นัดทานข้าวที่ไม่เป็นใจ

"สรุปคือคุณธามจงใจเลือกโต๊ะติดเสาไฟฟ้ารaraเพราะกลัวว่าดวงผมจะพุ่งเกินหน้าเกินตาคุณว่างั้นเถอะครับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของร้านอาหารกึ่งผับสไตล์ลอฟท์ย่านอารีย์ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของปูนเปลือยและแสงไฟสีส้มสลัว พิมพ์สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อไม่ให้เผลอยกแก้วน้ำอัดลมสาดใส่หน้าผู้ชายฝั่งตรงข้ามที่กำลังนั่งไขว่ห้างทำหน้าตายใส่เธอ นี่คือนัดทานข้าวที่เธอบอกกับตัวเองว่า 'ซวยซ้ำซ้อน' เสียยิ่งกว่าเดินเหยียบขี้หมาตอนใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวคู่โปรด หลังจากเหตุการณ์วุ่นๆ ใต้โต๊ะทำงานในตอนที่ผ่านมา จูนเพื่อนสนิทตัวดีก็ดันจัดฉากให้สถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งกับสาวออฟฟิศสายมูอย่างเธอต้องมาเคลียร์ใจนอกเวลางาน ด้วยข้ออ้างสวยหรูว่า "กระชับมิตรแผนก" แต่พอเอาเข้าจริง กลับเหลือแค่เธอกับเขาที่นั่งจ้องหน้ากันอยู่ตรงมุมอับของร้าน "ผมไม่ได้กลัวดวงคุณพุ่งหรอกครับคุณพิมพ์" ธามขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะตามเพลงแจ๊สคลอเบาๆ "ผมแค่ประเมินแล้วว่า ฮวงจุ้ยตรงนี้เหมาะกับการนั่งเงียบๆ ฟังคนบางคนบ่นเรื่องหินมงคลที่ซื้อมาแล้วโดนร้านหลอกมากกว่าต่างหาก" "อ้าว! คุณธาม!" พิมพ์วางตะเกียบเสียงดังจนพนักงานหันมามอง "นั่นมันหินแท้จากทิเบตนะครับคุณ! ปลุกเสกมาสามวาระเชียวนะ! แล้วอีกอย่าง... ใครบ่นกัน ทبرาณเขาเรียกว่าการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้เชิงวัฒนธรรมต่างหากเล่า" "ความรู้หรือความงมงายครับ แยกให้ออกก่อน" ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มบางๆ ที่ดูยังไงก็กวนประสาทเสียเหลือเกินในสายตาของพิมพ์ "โต๊ะทำงานของคุณตอนนี้แทบจะกลายเป็นสำนักทรงอยู่แล้ว เอกสารโปรเจกต์ตึกออฟฟิศใหม่แทบจะจมหายไปใต้กองเครื่องราง พรุ่งนี้ถ้าผมไม่เอาไอ้ปลัดขิกอันนั้นไปเก็บเข้าลิ้นชัก เกรงว่าลูกค้าคงคิดว่าบริษัทเรากำลังจะเปิดบริการดูดวงเสริมดวงชะตาราศีแทนการออกแบบสถาปัตยกรรม" พิมพ์อ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความโมโห เธออยากจะเถียงกลับให้คอแตก แต่ติดตรงที่... สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นนั้นมันดันสะท้อนภาพเธอเข้าไปเต็มๆ แถมรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าหล่อเหลาแบบคมคายของเขาก็ไม่ได้มีความโกรธเจืออยู่เลย มีเพียงความเอ็นดูระคนขบขันที่ถูกซ่อนไว้ใต้มาดนิ่งๆ นั่นต่างหากที่ทำให้หัวใจเธอดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อระบบประสาทสัมผัสของเธอจริงๆ "คุณนี่มัน... ปากเสียเป็นที่หนึ่งเลยนะครับสถาปนิก" พิมพ์พึมพำเบาๆ หลบสายตาด้วยการก้มมองน้ำแข็งในแก้วที่กำลังละลาย "คนเรามันก็ต้องมีที่ยึดเหนี่ยวจิตใจกันบ้างสิครับ คุณเก่งมาจากไหน ทำงานโปรเจกต์ใหญ่โต แต่สุดท้ายคุณก็ยังต้องนั่งกินกาแฟแก้วเดิมซ้ำๆ เพื่อเรียกสติเวลางานแก้ไม่ตกไม่ใช่เหรอไง" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เงียบลงไปถนัดตา ธามหยุดเคาะนิ้วบนโต๊ะ รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาไหววูบชั่วขณะที่รวดเร็วเสียจนพิมพ์เกือบจับสังเกตไม่ทัน ชายหนุ่มนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะรินน้ำเปล่าใส่แก้วให้เธอเงียบๆ "คุณรู้ได้ยังไงว่าผมกินกาแฟแก้วเดิมซ้ำๆ?" เสียงของธามทุ้มต่ำลงกว่าเดิมเล็กน้อย แฝงความจริงจังที่ทำให้พิมพ์ต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "ก็... ก็โต๊ะคุณมีแก้วกระดาษยี่ห้อเดิมวางเรียงเป็นแถวเหมือนกองทัพทหารไม่มีผิด" พิมพ์ตอบเสียงอ้อมแอ้มโดยไม่รู้ตัวว่าทำไมตัวเองถึงต้องหลบสายตา "อีกอย่าง... คนที่ระเบียบจัดจนวางปากกาต้องทำมุมสี่สิบห้าองศาทຸກครั้ง แบบคุณน่ะ... น่าจะมีปมเรื่องความปลอดภัยในชีวิตสูงมากแน่ๆ" ธามชะงักไป ดวงตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ชั่ววินาทีนั้น ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาราวกับถูกย่อให้สั้นลง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นอายความอบอุ่นเฉพาะตัวของเขาลอยมาแตะจมูกท่ามกลางเสียงเพลงรอบร้าน "บางที... คุณอาจจะไม่ได้เก่งแค่เรื่องดูดวงหรอกนะครับคุณพิมพ์" ธามกระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นไม่ได้กวนประสาทเหมือนก่อนหน้า แต่มันกลับลึกซึ้งและชวนให้หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ "เรื่องอ่านใจคน... คุณก็เก่งไม่แพ้กันเลยนี่นา" พิมพ์รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้า เธอเม้มริมฝีปากแน่น กำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมา ทว่า... *Rizz!* เสียงสั่นครืดของโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน หน้าจอแสดงผลสว่างวาบพร้อมข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชต์ยอดฮิต ธามเหลือบมองหน้าจอเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าสุขุมนิ่งสนิทจะเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันที นิ้วเรียวรีบกดเปิดอ่านข้อความนั้นด้วยความรวดเร็ว พิมพ์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของสถาปนิกหนุ่ม "มีอะไรเหรอครับ หรือว่าดวงผมจะแม่นจริง จนลูกค้าโทรมาสั่งแก้แบบกลางดึก?" ธามเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาที่มองเธอมันเปลี่ยนไปจนเธอนึกหวั่นไหว เขาไม่ได้ตอบคำถามของเธอทันที แต่กลับเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือมาวางไว้ตรงหน้าเธอ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในGกายของเธอกลายเป็นเย็นเฉียบ "ไม่ใช่ลูกค้าสั่งแก้แบบหรอกครับคุณพิมพ์..." ธามเว้นจังหวะ ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่เธอด้วยความหมายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "แต่เป็นข่าวจากไซต์งานก่อสร้าง... ตึกที่เรากำลังดูแลอยู่ กำลังมีปัญหาใหญ่ และคนที่เป็นคนอนุมัติแบบโครงสร้างในส่วนที่พังลงมาเมื่อกี่นี้... คือชื่อของผมเองครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางมาเปิดโปงความลับใต้โต๊ะทำงานไปกับพ่อหนุ่มสถาปนิกและแม่สาวสายมูของเราในตอนที่ 8 นี้ด้วยนะครับ!