ชีวิตหลังคืนดี

"อุ๊ย... ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าเพื่อนรัก พอดีฉันมีของขวัญต้อนรับการย้ายบ้านมาฝากว่ะ" เสียงกวนประสาทของจินดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นของเธียรโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต พายที่เมื่อครู่ยังนั่งอยู่บนตักแกร่งของเธียรเด้งตัวออกมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าขาวจัดขึ้นสีระเรื่อจนลามไปถึงใบหู ส่วนเธียร... เขาไม่ได้ดูตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ปรับเนคไทที่ยับย่นเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมองเพื่อนสนิทของคนรักด้วยความเย็นชาที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบ "ไม่มีมารยาท" เธียรเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนจินชะงักไปครู่หนึ่ง พายลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะถลึงตาใส่จินที่กำลังทำหน้าลอยหน้าลอยตา "มึงนะมึง! เข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียง อยากโดนคนแถวนี้เตะส่งออกไปหน้าหมู่บ้านหรือไงห๊ะ?" "แหม... ก็เห็นย้ายเข้าอยู่ด้วยกันก็นึกว่าจะสวีทกันจนลืมโลก เลยกะจะเอา 'ของดี' มาฝาก" จินวางกล่องของขวัญใบย่อมลงบนโต๊ะกระจก แล้วยักคิ้วให้พายอย่างรู้กัน "ไวน์ตัวท็อป กับของเล่น... ที่พวกมึงน่าจะต้องการในฐานะคู่รักข้าวใหม่ปลามัน" เธียรแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนาเอื้อมไปโอบเอวพายดึงกลับเข้ามาแนบชิดอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ทำเพื่อแกล้ง แต่เป็นการประกาศอาณาเขตอย่างชัดเจน "ขอบใจ แต่สำหรับคืนนี้... ฉันมีของขวัญของฉันเองที่น่าสนใจกว่าไวน์ของนายเยอะ" พายหันไปมองเธียรตาโต "เธียร! พูดอะไรเนี่ย!" "ก็พูดความจริง" เธียรโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูพาย ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำเอาพายขนลุกซู่ "หรือพายอยากจะเปลี่ยนบรรยากาศไปรับของขวัญจากเพื่อนเธอแทนล่ะ?" จินหัวเราะร่าเหมือนพอใจที่ได้เห็นทั้งคู่เขินอายจนไปไม่เป็น "โอเคๆ กูรู้หน้าที่ กูวางไว้ตรงนี้แหละ รีบไปสวีทกันต่อเถอะ รบกวนเวลาอันมีค่าของพวกมึงมามากพอแล้ว แต่เตือนไว้ก่อนนะ... พรุ่งนี้เช้าอย่าเพิ่งโทรมาโอดครวญว่าลุกไม่ไหวล่ะ" พูดจบจินก็หันหลังเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่แฝงไปด้วยความร้อนแรงที่ปะทุขึ้นมาใหม่ เธียรจัดการล็อกประตูบ้านทันทีที่เสียงรถของจินเคลื่อนออกไป เขาหันกลับมาหาพายที่ยังคงยืนทำตัวไม่ถูกอยู่กลางห้อง ร่างสูงก้าวเข้าหาช้าๆ ทว่ามั่นคง ทุกจังหวะการเดินของเขากดดันให้พายต้องถอยหลังจนแผ่นหลังไปชนกับผนังห้อง "เธียร... อย่าบอกนะว่า..." "อย่าบอกนะว่าอะไร?" เธียรเชยคางพายขึ้น สายตาที่เขามองมามันไม่ใช่สายตาของนักธุรกิจผู้เย็นชา แต่มันคือสายตาของสัตว์ป่าที่กำลังจ้องเหยื่ออันโอชะ "ที่จินพูดน่ะ... มันก็น่าสนใจดีนะ" "นายมันบ้า" พายว่าพรางก้มหน้าหนีสายตา "เมื่อกี้ยังดุจินอยู่เลย" "นั่นเพราะมันมาขัดจังหวะของฉัน" มือหนาค่อยๆ เลื่อนจากคางลงมาที่กระดุมเสื้อเชิ้ตของพาย ปลายนิ้วสัมผัสผิวเนียนแผ่วเบาจนพายสั่นสะท้าน "เราย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้วพาย... ต่อจากนี้ ไม่มีใครมาขัดจังหวะเราได้อีก" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เธียรไม่ได้รุกเร้าจนน่ากลัว แต่เขากำลังชักนำพายเข้าสู่โลกที่มีแค่เขาสองคน ความสัมพันธ์ที่เคยลุ่มๆ ดอนๆ ปากแข็งใส่กัน วันนี้มันเหลือเพียงความคลั่งรักที่ถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่ปิดบัง พายเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ความอบอุ่นที่ได้รับจากเธียรในช่วงเวลาที่ผ่านมามันมากพอที่จะทำให้เขาทลายกำแพงทั้งหมดลง "ฉันชอบที่นายเป็นแบบนี้มากกว่า..." "แบบไหน?" "แบบที่ไม่ต้องคอยเก๊ก... แบบที่ยอมรับว่านายก็ขาดฉันไม่ได้เหมือนกัน" เธียรยิ้ม อ่อนโยนจนพายแทบจะละลายไปกับตรงนั้น เขาขยับเข้าไปใกล้จนหน้าผากแตะกัน "ฉันไม่เคยขาดพายได้เลยสักวินาทีเดียว รู้ไหมว่าการที่เห็นพายเดินเข้ามาในชีวิตฉัน... มันทำให้ฉันรู้ว่าความสุขจริงๆ มันเป็นยังไง" พายใจสั่น ร่างกายอ่อนยวบลงในอ้อมแขนของเธียร เขายอมรับว่าเธียรมีอิทธิพลต่อความรู้สึกเขามากเกินไปจริงๆ ยิ่งตอกย้ำด้วยความใกล้ชิดในบ้านหลังใหม่ ความผูกพันนี้มันลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำนิยามได้ "ขี้อ้อน" พายพึมพำ ก่อนจะซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง เธียรหัวเราะในลำคอ อ้อมแขนแกร่งโอบรัดร่างโปร่งแน่นขึ้น เขาอุ้มพายขึ้นจนตัวลอยท่ามกลางเสียงร้องตกใจของคนในอ้อมแขน "ว้าย! เธียร! จะทำอะไรน่ะ!" "ไปพิสูจน์ไง... ว่าที่จินพูดน่ะจริงไหม" ในจังหวะที่เธียรกำลังจะก้าวขึ้นบันไดไปสู่ห้องนอน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของเธียรที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นรัวๆ เหมือนมีใครบางคนกำลังกระหน่ำโทรเข้ามาไม่หยุด เธียรชะงัก สายตาหันไปมองหน้าจอพายเองก็มองตาม เห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอแล้วหัวใจก็แทบหยุดเต้น 'แม่เธียร' เธียรขมวดคิ้วแน่น เขาหันมาสบตาพาย... แววตาของเขาเปลี่ยนจากความคลั่งรักเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ความหวานที่กำลังอบอวลอยู่เมื่อครู่พลันมลายหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด และคำถามที่ว่า... แม่ของเขาทำไมถึงโทรมาในเวลาที่เขาย้ายเข้ามาอยู่กับพายแบบนี้? เธียรปล่อยพายลงยืนกับพื้น ก่อนจะกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "ครับแม่..." พายยืนนิ่ง เขาเห็นเธียรนิ่งไปนานก่อนจะหันมามองเขาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด "พาย... แม่ฉัน... ท่านบอกว่าท่านมาถึงหน้าหมู่บ้านแล้ว" หวังว่าความหวานของค่ำคืนนี้จะพอช่วยให้ทุกคนอิ่มเอมไปกับพายและเธียรนะคะ แบล็กเวลเวตคนนี้จะรีบมาต่อในตอนสุดท้ายให้เร็วที่สุดค่ะ!