จุดแตกหัก

“เก็บกล้องพวกมึงไปให้หมด! ใครกล้ากดชัตเตอร์อีกคนเดียว กูจะสั่งลูกน้องให้ทุบกล้องทิ้งตรงนี้!” เสียงตะคอกก้องของเธียรดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางแสงแฟลชที่สาดส่องเข้ามาไม่หยุดหย่อน เขายืนตระหง่านอยู่หน้าประตูฉุกเฉิน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเดือดดาลราวกับพายุที่พร้อมจะกวาดล้างทุกอย่างให้พินาศ “คุณเธียรคะ! ความสัมพันธ์ของคุณกับนักศึกษาคนนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าคะ? ที่ว่าคุณซ่อนเขาไว้ในคอนโดหรู...” “หุบปาก!” เธียรคำรามพลางก้าวประชิดตัวนักข่าวคนหนึ่ง แววตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องเขม็งจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูด “ถ้าไม่อยากให้สำนักข่าวของคุณฉิบหายก่อนตะวันตกดิน ก็ถอยออกไป” ในวินาทีที่ความวุ่นวายถึงขีดสุด เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ ‘คุณแม่’ เธียรปรายตามองด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะกดรับแล้วเดินเลี่ยงออกมามุมอับของระเบียงทางเดิน “เธียร… แม่บอกแกแล้วใช่ไหมว่าอย่าให้ข่าวฉาวมันลามไปมากกว่านี้ พ่อแกกำลังหัวเสียมาก ถ้าแกยังไม่ตัดขาดกับเด็กนั่นภายในวันนี้ บริษัทที่แกสร้างมากับมือจะโดนกระดานบริหารสั่งปลดทันที” น้ำเสียงเย็นเยียบของผู้เป็นมารดาไม่ได้ทำให้เธียรหวั่นไหว แต่กลับยิ่งจุดชนวนความรั้นในตัวเขาให้ลุกโชน “แม่ครับ… สิ่งที่ผมสร้างมา ผมเป็นคนหาเอง ผมจะรักษาหรือจะทำลายมัน ก็เป็นสิทธิ์ของผม แต่พาย… เขาไม่ใช่สิ่งของที่แม่จะมาสั่งให้ผมทิ้งขว้างตามใจชอบได้” “เธียร! แกกำลังทำลายอนาคตตัวเองเพื่อเด็กไร้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่งเนี่ยนะ!” “ผมไม่ได้ทำลายอนาคต ผมแค่กำลังเลือกคนที่สำคัญกับชีวิตผมจริงๆ” เธียรกดวางสายทันทีโดยไม่รอฟังเสียงก่นด่า เขาไม่สนใจแล้วว่าอำนาจของตระกูลจะกดทับเขาอย่างไร ในหัวเขามีเพียงคำถามเดียว… พายอยู่ที่ไหน? พายหายไปไหนหลังจากเกิดเรื่องบ้าๆ นี่? ที่มุมมืดของห้องพักฟื้นพิเศษ จินนั่งกอดเข่ามองเพื่อนสนิทที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง พายไม่ได้สลบ แต่เขากำลังปิดรับทุกอย่าง รอยช้ำที่มุมปากและแววตาที่ว่างเปล่าทำให้จินเจ็บปวดแทน “ไอ้พาย… มึงอย่าเป็นแบบนี้ดิ เธียรมันกำลังมาหามึงนะเว้ย” พายแค่นหัวเราะในลำคอ “มาหาเหรอ? มาทำไมวะ? มาตอกย้ำว่ากูเป็นภาระ? หรือมาบอกให้กูไปไกลๆ ชีวิตเขา เพราะครอบครัวเขาไม่ต้องการให้กูอยู่เกะกะสายตาพวกคนรวย” “มึงอย่าคิดงั้นดิ วินาทีนี้มันกล้าหักหน้าตระกูลเพื่อมึงเลยนะเว้ย!” จินพยายามเกลี้ยกล่อม แต่พายกลับลุกขึ้นนั่งช้าๆ สายตาที่เคยสดใสตอนนี้กลับเหลือเพียงความเหนื่อยล้า “จิน… คนอย่างเธียรเกิดมาบนกองเงินกองทอง โลกของเขามันไม่มีพื้นที่ให้คนตัวเล็กๆ อย่างกูหรอก ต่อให้เขารักกูมากแค่ไหน สุดท้ายเขาก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง… และกูไม่เคยอยู่ในตัวเลือกนั้น” ทันใดนั้น ประตูห้องพักฟื้นถูกผลักเข้ามาด้วยแรงมหาศาล เธียรยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมยับย่น เนกไทถูกดึงจนหลุดลุ่ย ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้มีเพียงความสับสนและต้องการคำตอบ “ใครบอกว่ามึงไม่อยู่ในตัวเลือกของกู?” พายชะงัก สายตาประสานเข้ากับคนตัวสูงที่ก้าวเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว เธียรไม่สนแม้แต่จินที่นั่งอยู่ตรงนั้น เขาคว้าข้อมือพายเบาๆ ก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดแน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ คนตรงหน้าจะหายไปกับอากาศ “เธียร… ปล่อย” พายพยายามขัดขืน แต่แรงอ้อมกอดที่สั่นเทาของคนตัวสูงทำให้ใจเขากระตุก “ไม่ปล่อย… ต่อให้พ่อจะตัดชื่อกูออกจากกองมรดก ต่อให้คนทั้งโลกจะประณามกู แต่กูไม่มีวันปล่อยให้มึงต้องเผชิญกับเรื่องนี้คนเดียวอีกแล้ว” เธียรซุกหน้าลงกับซอกคอของพาย เสียงของเขาแหบพร่า “กูขอโทษที่ปกป้องมึงไม่ดีพอ… แต่จากนี้ไป ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องมึง” จินค่อยๆ ถอยกรูดออกไปจากห้อง ปิดประตูทิ้งให้คนทั้งสองอยู่ตามลำพัง ความเงียบงันในห้องปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายความอึดอัดที่แปรเปลี่ยนเป็นความโหยหา พายที่ตั้งกำแพงไว้สูงตระหง่านเริ่มพังทลายลงในอ้อมกอดของคนปากร้ายที่เขารักสุดหัวใจ “ถ้ามึงทิ้งทุกอย่างเพื่อกูจริงๆ แล้วมึงจะเอาอะไรกิน? มึงมันคนเห็นแก่ตัว เธียร… มึงนึกถึงแต่สิ่งที่ตัวเองต้องการโดยไม่ถามกูสักคำว่ากูอยากได้ชีวิตที่ต้องคอยวิ่งหนีพวกนักข่าวพวกนี้ไหม!” พายผลักอกเธียรออกแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคม “มึงมันก็นิสัยเสียเหมือนเดิม เอาแต่ใจตัวเองที่สุด!” เธียรยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวเช็ดหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาบนหางตาของพายอย่างเบามือ “ก็เพราะกูนิสัยเสียแบบนี้ไง ถึงได้รักมึงจนแทบคลั่ง… แล้วมึงจะเอาไง? จะทิ้งกูไปหาไอ้พวกที่มันซ้ำเติมมึง หรือจะอยู่ข้างๆ กู แล้วไปสู้กับคนพวกนั้นด้วยกัน?” พายเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก เขาเกลียดตัวเองที่แพ้ทางให้สายตาเว้าวอนของคนตรงหน้าอย่างราบคาบ “กูไม่ได้บอกว่าจะอยู่… แต่ถ้ามึงกล้าทิ้งสมบัติพวกนั้นจริงๆ มึงก็เตรียมตัวโดนกูใช้งานหัวหมุนได้เลย เพราะกูไม่มีทางให้มึงอยู่อย่างสบายแน่!” เธียรหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปาก “กูรอรับมือมึงอยู่แล้ว… พาย” ทั้งคู่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบไร้ช่องว่าง ริมฝีปากของเธียรแตะแต้มลงบนกลีบปากของพายแผ่วเบา เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยสัญญาและความเจ็บปวดที่เริ่มจางหาย ทว่าในจังหวะที่พายกำลังจะหลับตาพริ้มรับสัมผัสหวานล้ำนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังกระหึ่มขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงประตูห้องพักฟื้นที่ถูกพังเข้ามาโดยชายชุดดำหกคน และร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง “พอได้แล้วเธียร… ถ้าแกยังไม่หยุดพฤติกรรมบ้าๆ นี่ พ่อจะจัดการให้เด็กคนนี้หายไปจากชีวิตแกถาวร ด้วยวิธีที่แกไม่มีวันได้เห็นหน้าเขาอีกเลย!” เธียรผละออกจากพายทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเดือดดาลที่ปะทุขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง พายหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นชายในชุดสูทสีเข้มที่ดูทรงอำนาจและเย็นชาเดินตรงเข้ามาหาเขา โดยมีคนสนิทของพ่อเธียรควักปืนพกสั้นออกมาวางพาดบนโต๊ะข้างเตียงพยาบาลอย่างจงใจ ความเงียบเข้าปกคลุมจนน่าใจหาย เธียรขยับไปยืนบังพายไว้ด้านหลัง มือของเขาบีบมือพายแน่นจนขึ้นข้อขาว “อย่ามายุ่งกับเขา…” เธียรเค้นเสียงลอดไรฟัน “ถ้าพ่อแตะต้องเขาแม้แต่ปลายเล็บ ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับพ่อทั้งชีวิต… ผมก็ทำ” ชายวัยกลางคนแค่นหัวเราะ ก่อนจะโยนซองเอกสารปึกใหญ่ลงบนเตียง “ถ้าอย่างนั้น ก็ลองเปิดอ่านดู… ว่าแฟนตัวดีของแกน่ะ จริงๆ แล้วเข้าใกล้แกเพราะอะไรกันแน่!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 31 ด้วยกันนะคะ "แบล็กเวลเวต" จะไม่ทำให้ผิดหวังในบทต่อไปแน่นอนค่ะ!