ความลับที่ไม่ได้ตั้งใจ

เสียงกระดาษ A3 สีขาวสะอาดที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ในมือของพิมพ์ คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ทำให้โต๊ะทำงานแผนกการตลาดเวลานี้มีอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นราวกับเตาอบขนมปัง ดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นทรง The Matrix จ้องเขม็งไปยังกระดาษร่างแบบสถาปัตยกรรมฉบับแก้ไขล่าสุด ที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากบริษัทสถาปนิกคู่สัญญาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว มันไม่ใช่แบบร่างธรรมดา... แต่มันคือเส้นสาย ลายเส้น และโน้ตย่อด้วยลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังที่เธอคุ้นตาจนจำขึ้นใจ "อีพิมพ์ แกตั้งสติดีๆ นะเพื่อน" เสียงของจูนเพื่อนสนิทตัวดีดังลอดออกมาจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เปิดสปีกเกอร์โฟนไว้บนโต๊ะ "แกแน่ใจได้ยังไงว่านั่นลายมืออีตาคุณธามเขาจริงๆ ไม่ใช่ว่าลูกน้องในทีมเขาช่วยกันแก้ให้หรอกเหรอวะ" "แกจะบ้าเหรอจูน!" พิมพ์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามไม่ให้พี่หัวหน้าแผนกที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปหันมามอง "ดูรอยปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินเข้มรุ่น Montblanc ด้ามโปรดของเขานี่สิ แล้วไหนจะสัญลักษณ์รูปสามเหลี่ยมคว่ำที่มุมขวาล่างนั่นอีก... แม่มดที่ไหนก็ดูออกว่าอีตาคุณธามสถาปนิกน้ำแข็งไสลงมือแก้งานนี้ด้วยตัวเองแบบยันหว่างชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์!" ก็วันก่อน... ตอนที่เธอหิ้วชานมไข่มุกไปติดสินบนเพื่อขอร้องให้เขาช่วยขยับพื้นที่โซนเวิร์กช็อปมูเตลูในโครงการให้มันกว้างขึ้นอีกนิด เพื่อรองรับการวางโต๊ะบูชาพระพิฆเนศตามหลักฮวงจุ้ยที่ซินแสทักมา ธามทำหน้ายักษ์ใส่เธอ ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอแถมยังปฏิเสธเสียงแข็งว่า *'มันผิดหลักสถาปัตยกรรมร่วมสมัย และผมไม่ทำงานปلاปyอเปอะเปื้อนความงมงาย'* ใส่หน้าเธอฉอดๆ ปากบอกว่าไม่... แต่สุดท้ายเส้นสายความโค้งมนที่แก้ใหม่ออกมา กลับซ่อนพื้นที่สำหรับ 'มุมสงบจิตสงบใจ' ของเธอไว้อย่างลงตัวแถมยังซ่อนเสาต้นที่ขวางฮวงจุ้ยออกไปได้อย่างเนียนกริบ ชนิดที่เรียกว่าถ้าไม่รักกันจริง (หรือเกรงใจจนทนไม่ไหว) ไม่มีทางยอมเสียเวลาแก้แบบใหม่ทั้งแผ่นให้คนอื่นหรอกครับ พิมพ์รู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้อง หัวใจเต้นผิดจังหวะจนน่ากลัว มันไม่ใช่ความโกรธที่เขาปากไม่ตรงกับใจ แต่มันคือความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ ที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างเงียบเชียบ ผู้ชายมาดนิ่ง เยชาชา ไร้มนุษยสัมพันธ์คนนั้น... แอบใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเธออย่างนั้นเหรอ "แล้วไงแก จะโทรไปเคลียร์ หรือจะแกล้งทำเป็นโง่ไม่รู้เรื่องแล้วส่งสติกเกอร์แมวบอกขอบคุณเขาแบบเนียนๆ ดีล่ะ" จูนถามต่ออย่างรู้ทัน "ฉัน... ฉันยังไม่พร้อมเจอหน้าเขาตอนนี้เว้ย!" พิมพ์โวยวายเบาๆ พลางทิ้งตัวลงซบหน้ากับฝ่ามือตัวเอง "แกก็รู้ว่าฉันแพ้ผู้ชายประเภทปากแข็งใจดีแบบนี้ที่สุด ยิ่งคิดว่าเขานั่งหลังขดหลังแข็งแก้แบบให้ฉันทั้งคืน ภาพตอนเขาใส่แว่นสายตาแล้วขมวดคิ้วมันก็ลอยมาในหัวจนฉันไม่มีสมาธิทำงานแล้วเนี่ย!" ในจังหวะที่พิมพ์กำลังสับสนวุ่นวายกับความรู้สึกของตัวเองอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากแอปพลิเคชันไลน์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *(K.Tham): ประชุมเรื่องแบบโครงการใหม่ บ่ายสองวันนี้ ที่ห้องประชุมใหญ่ชั้น 12* *(K.Tham): และหวังว่าคุณคงเลิกเอาฮวงจุ้ยโต๊ะทำงานมากีดขวางทางเดินหนีไฟของบริษัทผมสักทีนะครับ คุณพิมพ์* พิมพ์อ่านข้อความนั้นแล้วก็ได้แต่กัดริมฝีปาก หมอนี่มันร้ายกาจจริงๆ รู้ว่าเธอรู้ความจริงเรื่องแก้แบบ แต่ก็ยังเลือกที่จะใช้วิธีทวงบุญคุณแบบมึนๆ ตามสไตล์ของเขาซะอย่างนั้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก and ตัดสินใจพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้ปนความเขินอายที่พุ่งทะลุปรอท *(พิมพ์): ทราบแล้วค่ะท่านสถาปนิก... เอ้ย! ทราบแล้วครับ! ขอบคุณสำหรับ 'ความกรุณา' ที่ช่วยแก้งานให้นะคะ/ครับ โอ๊ย! พิมพ์พิมพ์ผิด!* ฉิบหายแล้ว... เธอกดส่งข้อความผิดพลาดไป แถมยังเผลอพิมพ์คำลงท้ายสลับกันมั่วซั่วไปหมด พิมพ์หน้าถอดสี รีบกดค้างที่ข้อความนั้นเพื่อจะกดยกเลิกข้อความ (Unsend) ให้เร็วที่สุดในชีวิต แต่ทว่า... ด้านปลายทางสถานะขึ้นว่า **"Read"** ทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น! หัวใจของพิมพ์หล่นไปตาตุ่ม เมื่อหน้าจอแชตปรากฏข้อความตอบกลับจากธามทันควันชนิดที่ไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว *(K.Tham): พิมพ์ผิดหรือตั้งใจพิมพ์ครับ... แล้วเจอกันบ่ายสองนะครับ 'คุณพิมพ์' ของผม* ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ชักจะอันตรายต่อหัวใจของเธอเกินไปแล้วนะครับ! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 17 นี้ด้วยนะครับ! — สายลมแผ่วเบา