หวงหรือเปล่า

"ถ้าคุณธามยังทำหน้ายักษ์ใส่พิมพ์อีกสามวิฯ พิมพ์จะถือว่าคุณธามแอบชอบพิมพ์จนเก็บอาการไม่อยู่แล้วนะครับ" น้ำเสียงสดใสเจือแววเย้าแหย่ดังขึ้น ท่า่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมสถาปนิกที่เพิ่งผ่านพ้นการพรีเซนต์งานแบบมาราธอนนานร่วมสามชั่วโมง ธามซึ่งกำลังก้มหน้าเก็บแปลนพิมพ์เขียวลงกระบอกใส่เอกสาร ชะงักมือไปนิดหนึ่งโดยที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนา รอยยิ้มมุมปากของพิมพ์ระบายขึ้นอย่างนึกสนุก วันนี้แม่สาวสายมูเตลูของเราพกพาพลังงานความมั่นใจมาเต็มร้อย หลังจากเมื่อคืนไปทำพิธีเสริมดวงความรักที่วัดดังมาหมาดๆ แถมอาจารย์หมอดูยังทักอีกด้วยว่าช่วงนี้ "ดวงความรักกำลังตกหลุมพราง" ซึ่งเธอก็ตีความเข้าข้างตัวเองเรียบร้อยแล้วว่าหลุมพรางที่ว่า คงหนีไม่พ้นผู้ชายมาดนิ่งหน้าดุที่ยืนอยู่ตรงหน้านี่เอง "คุณพิมพ์ว่างมากเหรอครับ งานในส่วนการตลาดของไตรมาสหน้าเคลียร์เรียบร้อยหมดแล้ว ถึงมีเวลามาเดินเล่นกวนประสาทผมในโซนพื้นที่ออกแบบเนี่ย" ธามเงยหน้าขึ้นมาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสابมองตรงมาที่เธออย่างจับผิด แต่ถ้าคนอื่นมองอาจจะไม่ทันสังเกตเห็น... ทว่าสำหรับพิมพ์ที่แอบสังเกตผู้ชายคนนี้มาหลายเดือนแล้ว เธอเห็นใบหูข้างขวาของสถาปนิกหนุ่มที่ขึ้นสีแดงจางๆ อย่างชัดเจน *ฮึ่ม... ปากแข็งชะมัด* พิมพ์คิดในใจอย่างหมั่นเขี้ยว "แหม คุณธามก็... คนเรามันก็ต้องมีช่วงเวลาผ่อนคลายสมองกันบ้างสิครับ พิมพ์หวังดีหรอกนะ กลัวว่าคุณธามขมวดคิ้วมากๆ หน้าจะแก่ก่อนวัยอันควร แถมตีนกาขึ้นมารอบดวงตาเนี่ย เดี๋ยวสาวๆ ที่ไหนเขาจะเมินเอา" พิมพ์แกล้งทำทีเป็นเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกระดาษเขียนแบบลอยเข้าจมูกจนเธอต้องแอบสูดหายใจลึก ธามถอยหลังครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ พื้นที่ส่วนตัวที่เขารักนักหนาถูกรุกล้ำอีกแล้ว แต่แปลก... ครั้งนี้เขากลับไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจเหมือนทุกที กลับกัน หัวใจข้างซ้ายมันดันเต้นผิดจังหวะจนน่าโมโห "ผมดูแลตัวเองดีครับ ไม่ต้องห่วงเรื่องตีนกาหรอก... แต่ที่เป็นห่วงอยู่นี่ คือความเป็นระเบียบเรียบร้อยในออฟฟิศต่างหาก" ธามแกล้งเบี่ยงเบนความสนใจ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงจนพิมพ์ต้องแหงนหน้ามองตาม ร่างสูงโปรดในชุดเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามสไตล์ชายหนุ่มวัยทำงานที่ดูแลสุขภาพ มันคือภาพความเซ็กซี่แบบไม่ได้ตั้งใจที่ทำเอาคนมองต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่ "โห คุณธามอ่ะ ใจร้ายจัง พิมพ์อุตส่าห์แวะซื้อขนมปังร้านโปรดมาฝาก กะว่าจะชวนกินเติมพลังสักหน่อย แต่พูดจาแบบนี้... สงสัยพิมพ์ต้องเอาไปกินคนเดียวซะแล้วมั้งครับ" พิมพ์ทำท่าจะหมุนตัวเดินกลับไปหยิบถุงกระดาษที่วางอยู่บนเก้าอี้อีกมุมหนึ่ง แต่เร็วกว่าความคิด มือหนาของธามเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้โดยอัตโนมัติ สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขา ส่งกระแสไฟอ่อนๆ วาบวิ่งไปทั่วแขนจนพิมพ์ต้องสะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ธามเองก็ดูเหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป เขารีบชักมือกลับทันทีราวกับโดนของร้อน ใบหน้าคมสันฉายแววความกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด "เอ่อ... ผม..." ธามกระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "ไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ แค่... ช่วงนี้คุณกินของหวานเยอะเกินไปแล้ว เดี๋ยวก็บ่นว่าปวดท้องอีกหรอก" *โอ้โห... นี่คือความเป็นห่วงฉบับสถาปนิกผู้เย็นชาสินะครับเนี่ย* พิมพ์แอบกรี๊ดอยู่ในใจดังลั่นโลก ความเขินอายตีตื้นขึ้นมาจนพวงแก้มเนียนใสแดงระเรื่อขึ้นมาจริงๆ เสียอย่างนั้น จากที่ตั้งใจจะแค่แกล้งหยอกเล่นสนุกๆ กลายเป็นว่าตอนนี้เธอนี่แหละที่กำลังจะเสียอาการเสียเอง "อุ๊ย! เป็นห่วงพิมพ์เหรอครับเนี่ย..." พิมพ์แกล้งทำเสียงล้อเลียนเพื่อกลบเกลื่อนความใจสั่น "ตายจริง... ไหนใครบอกว่ารำคาญพิมพ์ไงคะ เอ่อ... ครับ! ใครบอกว่ารำคาญพิมพ์กันแน่เอ่ย" เธอเกือบเผลอหลุดสำนานติดปากออกไปเสียแล้ว โชคดีที่ดึงสติกลับมาทันเวลา ธามถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมแพ้ให้กับความกวนประสาทที่น่ารักจนเกินต้านทานของหญิงสาวตรงหน้า เขาเสยผมลวกๆ เผยให้เห็นหน้าผากกว้างและสันจاوโด่งเป็นคม "ผมไม่เคยพูดว่ารำคาญคุณสักคำ... คุณเติมคำในช่องว่างไปเองทั้งนั้นแหละครับ, พิมพ์" ประโยคหลัง เขาจงใจลดระดับเสียงลงทุ้มนุ่มเป็นพิเศษ แถมยังเอ่ยชื่อเล่นของเธอตรงๆ แบบไม่มีพิธีรีตอง ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบในห้องประชุมที่เหลือเพียงแสงไฟสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้เวลาพูดจาดีๆ แบบนี้ มันอันตรายต่อหัวใจดวงน้อยๆ ของสายมูคนนี้เกินไปแล้ว! "ถ้าไม่ได้รำคาญ... แล้วเมื่อไหร่จะยอมรับล่ะครับว่า... หวงพิมพ์อยู่" พิมพ์ตัดสินใจรุกฆาต เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนระยะห่างแทบไม่เหลือ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบตาเขาตรงๆ อย่างท้าทาย ไม่มีร่องรอยความกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความซุกซนและความจริงจังบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก ธามนิ่งงันไป ลมหายใจของเขาสะดุดกึกลงชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจ้องมองลึกลงมาในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังประโยคหยอกเย้านั้น บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยดังฮัมเบาๆ กลับเงียบหายไปในความรับรู้ "ถ้าผมบอกว่าหวง..." ธามเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ลาดไหล่กว้างขยับเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ชัดเจนขึ้น "คุณจะรับผิดชอบความรู้สึกของผมไหวเหรอครับ... พิมพ์" รอยยิ้มบนใบหน้าของพิมพ์แข็งค้างไปชั่วขณะ หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ประโยคคำถามย้อนกลับที่เต็มไปด้วยความนัยลึกซึ้งทำเอาเธอสมองตื้อตันไปหมด นี่เขา... กำลังเล่นมุกตามน้ำ หรือกำลังเปิดเผยความรู้สึกที่ซ่อนไว้ใต้มาดนิ่งๆ นั้นกันแน่? ก่อนที่พิมพ์จะทันได้อ้าปากหาคำตอบมาแก้เก้อ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของธามก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* ธามขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ เขายกมือขึ้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแวบหนึ่ง ทว่าเพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้น ใบหน้าสุขุมนุ่มลึกของสถาปนิกหนุ่มก็เปลี่ยนสีไปในทันที รังสีความเย็นชาและดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนพิมพ์ยังต้องถอยหลังกรูด มันไม่ใช่ข้อความงาน... และมันไม่ใช่ข้อความจากลูกค้า พิมพ์แอบเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบในเสี้ยววินาทีที่ธามหันหน้าหนี ทว่าสายตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับชื่อผู้ส่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแชต... ชื่อของคนที่ธามพยายามลืมมาตลอดสามปีเต็ม และเป็นชื่อเดียวที่สามารถพังทลายกำแพงทั้งหมดที่เขาสร้างขึ้นมาได้ในพริบตา "คุณธาม..." พิมพ์เอ่ยเรียกเสียงแผ่ว ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจเมื่อครู่วันนี้มลายหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความหนับหน่วงในอกอย่างประหลาด ธามเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่เย็นชาเสียยิ่งกว่าเดิม เขากวาดสายตามองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ขอโทษนะพิมพ์... วันนี้เราคงต้องคุยกันแค่นี้ก่อน พอดีมี... 'ธุระสำคัญ' ที่ผมต้องไปจัดการ" พูดจบ ธามก็คว้ากระเป๋าเอกสารแล้วเดินจ้วงอารมณ์ก้าวออกไปจากห้องประชุมทันที ทิ้งให้พิมพ์ยืนเคว้งคว้างอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับคำถามมากมายที่อัดอั้นอยู่ในอก และลางสังหรณ์บางอย่างที่กำลังบอกเธอว่า... พายุลูกใหญ่กำลังจะพัดถล่มความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ในอีกไม่ช้านี้แล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปด้วยกันกับตัวอักษรเหล่านี้เสมอนะครับ