สายมูช่วยชีวิต

"ถ้าคุณธามยังไม่ยอมถอยหลังไปสามก้าวภายในสิบวินาทีนี้ ฉันจะท่องคาถาปัดเป่าสิ่งอัปมงคลใส่หน้าคุณจริงๆ ด้วยนะครับ!" เสียงหอบหายใจรดต้นคอของพิมพ์ไม่ได้เกิดจากความโรแมนติกในนิยายรักน้ำเน่า หากแต่มาจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน เมื่อสถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งผู้ยึดมั่นในหลักการอย่างธาม กำลังยืนเบียดเธอจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องประชุมแคบๆ ของไซต์งานก่อสร้าง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์จางๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนและหยาดเหงื่อบางเบา ทำให้หัวใจของสาวสายมูเตลูเตลิดเปิดเปิงไปไกลยิ่งกว่าตอนคำนวณดวงดาวในลัคนาราศีเสียอีก "คุณพิมพ์ช่วยหยุดขยับตัวก่อนได้ไหมครับ... พื้นที่ตรงนี้มันจำกัด และถ้าคุณยังเอาแฟ้มแบบแปลนมากั้นหน้าอกผมไว้อย่างนั้น แรงกดทับมันจะทำให้โครงสร้างกระดาษพับยับเยิน ซึ่งนั่นหมายถึงงานสามวันที่ผมเพิ่งแก้จะพังทาบลงไปกับพื้น" ธามเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับใช้มือข้างหนึ่งยันทับขอบแฟ้มเอกสารเอาไว้เพื่อกันไม่ให้พิมพ์ล้มลง ขณะที่มืออีกข้างกำลังพยายามเอื้อมไปคว้ากล่องเครื่องมือช่างที่วางอยู่บนชั้นลอยเหนือศีรษะ ซึ่งเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องโน้มตัวลงมาครอบคลุมพื้นที่ส่วนตัวของเธอโดยไม่ตั้งใจ พิมพ์เม้มปากแน่น ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนหมั่นไส้ เธอนึกอยากจะหยิบยันต์ท้าวเวสสุวรรณในกระเป๋าเสื้อออกมาแปะหน้าผากคนตรงหน้านัก ประสาทสัมผัสของเธอกำลังร้องเตือนว่าพลังงานรอบตัวตอนนี้กำลังแปรปรวนขั้นสุด ธามเป็นผู้ชายประเภทที่ต่อให้โลกแตกตรงหน้า เขาก็คงจะยืนกอดอกแล้ววิเคราะห์โครงสร้างซากปรักหักพังด้วยสีหน้าตายด้านได้สบายๆ แต่ในสายตาของพิมพ์ตอนนี้ เขาคือ "เจ้ากรรมนายเวรในคราบวิศวกรผู้ควบคุมงาน" ชัดๆ "ใครใช้ให้คุณปีนขึ้นไปหยิบของโดยไม่บอกเล่ากันล่ะคะ... เอ้ย! ครับ!" พิมพ์เผลอหลุดคำลงท้ายแบบเดิมออกไปเพราะความลนลาน ธามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์นิดๆ แบบที่คนอื่นไม่มีวันได้เห็น "คุณพิมพ์ครับ สติของคุณดูจะกระเจิดกระเจิงไปไกลกว่าแบบแปลนโครงสร้างตึกซะอีกนะ หายใจเข้าลึกๆ ครับ... อย่าเพิ่งเอาความเชื่อเรื่องฮวงจุ้ยมาโทษแรงโน้มถ่วงของโลกเลย" "นี่ไม่ใช่เรื่องแรงโน้มถ่วงค่ะ... ครับ!" พิมพ์โต้กลับเสียงแข็ง ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเคือง "นี่มันคืออาเพศ! ตั้งแต่เช้าแล้วที่คุณค้านโปรเจกต์จัดวางโต๊ะทำงานตามทิศมังกรเขียว-เสือขาวของฉัน แถมยังบอกว่าทิศทางลมของห้องประชุมนี้ไม่จำเป็นต้องมีฮวงจุ้ยช่วยเสริมบารมี... รู้ไหมคะว่าคุณกำลังท้าทายอำนาจมืด!" ธามถอนหายใจยาวเบาๆ ลลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดผ่านเส้นผมที่หลุดลุ่ยของพิมพ์จนเธอต้องหดคอหนีโดยอัตโนมัติ ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้ทั้งคู่ต่างรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังแข่งกับเสียงเครื่องเจาะปูนจากชั้นล่าง "ผมไม่เชื่อเรื่องอำนาจมืดครับ ผมเชื่อในหลักการยศาสตร์ (Ergonomics) และการไหลเวียนของอากาศตามหลักสถาปัตยกรรมสากลมากกว่า" ธามตอบเสียงนุ่มทุ้ม ระดับเสียงที่ลดต่ำลงกระซิบข้างใบหูของเธอโดยไม่รู้ตัว ทำให้พิมพ์รู้สึกเหมือนขนลุกชันไปทั่วแผ่นหลัง "แต่ถ้าการที่คุณพกหินนำโชค ก้อนเกลือหิมะ และรูปปั้นแมวกวักเต็มโต๊ะทำงาน มันทำให้คุณรู้สึกปลอดภัย... ผมก็ไม่เคยห้ามคุณนี่ครับ" "ก็คุณแอบเอาแมวกวักของฉันไปซ่อนในลิ้นชัก!" "ผมไม่ได้ซ่อนครับ ผมแค่วางมันให้ถูกทิศทางตามหลักการมองเห็น เพื่อไม่ให้มันหันหน้าไปชนกับกองเอกสารงบประมาณจนทำให้บรรยากาศมันดูอึดอัดต่างหาก" ธามแก้ต่างด้วยสีหน้าจริงจัง ชนิดที่ว่าถ้าเขาไปลงสมัครเป็นผู้พิพากษา คงไม่มีใครกล้าเถียงสักคน ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังก้ำกึ่งระหว่างการทะเลาะและการละลายพฤติกรรม เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของธามก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ ธามขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ถอนตัวออกห่างจากพิมพ์ช้าๆ เปิดโอกาสให้เธอกอบโกยออกซิเจนเข้าปอดได้อย่างเต็มที่อีกครั้ง พิมพ์ยกมือขึ้นทาบอก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติขณะที่ธามกดรับสายและเดินเลี่ยงไปที่ริมหน้าต่างที่เปิดโล่งรับลม เสียงทุ้มต่ำของเขาที่พูดคุยกับผู้รับเหมาเรื่องปัญหาคานรับน้ำหนักทำให้พิมพ์ได้มีเวลาตั้งสติ เธอยกมือขึ้นลูบสร้อยข้อมือหินมงคลของตัวเองเบาๆ พรางพึมพำกับตัวเองว่า *‘พ่อคุณเอ๊ย... หน้าตาดี ดีกรีสถาปนิกแถวหน้า แต่ปากร้ายเป็นบ้า ถ้าไม่ใช่เพราะจูนบอกว่าดวงเราต้องร่วมงานกันเพื่อแก้ชง ปีนี้ฉันคงโดนเขาไล่ออกจากโปรเจกต์นี้ตั้งแต่สัปดาห์แรกแล้วมั้งเนี่ย’* ทว่า ความคิดในใจของเธอก็ต้องสะดุดกึกลง เมื่อธามหันกลับมาพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แววตาสุขุมนิ่งสงบเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเคร่งเครียดจริงจังระดับวิกฤต "คุณพิมพ์ครับ..." ธามเดินกลับมาหยุดตรงหน้าเธออีกครั้ง คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาทเหลืออยู่เลย "ผู้รับเหมาเพิ่งโทรมาแจ้งว่า เสาเข็มโซนทิศตะวันตกเฉียงใต้ที่เราเพิ่งตอกไปเมื่อวาน เกิดการทรุดตัวผิดปกติจากชั้นดินดานด้านล่าง... และตอนนี้วิศวกรโครงสร้างกำลังจะเข้ามาตรวจสอบ" พิมพ์เบิกตากว้าง ความเชื่อเรื่องทิศทางและฮวงจุ้ยที่เธอเคยเถียงกับเขาเมื่อครู่แล่นย้อนกลับเข้ามาในหัวทันที "ทิศตะวันตกเฉียงใต้... ทิศอัปมงคลที่ฉันเคยบอกคุณว่าห้ามขยับหน้าดินเด็ดขาดในเดือนนี้น่ะเหรอคะ!" ธามไม่ได้แย้งหรือหัวเยาะใส่เธอเหมือนทุกครั้ง เขากลับมองหน้าเธอนิ่ง ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง เพราะในฐานะสถาปนิก เขาอธิบายทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้เลยว่าทำไมผลการสำรวจดินก่อนหน้าถึงบอกว่าแข็งแรง แต่ทำไมตอนนี้มันถึงเกิดการทรุดตัวลงอย่างกะทันหันราวกับมีโพรงใต้ดินขนาดใหญ่ "ใช่ครับ..." ธามเอ่ยเสียงเครือ แววตาฉายความกังวลอย่างปิดไม่มิด "และดูเหมือนว่า... เรากำลังจะงานเข้าครั้งใหญ่แล้วล่ะครับ" ก่อนที่พิมพ์จะได้ทันอ้าปากพูดอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าห้องประชุม พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยในชุดสูทสีเข้มที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ร่างนั้นคือ "คุณดนัย" นักลงทุนรายใหญ่และเจ้าของโครงการตึกแห่งนี้ ซึ่งไม่เคยเดินทางมาตรวจไซต์งานกะทันหันแบบนี้มาก่อนในรอบสามเดือน และข้างกายเขาก็คือบุคคลที่ทำให้พิมพ์ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปครึ่งหนึ่ง—หญิงวัยกลางคนผู้เป็นกรรมการผู้จัดการบริษัท และเป็น "คุณป้า" จอมเนี๊ยบของธามผู้เกลียดความผิดพลาดที่สุดในสามโลก ธามขยับตัวเข้ามาบังหน้าพิมพ์ไว้โดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นสีหน้าของอาตัวเอง ขณะที่พิมพ์เองก็หน้าซีดเผือด เธอกำสร้อยหินในมือแน่นจนเจ็บฝ่ามือ *ปมปัญหาที่ซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มและความขัดแย้งกำลังจะระเบิดออกต่อหน้าผู้บริหารระดับสูง* ธามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หันมาสบตาพิมพ์แวบหนึ่งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป—ไม่ใช่สายตากวนประสาท แต่เป็นสายตาที่ส่งสัญญาณบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะยิ่งกว่าเดิม "ถ้าคุณพิมพ์มั่นใจในเรื่องพลังงานและทิศทางนัก..." ธามกระซิบเสียงเบาหูชิดริมฝีปากเธอ ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทุกที "ตอนนี้... ได้เวลาใช้สายมูช่วยชีวิตเราจริงๆ แล้วล่ะครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางมาถึงตอนที่ 6 ด้วยกันนะครับ หวังว่าจะอมยิ้มและใจเต้นไปกับวิกฤตหน้าสิ่วหน้าขวานของพ่อหนุ่มสถาปนิกและแม่สาวสายมูของเรานะครับ!