ความใกล้ชิดที่เกินเส้น

เสียงแป้นพิมพ์รัวกระทบกันเป็นจังหวะกระชั้นชิดในความเงียบสงัดของออฟฟิศยามวิกาล มีเพียงแสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะสไตล์มินิมอลที่ส่องสว่างเฉพาะพื้นที่ทำงานของพวกเขา กองกระดาษแปลนสถาปัตยกรรมและชาร์ตวางแผนการตลาดถูกกางทับซ้อนกันจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ฮัมเบาๆ และเสียงลมหายใจของคนสองคนที่นั่งใกล้กันเกินกว่าความจำเป็นปกติ "คุณพิมพ์ครับ ตรงคอลัมน์วิเคราะห์พฤติกรรมผู้บริโภคเจเนอเรชันใหม่เนี่ย ผมว่าตัวเลขส่วนแบ่งการตลาดมันเหลื่อมล้ำกับโครงสร้างพื้นที่ส่วนกลางที่เราจะออกแบบอยู่นะครับ" ธามเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือ นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจออย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหันมามองหน้าหญิงสาวที่นั่งขมวดคิ้วมุ่นอยู่ข้างกัน "ก็เพราะธามเล่นปรับลดพื้นที่จัดอีเวนต์กลางแจ้งลงตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์น่ะสิคะ... เอ๊ย! ไม่ใช่ค่ะ หมายถึง... ธามเล่นลดพื้นที่ตรงนั้น ฉันก็ต้องปรับฐานกลุ่มเป้าหมายให้แคบลงสิคะคุณสถาปนิก!" พิมพ์เผลอหลุดเสียงสูงใส่ด้วยความลืมตัว ก่อนจะรีบแก้คำสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อสบเข้ากับดวงตาดำขลับที่มองมาอย่างรู้ทัน ธามหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นทำให้ใบพักตร์นิ่งสนิทเมื่อครู่ดูผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด "อ้าว ไหนบอกว่าจะเรียกผมว่าคุณธามให้ราบรื่นตลอดโปรเจกต์นี้ไงครับ หรือว่าพออยู่กันสองต่อสองแล้วเผลอหลุดปากเพราะความเคยชินล่ะครับคุณนักการตลาดสายมู" "ใครเคยชินกันคะ! อย่ามามโนแถวนี้เชียวนะคะธาม... เอ่อ คุณธาม!" พิมพ์หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความเขินอาย เธอรีบคว้าแก้วกาแฟเย็นที่ละลายจนหยดน้ำเกาะพราวขึ้นมาดูดแก้เก้อ พยายามซ่อนอาการใจสั่นที่เต้นรัวราวกับกลองเพลในอก โทนเสียงนิ่งๆ กับแววตากรุ้มกริ่มของฝ่ายชายมักจะมีอิทธิพลต่อสติสัมปชัญญะของเธอเสมอ ยิ่งดึก บรรยากาศยิ่งเป็นใจ และระยะห่างระหว่างเก้าอี้สองตัวที่ถูกเลื่อนเข้ามาใกล้กันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ยิ่งทำให้เธอแทบไม่กล้าหายใจแรง ธามไม่ได้พูดอะไรต่อ เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ร่างสูงขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษและกาแฟลอยแตะจมูก มือหนายื่นออกไปหยิบปากกาเน้นข้อความที่กลิ้งอยู่ใกล้ศอกของหญิงสาว จังหวะที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนหลังมือของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ พิมพ์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านผ่านผิวสัมผัส "มือเย็นจันทน์นะครับ..." ธามกระซิบเสียงนุ่ม ทอดมองลงมาด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะตีความ "ทำงานดึกขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงงานอย่างเดียวหรอกมั้งครับที่เป็นกังวล" "ฉัน... ฉันไม่ได้เป็นกังวลอะไรสักหน่อยค่ะ! แค่กลัวว่ายันต์เสริมดวงการงานที่อาจารย์จูนให้มาจะหมดฤทธิ์กลางคันต่างหากล่ะคะ" พิมพ์รีบเบือนหน้าหนี มองไปที่กองเอกสารบนโต๊ะเพื่อหลบสายตาคู่นั้น แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "เรื่องมูเตลูเนี่ย ผมอาจจะไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่หรอกนะครับ..." ธามวางปากกาลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าหาเล็กน้อย ศอกค้ำกับพนักโต๊ะทำงาน ท่าทางจริงจังจนพิมพ์ต้องหันกลับมามองด้วยความสงสัย "แต่ถ้าเป็นเรื่อง 'ความมั่นคง' ของโครงสร้างที่เรากำลังสร้างร่วมกัน... ผมถนัดที่สุด และผมไม่เคยปล่อยให้มันพังคามือแน่นอนครับ" คำพูดเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นนั้น ทำให้พิมพ์พูดไม่ออก เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ มองลึกเข้าไปในดวงตาของสถาปนิกมาดนิ่งที่ปกติมแต่ความเนี๊ยบและกฎเกณฑ์ แต่ในยามค่ำคืนนี้ กลับมีความอบอุ่นและจริงใจฉายชัดเจนจนเธอเผลอใจสั่นไหวอย่างรุนแรง ความกลัวการเปลี่ยนแปลงที่เคยเกาะกินจิตใจมาตลอด คล้ายถูกมือที่อบอุ่นคู่หนึ่งค่อยๆ ปัดเป่าให้จางหายไปทีละน้อย "ธาม..." พิมพ์เผลอเรียกชื่อจริงของเขาออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "ครับ?" เขาน้อมรับคำเรียกนั้นด้วยรอยยิ้มละมุนที่หาดูได้ยาก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งไว้ชั่วขณะ ความเงียบงันเข้ามาแทนที่บทสนทนางาน ปล่อยให้ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบทำหน้าที่ของมัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ ธามขยับมือขึ้นช้าๆ ราวกับจะเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาบดบังใบหน้าของเธอ พิมพ์หลับตาลงอัตโนมัติ หัวใจเต้นระรัวแทบกระเด็นออกมานอกอก รอคอยสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้นด้วยความตื่นเต้น *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนกองเอกสารดังขึ้นทำลายความเงียบกริบลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ พิมพ์สะดุ้งสุดตัวรีบถอยหลังก้นเก้าอี้แทบตกโต๊ะ ส่วนธามชะงักมือค้างไว้กลางอากาศ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกเสียดาย พิมพ์หน้าแดงแจ๋ด้วยความเขินอาย เธอรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหวังจะปิดเสียงแจ้งเตือน แต่จังหวะนั้นเอง หน้าจอสว่างวาบแสดงข้อความแชตจากกลุ่มเพื่อนสนิทที่เด้งขึ้นมาทิ่มตาอย่างจัง **[จูนสายชง]: แกรรร! สรุปคืนนี้ค้างที่ออฟฟิศกับคุณสถาปนิกหรือยังไง เลิกงานป่านนี้แล้ว โอกาสทองมาถึงมือแล้วนะเว้ย! ส่งรูปรายงานสถานการณ์ด่วน หรือถ้าเผลอใจสารภาพรักอะไรไปแล้วก็สารภาพมาซะดีๆ นังเพื่อนรัก!** พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบใช้นิ้วกดพิมพ์ข้อความตอบกลับไปด้วยความลิบลับและสติที่กระเจิดกระเจิงด้วยความรีบร้อน *พิมพ์: แกจะบ้าเหรอจูน! ฉันไม่ได้...* ยังไม่ทันที่จะพิมพ์ข้อความปฏิเสธจนจบประโยค นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มส่งข้อความออกไปเสียก่อน แถมพยายามจะกดยกเลิกข้อความ แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม **"ลบสำหรับทุกคน"** ที่ดันไปลบแชตสำคัญของธามที่เปิดค้างไว้ในคอมพิวเตอร์บริษัทแทน! ธามที่นั่งมองพฤติกรรมลนลานของหญิงสาวอยู่เงียบๆ เลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน ก่อนที่สายตาคมกริบจะเหลือบไปเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกับระบบแชตของออฟฟิศ ซึ่งข้อความขนาดยาวที่พิมพ์เพิ่งพิมพ์ค้างไว้และเผลอกดส่งโดยไม่ได้ตั้งใจ ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอส่วนกลางที่เขากำลังเปิดใช้งานอยู่พอดี! พิมพ์หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อก้มลงมองหน้าจอแล้วพบว่า ข้อความที่เธอตั้งใจจะพิมพ์ปฏิเสธจูน ดันกลายเป็นข้อความสารภาพความในใจบางอย่างที่ส่งตรงเข้าแชตส่วนตัวของธามแบบสดๆ ร้อนๆ และไม่มีทางกดลบหนีพ้นสายตาของเขาได้ทันอีกต่อไปแล้ว! "เอ่อ... ธามคะ... คือว่า..." พิมพ์อ้าปากค้าง สมองตื้อตันจนคิดคำแก้ตัวไม่ออก มือไม้สั่นเทาทำอะไรไม่ถูก ธามนิ่งงันไปชั่วอึดใจ สายตาคมกริบกวาดมองข้อความบนหน้าจออย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนที่มุมปากหยักจะค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์และอบอุ่นในเวลาเดียวกัน ดวงตาคู่คมจ้องมองมาที่เธออย่างมีความหมาย "ไหนๆ ก็เผลอส่งหลักฐานมัดตัวมาขนาดนี้แล้ว..." ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ชวนให้หัวใจคนฟังหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "งั้นคืนนี้... เรามาเคลียร์ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ใต้โปรเจกต์นี้กันให้ชัดเจนเลยดีไหมครับ คุณนักการตลาดสายมู?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไป1ด้วยกันในทุกๆ ตอนนะครับ