กลับมาอยู่ด้วยกัน

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของเธียรสว่างวาบ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ ภาพถ่ายความละเอียดสูงที่ปรากฏหรี่แสงสะท้อนกับนัยน์ตาคมกริบที่ไหวระริกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนมันจะกลับมาเรียบสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ถูกแช่แข็ง เอกสารลับบนโต๊ะข้างตัวในเฟรมภาพนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญในคดีฉ้อโกงระดับพันล้านที่กำลังสั่นสะเทือนวงการธุรกิจ และที่แย่ยิ่งกว่าคือ มุมกล้องนั้นถูกถ่ายมาจากด้านหลังของเขาโดยมีพายยืนอยู่ไม่ห่าง "ใครเป็นคนส่งรูปนี้มา" เสียงของพายดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างโปร่งก้าวเข้าไปประชิด พร้อมกับชะโงกหน้ามองหน้าจอด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะความหวานเมื่อครู่ "หน้าตาตื่นซะขนาดนั้น... หรือว่าเอกสารบนโต๊ะนั่นมันจะ..." "ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องมายุ่ง พาย" เธียรตัดบทเสียงห้วน ปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือคว่ำลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ใบหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมดุจเหยี่ยวตวัดมองหน้าคนตัวเล็กกว่าที่ทำท่าจะเถียงกลับ "เก็บของซะ เราต้องย้ายกลับคอนโดคืนนี้" "เดี๋ยวส-! อยู่ๆ จะมาสั่งให้เก็บของเนี่ยนะ? คิดว่าตัวเองเป็นใครไม่ทราบ!" พายกระแทเสียงใส่ สีหน้าฉายแววพยศขึ้นมาทันที "ฉันเพิ่งจะก้าวขาเข้ามาในห้องนายได้ไม่ถึงชั่วโมงนะเธียร! แล้วดูทำหน้าเข้าส- เฮ้! ปล่อยนะโว้ย!" ยังไม่ทันจะได้วีนต่อ มือหนาก็คว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวแล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้เข้ามาประชิดตัว แรงปะทะทำให้แผ่นอกกว้างแนบชิดกับร่างบาง เธียรโน้มใบลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนพายชะงัก "ตอนนี้สถานการณ์ไม่ปลอดภัย... ฉันไม่อยากให้เธออยู่ไกลสายตา เข้าใจไหม" คำพูดห้วนๆ ที่ซ่อนความห่วงใยเอาไว้จนมิดเม้นทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ พายเม้มริมฝีปากแน่น แม้จะขัดใจกับความเผด็จการของอีกฝ่าย แต่ลึกๆ แล้วเขาก็สัมผัสได้ถึงความร้อนรนที่เธียรพยายามปกปิดไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขึง ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง รถสปอร์ตคันหรูของเธียรก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าใต้คอนโดมิเนียมใจกลางเมือง ทั้งคู่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องชุดส่วนตัวที่คุ้นเคย บรรยากาศรอบตัวเงียบเชียบและตึงเครียดกว่าทุกครั้ง พายโยนกระเป๋าเดินทางลงบนโซฟาก่อนจะทิ้งตัวตามลงไปอย่างอ่อนล้า "เหนื่อยเป็นบ้า..." พายพึมพำกับตัวเองขณะนวดขมับเบาๆ "สรุปไอ้รูปนั่นมันคืออะไรกันแน่เธียร นายกำลังโดนเล่นงานจากพวกไหนวะ" เธียรที่กำลังยืนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวนอกออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อสมส่วนตามแบบฉบับชายหนุ่มสุขภาพดี เขาหันมามองคนตัวเล็กที่นั่งทำหน้ามุ่ยอยู่บนโซฟา ถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะเดินตรงเข้าไปทิ้งน้ำหนักตัวลงนั่งเคียงข้าง จนโซฟายวบลงไปตามแรง มือหนายื่นไปหยิบเส้นผมที่ปรกหน้าผากของพายออกให้อย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับใบหน้าเคร่งเครียดทำให้พายชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตาโดยอัตโนมัติ "ห่วงฉันเหรอ" เธียรเอ่ยถามเสียงพร่า มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ใครห่วงนาย อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยไอ้คุณเธียร!" พายรีบปัดมือหนาออกทันที ใบเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ฉันแค่ไม่อยากซวยติดร่างแหไปด้วยต่างหากเล่า ใครจะไปรู้ว่านายไปทำศัตรูที่ไหนไว้บ้าง" "ปากดี..." เธียรพึมพำเสียงต่ำ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนพื้นที่ระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง "แต่ต่อให้ฉันมีศัตรูทั้งโลก... คนที่จะยืนอยู่ข้างฉัน ก็ต้องเป็นเธออยู่ดี พาย" คำพูดราบเรียบแต่หนักแน่นดั่งประกาศิตทำให้พายใบหน้าร้อนฉ่าไปถึงใบหู หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีมลายหายไปสิ้น พายซุกซ่อนความเขินอายไว้ภายใต้รอยยิ้มมุมปาก ทันทีที่เอื้อมมือไปคล้องคอแกร่งไว้หลวมๆ "พูดจาเลี่ยนเป็นบ้า... หัดไปก๊อปปี้คำคมมาจากไหนเนี่ย" พายแกล้งแซวกลบเกลื่อนความเขิน "จากใจจริงล้วนๆ" เธียรตอบกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มพินิจมองริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุด "และถ้าเธอยังไม่หยุดกวนประสาน... ฉันอาจจะไม่ได้ใช้แค่คำพูดในการจัดการเธียรนะ" พายชะงัก สบตากับประกายความเร่าร้อนในดวงตาคู่นั้นที่เริ่มเปลี่ยนความหมายไปทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวที่เคยตึงเครียดจากข่าวฉาวเมื่อตอนเย็น กลับถูกแทนที่ด้วยความรุ่มร้อนที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ มือหนาของเธียรเลื่อนมาโอบเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนเริ่มรดรินอยู่ใกล้กันจนแทบจะหลอมรวมเป็นลมหายใจเดียวกัน ทว่า... ในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหากันเพื่อเติมเต็มพันธะทางใจที่ค้างคา *กริ๊งงงงงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนและเร่าร้อนลงในเสี้ยววินาที เธียรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่พายสะดุ้งสุดตัว รีบดันอกแกร่งให้ออกห่าง "ใครมาวะเวลานี้..." พายบ่นอุบ จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ เธียรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงและเย็นชาอีกครั้ง เขาก้าวเท้าเดินไปที่ประตูหน้าห้องด้วยฝีมือที่มั่นคง มือใหญ่เปิดประตูออกกว้างเพื่อดูว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาล แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้า... กลับทำให้ทั้งเธียรและพายที่เดินตามมาสมทบถึงกับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง บุคคลที่ยืนยันยิ้มแป้นอยู่หน้าห้อง ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็น 'จิน' เพื่อนสนิทสายปั่นของพาย ที่ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย "อุ๊ย... ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าเพื่อนรัก พอดีฉันมีของขวัญต้อนรับการย้ายบ้านมาฝากว่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนแบล็กเวลเวตมาโดยตลอดนะคะ