ความหึงที่ไร้ขีดจำกัด

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกับเคาน์เตอร์บาร์ดัง ‘กริ๊ง’ เบาๆ แต่อานุภาพของมันกลับรุนแรงพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงจนติดลบ “นายควรจะเลิกแจกยิ้มเรี่ยราดให้ไอ้พวกเด็กบริหารปีสองได้แล้วนะ พาย” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันออกมานั้นไม่ได้ดังมาก แต่มันเต็มไปด้วยกระแสความหงุดหงดิ์ที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ดวงตาคมกริบของเธียรจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งที่กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนเรียวสวย และไอเสน่ห์ที่แผ่ออกมาจากตัวพายในคืนนี้มันช่าง… น่าหงุดหงิดในสายตาของคนมองเป็นที่สุด พายเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองคนตัวโตกว่าที่กำลังนั่งกอดอกหน้าตึงอยู่บนโซฟาหนังแท้มุมห้อง มุมปากหยักยกยิ้มกวนประสาททันทีเมื่อจับกลิ่นอายความหึงหวงที่อีกฝ่ายพยายามกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ “หืม? ฉันทำอะไรเหรอคุณเธียร แค่คุยธุระเรื่องงานโปรเจกต์ปาร์ตี้ห้องรูมเองนะ” พายจงใจลากเสียงยาวอย่างยั่วเย้า หมุนแก้วน้ำในมือเล่น “หรือว่า… นายกำลังหึงฉันอยู่กันแน่?” “ไร้สาระ” เธียรแค่นเสียงHmphในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยแต่สันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นนั้นฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังหัวเสียสุดขีด “ฉันแค่รำคาญที่นายทำตัวเป็นพ่อพระแจกไมตรีให้คนอื่นไปทั่ว ทั้งๆ ที่… เมื่อกี้เราควรจะได้คุยอะไรกันให้มันรู้เรื่องมากกว่านี้” ประโยคหลังเธียรจงใจลดเสียงให้ต่ำลง สายตาดุคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เพิ่งจะผละออกจากบทสนทนากับหนุ่มรุ่นน้องหน้าตาดีคนเมื่อครู่ ภาพรอยยิ้มหวานหยดที่พายมอบให้คนอื่นยังคงติดอยู่ในหัวจนน่าหงุดหงิด หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้เยือกเย็นกำลังร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม มันไม่ใช่แค่ความไม่พอใจธรรมดา แต่มันคือความกระวนกระวายที่ไม่อยากแบ่งปันรอยยิ้มนั้นให้ใครหน้าไหนได้ครอบครองอีกแม้แต่วินาทีเดียว พายหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โซฟาที่เธียรนั่งอยู่ทีละน้อย ทิ้งระยะห่างระหว่างกันให้แคบลงจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นไอร้อนรุ่มจากตัวอีกฝ่าย “อุ๊ย เสียดายจัง” พายแกล้งทำเป็นถอนหายใจยาว “ใครใช้ให้นายมัวแต่ชักช้าและปากแข็งล่ะคะ ตอนที่บรรยากาศกำลังเป็นใจ นายดันเลือกที่จะเงียบเองนะ” เธียรเงยหน้าขึ้นสบตา ปฏิกิริยาโต้ตอบของพายมีความร้ายกาจและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวของคนตรงหน้าไว้ทันที ออกแรงดึงเบาๆ เพียงนิดเดียว ร่างโปร่งก็เสียหลักเซถลาลงมานั่งแทบจะเกยอยู่บนตักแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติ “เฮ้ย!” พายอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่งที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจ “นี่นาย เล่นบ้าอะไรเนี่ย เดี๋ยวคนอื่นก็เห็นหรอก!” “ให้เห็นไปสิ ฉันจะได้ประกาศให้พวกมันรู้ซะทีว่านายเป็นของใคร” เธียรพูดเสียงพร่า ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มใสจนพายรู้สึกวูบวาบไปหมด ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความดุดันและเอาแต่ใจที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้การควบคุม “ปากเก่งนักนะพาย… ไหนลองพูดประโยคเมื่อกี้ใส่หน้าฉันใหม่อีกทีสิ” พายใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป มากเสียจนความตั้งใจที่จะกวนประสาทเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน ดวงตาคู่สวยหลบวูบไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับประกายไฟในดวงตาของเธียรที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย “ฉัน… ฉันจะพูดอะไรเล่า ปล่อยได้แล้ว คนมองใหญ่แล้วนะ” พายพยายามเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแรงกลับเชยคางมนให้หันกลับมาสบตาตรงๆ “มองก็ดี ให้พวกมันรู้ว่าอย่าคิดแม้แต่จะชายตามองนายอีก” เธียรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนพายต้องกลืนน้ำลายลงคอ “จำไว้พาย… ฉันไม่ชอบให้ใครมามองนายแบบนั้น และยิ่งไม่ชอบถ้ารอยยิ้มพวกนั้นไม่ใช่ของฉันคนเดียว” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากเสียงเพลงและผู้คนรอบข้าง หัวใจของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไร้เหตุผล พายเม้มริมฝีปากแน่น ความซ่าและความดื้อรั้นเมื่อครู่ถูกแผดเผาจนมอดไหม้เหลือเพียงความหวานล้ำที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ทว่า ในวินาทีที่ใบหน้าของเธียรเคลื่อนเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทจะสัมผัสกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหัวoเราะร่าของจินเพื่อนสนิทก็ดังแทรกขึ้นมาทันที “เฮ้ย เธียร พาย! ทางนี้เขามีเรื่องด่วน— อุ๊ps!” จินที่เดินถือแก้วค็อกเทลเข้ามาหยุดชะงักกึก ดวงตาสองข้างเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดตาตัวเองแล้วหันหลังกลับทันที “โอ๊ะ ขอโทษ! ฉันไม่เห็น ฉันตาบอด หูหนวก ชั่วคราว เชิญพวกนายสวีทกันต่อตามสบายเลยนะเพื่อน!” พายสะعدสุดตัว ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงก่ำด้วยความเขินอาย รีบผลักอกเธียรให้ออกห่างแล้วลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ทันที ส่วนเธียรได้แต่สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเป็นครั้งที่สองในคืนนี้ ดวงตาคมกริบตวัดมองเพื่อนสนิทตัวดีที่กำลังเดินหนีหายไปในฝูงชนด้วยสายตาอาฆาต แต่ก่อนที่เธียรจะได้ลุกขึ้นตามไปจัดการเพื่อนรัก เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของพายก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน พายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าที่กำลังเขินอายเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที เมื่อชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคือเบอร์ของบุคคลที่พายไม่คิดว่าจะติดต่อมาในเวลานี้— คนที่เคยสร้างแผลเป็นในอดีตและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เธียรสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของคนรัก ดวงตาคมหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ความหึงหวงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระแวงทันทีเมื่อเห็นปลายนิ้วของพายสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดรับสาย “ว่าไงนะ… ตอนนี้อยู่ที่นี่เหรอ?” เสียงพายเอ่ยลอดไรฟันด้วยความตกใจ เธียรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดตัวพายในพริบตา มือหนาคว้าข้อมือบางที่ถือโทรศัพท์ไว้ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววดุดันขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงปลายสายลอดออกมาเบาๆ และก่อนที่พายจะทันได้เอ่ยปฏิเสธ เธียรก็แย่งโทรศัพท์ในมือมากดเปิดสปีกเกอร์โฟนท่ามกลางความตกใจของพายทันที “จำฉันไม่ได้เหรอพาย… ฉันกลับมาหาเธอแล้วนะ” เสียงทุ้มแปลกปลอมดังชัดเจนก้องไปทั่วบริเวณท่ามกลางเสียงเพลงที่เงียบลงชั่วขณะ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่กำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาพอดี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและคอยจิกหมอนไปด้วยกันเสมอนะคะ