ฤกษ์งามยามซวย

"ฉันบอกแล้วไงจูน ว่าวันนี้ทิศบูรพาเป็นกาลกิณีกับราศีเมถุน! ทำไมแกไม่ยอมให้ฉันพกธูปหอมเก้าดอกเข้ามาในไซต์งานด้วยเล่า!" เสียงโวยวายที่ดังแทรกเสียงบดคอนกรีตของเครื่องจักรขนาดใหญ่ ทำให้สถาปนิกหนุ่มที่กำลังก้มหน้าตรวจแบบแปลนพิมพ์เขียวบนโต๊ะพับชั่วคราว ถึงกับต้องถอนหายใจยาวเหยียดอย่างเหลืออด ธามเงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นโต แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสมาร์ทมองทะลุผ่านความวุ่นวายตรงหน้า ไปยังร่างบางในชุดสูทสีเบจที่กำลังยืนเท้าสะเอวเถียงกับโทรศัพท์มือถือราวกับกำลังออกศึก นี่คือเช้าวันแรกของการรีโนเวตตึกเก่าอายุกว่าสามสิบปีให้กลายเป็นคอมมูนิตี้มอลล์สุดชิค และโปรเจกต์นี้ถูกบังคับให้ "การตลาด" กับ "สถาปนิก" ต้องมานั่งหายใจรดต้นคอกันในพื้นที่จำกัด ธามปัดเศษดินสอเบาๆ บนขอบโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแล็คเข้ารูปเดินเข้าไปใกล้ต้นตอของเสียงรบกวนอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งร่างสูงไปหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของหญิงสาวโดยที่เธอไม่รู้ตัว "ถ้าคุณยังเอาแต่โวยวายเรื่องทิศบูรพาหรือธูปเก้าดอกของคุณ... เกรงว่ากำหนดการส่งมอบงานเฟสแรกของเราคงต้องเลื่อนไปจนถึงชาติหน้าครับคุณพิมพ์" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเย็นชาและกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นเหนือศีรษะ ทำเอาพิมพ์สะดุ้งสุดตัว เผลอปล่อยสมาร์ทโฟนในมือร่วงหล่นลงบนพื้นปูนขัดมัน แต่โชคยังดีที่ธามยื่นมือไปคว้ามันไว้ได้ทันก่อนที่หน้าจอกระจกจะแตกร้าว พิมพ์หันขวับกลับมาประจันหน้า ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจปนความเขินอายที่ถูกจับได้ว่ากำลังโวยวายเรื่องไร้สาระ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ในตอนนี้ใกล้เสียจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนและกาแฟดำจากตัวเขา "นี่! คุณธาม! ใครอนุญาตให้มาประชิดตัวคนอื่นแบบนี้เล่า ตกใจหมด!" พิมพ์รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง พร้อมกับยื่นมือไปแย่งโทรศัพท์คืนด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ "ผมไม่ได้ประชิดตัวครับ ผมแค่เดินมาเตือนสติคุณในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์ ว่าเวลางานไม่ใช่เวลามาคุยโทรศัพท์เรื่องไสยศาสตร์" ธามปราบด้วยสายตานิ่งสนิท มือหนายังคงล้วงกระเปังกางเกงด้วยท่าทางสบายๆ ชวนหมั่นไส้ "แล้วก็... รบกวนช่วยเก็บศาลพระภูมิในกระเป๋าทำงานของคุณออกไปให้พ้นโต๊ะส่วนกลางด้วยนะครับ พื้นที่ตรงนั้นมีไว้ให้ทีมสถาปนิกวางแบบแปลน ไม่ใช่ลานประกอบพิธี" "นี่คุณ! โต๊ะนั้นฉันจับฉลากได้สิทธิ์นั่งนะ! แล้วอีกอย่าง พระพิฆเนศองค์นี้ท่านศักดิ์สิทธิ์มาก ท่านจะช่วยคุ้มครองไม่ให้คานตึกถล่มลงมาทับหัวคนเจ้าระเบียบอย่างคุณต่างหากเล่า!" พิมพ์เถียงกลับเสียงแข็ง แก้มเนียนใสเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโหที่ถูกอีกฝ่ายสزสสีหน้าเรียบเฉยใส่ ธามมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็นแต่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสายตาของพิมพ์ "ถ้าตึกนี้จะถล่มลงมาจริงๆ คนแรกที่จะโดนทับก็คงไม่ใช่ผมหรอกครับ... แต่คงเป็นสติของคุณนั่นแหละ ที่ดูท่าจะหลุดลอยไปตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าไซต์งานแล้ว" ก่อนที่พิมพ์จะได้อ้าปากพ่นคำด่าชุดใหญ่ใส่สถาปนิกหนุ่มมาδนิ่ง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตในโทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นครืดขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน พิมพ์ก้มลงมองหน้าจอด้วยความหงุดหงิด ปรากฏว่าเป็นข้อความจากจูนเพื่อนสนิทสายชงที่ส่งรูปภาพกิфฟفท์การ์ดดูดวงความรักพร้อมข้อความยาวเหยียด *[จูน]: แกรรร! ทักไปบอกเลยว่า "ธามคะ... วันนี้ดวงเราสมพงษ์กันนะ สนใจไปกินชาบูกับเค้ามั้ย" ส่งไปๆๆๆ ฉันเชียร์!* พิมพ์อ่านข้อความนั้นแล้วแทบสำลักน้ำลายตัวเอง มือเรียวรีบพิมพ์ข้อความปฏิเสธกลับไปยิกๆ ด้วยความลนลาน แต่เพราะความรีบร้อนและสายตาคมกริบของธามที่ยังคงจ้องมองเธออยู่ไม่วางตา ทำให้ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม "ส่งเข้าแชตกลุ่มรวมทีมสถาปนิกและวิศวกร" แทนที่จะส่งให้จูน! แถมยังกดยกเลิกไม่ทันเสียด้วย! หน้าจอโทรศัพท์แสดงข้อความสารภาพรักสุดกวนและน่าอายที่สุดในสามโลกปรากฏหราอยู่ในหน้าต่างแชตของทุกคนในบริษัท ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยความฉงน เมื่อสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของเขาเองเกิดสั่นขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือน สถาปนิกหนุ่มหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเปิดดูข้อความนั้นช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรแต่ละคำบนหน้าจอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพิมพ์ที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม มือไม้สั่นเทาจนแทบทำอะไรไม่ถูก ธามไม่ได้พูดอะไรออกมาทันที เขายืนนิ่งมองท่าทางลนลานของหญิงสาวครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ เป็นรอยยิ้มแรกของวันที่ทำเอาหัวใจของสาวสายมูเตลูเตลิดเปิดเปิงไปไกลลิบ "อืม... ชาบูเหรอครับ?" ธามทวนคำในแชตด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จงใจลากเสียงยาวชวนใจสั่น "ถ้าเป็นคุณเลี้ยง... หลังเลิกงานวันนี้ ผมอาจจะพิจารณายอมให้คุณตั้งศาลพระภูมิไว้บนโต๊ะทำงานก็ได้นะครับ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ