแรง เธอพยายามปกปิดความอ่อนแอด้วยการเชิดหน้าขึ้น แม้ว่าเสียงที่เปล่งออกมาจะสั่นน้อยๆ ก็ตาม "คุณไม่เข้าใจหรอก... คนที่ชีวิตถูกควบคุมด้วยแผนงานที่สมบูรณ์แบบมาตลอดอย่างคุณ จะไปเข้าใจอะไรกับความรู้สึกเคว้งคว้างของคนที่ต้องพึ่งพาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเพื่อให้อยากตื่นมาทำงานทุกเช้าล่ะคะ!" พิมพ์พูดเสียงสั่น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงคว้ากระเป๋าถือคู่ใจ "ขอบคุณสำหรับชาบูมื้อนี้นะคะ! ส่วนเรื่องศ... ศาลพระภูมิอะไรนั่น ฉันไม่ตั้งก็ได้ค่ะ เชิญคุณอยู่กับเส้นตรงและโลกที่ไร้หัวใจของคุณต่อไปคนเดียวเถอะ!" ร่างบางหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีออกจากร้านด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว แต่ทว่า... ข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธามกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *กริ๊ง...* ธามหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว สีหน้าที่เคยเรียบเฉยและกวนประสาทเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขาลุกขึ้นพรวดเดียวจนเก้าอี้ไถลไปด้านหลังเสียงดังลั่นร้าน "เดี๋ยวก่อนครับ, คุณพิมพ์" ธามเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้โดยไม่รู้ตัว สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาทำให้พิมพ์ชะงักกึก หันกลับมามองด้วยความตกใจ "อะ...อะไรของคุณอีก ปล่อยนะ!" พิมพ์สะบัดข้อมือออกเบาๆ แต่ธามไม่ได้ปล่อย เขากลับมองตรงไปที่หน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง แววตาคู่นั้นไม่มีความกวนประสาทเหลืออยู่เลย มีเพียงความตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ "โปรเจกต์คอมเพล็กซ์ที่เราดูแลร่วมกัน... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ" ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ไซต์งานหลักที่กำลังก่อสร้าง... ผนังโครงสร้างโซน A เกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ทั้งที่เพิ่งเทคอนกรีตไปเมื่อวาน และผู้รับเหมา... หายตัวติดต่อไม่ได้ครับ" พิมพ์เบิกตากว้าง ความโกรธเคืองเมื่อครู่วันนี้ปลิวหายไปในพริบตา เมื่อสัญชาตญาณบอกเธอทันทีว่า ปัญหาครั้งนี้ใหญ่หลวงเกินกว่าที่สถาปนิกมาดนิ่งคนนี้จะแบกรับไว้คนเดียวได้แน่ๆ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะครับ