พยากรณ์ความสำเร็จ

"ธาม คุณช่วยเลิกทำหน้าเหมือนสถาปนิกกำลังจะตรวจรับงานคอนโดที่มีรอยร้าวสามร้อยจุดได้ไหมครับ... เอ๊ย ไม่ใช่ หมายถึง ห้ามมองด้วยสายตาแบบนั้นนะ!" เสียงทุ้มห้าวที่พยายามดัดให้เข้มแต่หลุดรัวด้วยความร้อนรนดังขึ้นกลางห้องนั่งเล่นที่ถูกแปลงสภาพเป็น 'มณฑลพิธีเฉพาะกิจ' ในชั่วข้ามคืน พิมพ์ยืนเท้าสะเอวอยู่ในชุดนอนลายเป็ดน้อยที่ดูไม่เข้ากับสถานการณ์ความขลังแม้แต่น้อย มือขวาถือธูปสามดอกที่ควันเริ่มโขมงจนเธอนิ้วหน้าสำลักควันเบาๆ ส่วนมือซ้ายกำก้อนหินมงคลจากวัดดังไว้แน่นจนเหงื่อซึม คนถูกพาดพิงซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีชาตัวโปรด ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างนึกสนุก สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นไม่ได้มองเอกสารแบบแปลนโครงสร้างเหมือนทุกวันที่ผ่านมา แต่กำลังจดจ้องร่างเล็กที่กำลังท่องคาถาพึมพำหน้าโต๊ะหมู่บูชาจำเป็น ที่มีทั้งแก้วน้ำส้มคั้น น้ำอัดลมสีแดง และตุ๊กตาน้องหมาเซรามิกตั้งเรียงรายเป็นกองทัพ "ผมไม่ได้ทำหน้าแบบนั้นเสียหน่อยครับคุณพิมพ์" ธามตอบเสียงเรียบ นิ่ง และกวนประสาทอย่างเป็นธรรมชาติ "ผมแค่กำลังวิเคราะห์ 'โครงสร้างความเชื่อ' ของคุณอยู่ต่างหาก... ดูจากทิศทางการปักธูปและการจัดวางแก้วน้ำแดงแล้ว ผมว่าหลักวิศวกรรมศาสตร์ยังน่าเชื่อถือกว่าฮวงจุ้ยเฉพาะกิจชุดนี้นะครับ" "นี่! อย่ามาลบหลู่ท่านท้าวและสิ่งศักดิ์สิทธิ์นะธาม!" พิมพ์หันขวับมาค้อนจนตาคว่ำ แก้มใสพองลมด้วยความหมั่นไส้ "นี่คือพิธี 'เสริมดวงชะตาพลิกวิกฤตโปรเจกต์ใหญ่' ที่ฉันคำนวณฤกษ์ยามมาอย่างดีจากอาจารย์ชื่อดังในทวิตเตอร์เลยนะ! ถ้าโปรเจกต์พรีเซนต์งานพรุ่งนี้ไม่ผ่าน ฉันจะโทษคุณที่เป็นตัวกาลกิณีมานั่งมองค้อนขวิดอยู่ตรงนี้แหละ!" ธามหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสะท้อนความเอ็นดูที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งๆ มาตลอดหลายสัปดาห์ เขาลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินเข้ามาใกล้พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ชั่วคราว กลิ่นหอมจางๆ ของธูปมะลิผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของสถาปนิกหนุ่มลอยมาแตะจมูกพิมพ์ ทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว "ถ้าการมีผมอยู่ใกล้ๆ แล้วทำให้คุณพะว้าพะวังจนสมาธิหลุดขนาดนี้..." ธามโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาคมทอดมองพิมพ์ด้วยความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยอกเล่น "งั้นผมควรออกไปยืนนอกห้อง เพื่อให้พิธีการกู้ชีพโปรเจกต์ของคุณมันศักดิ์สิทธิ์ขึ้นดีไหมครับ?" พิมพ์สะดุ้งโหยง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนเกือบสะดุดพรมปูพื้น แต่โชคดีที่มือหนาของธามคว้าข้อศอกเธอไว้ได้ทันสัมผัสอุ่นร้อนที่ส่งผ่านเนื้อผ้าบางเบาทำให้พิมพ์นิ่งงิ่งไปชั่วขณะ โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปดื้อๆ เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกันในความเงียบ "อะ... ปะ... ปล่อยเลยนะ!" พิมพ์รีบสะบัดแขนออก ใบ้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด เธอเสมองไปทางอื่นแล้วแกล้งทำเป็นดุกลบเกลื่อนความเขิน "ใครบอกว่าฉันไม่มีสมาธิเล่า! ถอยไปเลยนะธาม ฉันต้องทำการปัดเป่าสิ่งอัปมงคล... ซึ่งก็คือคุณนั่นแหละ ออกไปจากรัศมีสายสิญจน์เดี๋ยวนี้เลย!" ธามอมยิ้มบางๆ กับท่าทางพยศแบบแมวขู่ของเธอ เขาไม่ได้ถอยหนีตามคำสั่ง แต่กลับทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิกับพื้นห้องตรงหน้าโต๊ะพิธีเสียอย่างนั้น ทำเอาพิมพ์อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน "ทำอะไรของคุณเนี่ย!" "นั่งร่วมพิธีครับ" ธามตอบหน้าตาย มือประสานกันไว้ที่ตัก "ในฐานะที่ผมเป็น 'ตัวการ' ตามที่คุณกล่าวหา ผมก็ควรมานั่งสำนึกผิดและขอพรให้โปรเจกต์ของคุณผ่านพ้นไปด้วยดีไม่ใช่เหรอครับ... ว่าแต่ คาถาบทต่อไปต้องท่องยังไงนะ? ให้ผมช่วยท่องด้วยไหมครับ คุณพิมพ์ผู้จัดการตลาดสายมู?" พิมพ์อยากจะกรี๊ดใส่หน้าหล่อๆ นั่นให้หูดับไปข้างหนึ่ง แต่ติดที่มือยังถือธูปอยู่และบรรยากาศรอบตัวมันดันอบอุ่นจนใจยวบยาบแปลกๆ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ แล้วพึมพำเบาๆ กับตัวเองว่า *'ใจเย็นไว้พิมพ์ ผู้ชายคนนี้แค่วกวนประสาท อย่าไปหวั่นไหวกับสถาปนิกหน้าตายเด็ดขาด'* "ถ้าอยากรอดนัก ก็เงียบแล้วนั่งดูเงียบๆ ไปเลยนะ" พิมพ์ขู่ฟ่อพลางหันกลับไปตั้งสติทำพิธีต่อ มือเล็กหยิบแผ่นกระดาษสีทองขึ้นมาเขียนชื่อโปรเจกต์และชื่อตัวเองลงไป พร้อมกับท่องคาถาเสริมความมั่นใจที่จำมาจากตำราออนไลน์อย่างตั้งอกตั้งใจ ธามนั่งมองภาพนั้นเงียบๆ แสงไฟสลัวจากโคมไฟมุมห้องสะท้อนใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความจริงจังและมุ่งมั่น แม้ปากจะบอกว่าพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่เขารู้ดีว่าเบื้องหลังรอยยิ้มร่าเริงและท่าทีมูเตลูเหล่านี้ พิมพ์ต้องแบกรับความกดดันจากที่ทำงานไว้มากขนาดไหน ความกลัวการเปลี่ยนแปลงและความคาดหวังที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความสดใส มันช่างเป็นเรื่องราวเปราะบางที่เขาอยากจะเข้าไปช่วยโอบอุ้มและปกป้องไว้เหลือเกิน สายตาของสถาปนิกหนุ่มฉายแววอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดเริ่มกัดกินหัวใจ ความสุขสบายในการอยู่คนเดียวที่เคยโหยหา เริ่มถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นยามที่มีผู้หญิงคนนี้ส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่ใกล้ๆ "เสร็จพิธีแล้ว!" พิมพ์วางธูปกลิ่นมะลิลงในกระถางทรงไทยจำลองอย่างโล่งอก เธอปาดเหงื่อบนหน้าผากเบาๆ ก่อนจะหันมามองหน้าคนที่นั่งรออยู่ "เห็นไหมล่ะ? บอกแล้วว่าศักดิ์สิทธิ์ พรุ่งนี้ฉันต้องพรีเซนต์งานผ่านฉลุยแน่ๆ" "ครับ..." ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้จนพิมพ์ต้องเงยหน้าขึ้นมอง "ผมเชื่อแล้วว่าพิธีของคุณศักดิ์สิทธิ์จริง..." "อื้อ รู้ตัวก็ดี..." พิมพ์พยักหน้ารับอย่างภาคภูมิใจ "...เพราะขนาดนั่งมองคุณบ่นอยู่เฉยๆ หัวใจผมยังเกือบจะพังทลายลงเพราะความน่ารักของคุณเลยล่ะครับ" พิมพ์ชะงักกึก สมองประมวลผลคำพูดกำกวมและหยอดมุกเสี่ยวของนายสถาปนิกมาดนิ่งไม่ทัน เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าวไปถึงใบหู เธอยืนแข็งทื่อทำตัวไม่ถูกในขณะที่ธามก้มหน้าลงมามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ทีจะได้เห็น บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ใกล้กันเกินความจำเป็น เคมีที่ขัดแย้งแต่ลงตัวทำให้หัวใจของทั้งสองคนเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ทว่า ในวินาทีที่พิมพ์กำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* ทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่ใยดี พิมพ์รีบผละออกไปหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยความตกใจ หน้าจอแสดงข้อความจากกลุ่มไลน์ออฟฟิศที่เป็นชื่อหัวหน้างานโดยตรง และเมื่อเธอกดเปิดอ่าน ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีดจนแทบถลนออกมานอกเบ้า ข้อความสั้นๆ แต่เฉียบคมเหมือนมีดกรีดใจระบุไว้ชัดเจนว่า: *[ประกาศด่วน: เปลี่ยนแปลงกำหนดการพรีเซนต์โปรเจกต์ใหญ่ จากเดิมพรุ่งนี้เช้า เลื่อนขึ้นมาเป็น **'คืนนี้ เวลา 22.00 น.'** ผ่านระบบออนไลน์ (เนื่องจากท่านประธานใหญ่ติดภารกิจกะทันหัน)]* พิมพ์หันขวับกลับมามองหน้าธามด้วยสีหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก สมองขาวโพลนไปหมดในขณะที่เข็มนาฬิกาบนผนังห้องกำลังเดินเข้าใกล้เวลาสี่ทุ่มเข้าไปทุกที "ธาม..." พิมพ์เสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจจนแทบสิ้นสติ "พิธีเมื่อกี้... เหมือนจะใช้ไม่ได้ผลแล้วล่ะ..." ธามหน้าตึงขึ้นทันทีเมื่ออ่านข้อความในหน้าจอมือถือที่เธอยื่นให้ เขารวบสติอย่างรวดเร็วแล้วคว้ามือเรียวที่กำลังสั่นเทามากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นใจมาให้เธอในเสี้ยววินาที "ไม่ต้องกลัวครับคุณพิมพ์..." สถาปนิกหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่หนักแน่นและจริงจังที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "ในเมื่อคุณมูเตลูส่งท้ายไม่ทัน งั้นก็ถึงตา 'สถาปนิก' อย่างผมเข้ามาช่วยกู้สถานการณ์โครงสร้างโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเองแล้วล่ะครับ... ไปครับ เรามีเวลาเตรียมตัวอีกแค่สائสิบนาทีเท่านั้น!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความอบอุ่นให้หัวใจด้วยกันในตอนนี้นะครับ