อนาคตของเรา

แผ่นกระดาษหนาเตอะบนโต๊ะทำงานไม้สักทองราคาแพงระยับไม่ได้ดึงดูดสายตาของพายเท่ากับรอยหมึกสีน้ำเงินเข้มที่ถูกจรดลงบนช่องสุดท้าย—ช่องที่กำหนดสถานะทางกฎหมายและอนาคตที่อีกฝ่ายวางแผนไว้ล่วงหน้าอย่างรัดกุม "คุณเล่นบ้าอะไรเนี่ยพี่เธียร" เสียงห้วนจัดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวาง พายกอดอกแน่น ดวงตากลมโตมองเอกสารสัญญาล่วงหน้าสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ รอยยิ้มมุมปากของคนอายุมากกว่าไม่ได้ทำให้เขารู้สึกใจเต้นเหมือนทุกที แต่กลับทำให้รู้สึกเหมือนกำลังตกลงไปในหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดรอไว้ตั้งแต่ชาติปางก่อน เธียรวางปากการาคาแพงลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มปรายตามองเอกสารชุดนั้นด้วยแววตาพึงพอใจ ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับคนปากเก่งที่ยืนหน้าบึ้งตึงอยู่ตรงข้าม "ไม่ได้เล่นค่ะ พี่กำลังทำเรื่องจริงจังที่สุดในชีวิตต่างหาก" "จริงจังบ้านพี่สิ! นี่มันเอกสารอะไร... โฉนดที่ดิน? สัญญาจะซื้อจะขายคอนโดริมน้ำ? แล้วนี่อะไร... ใบมอบอำนาจจัดการทรัพย์สิน?" พายไล่สายตานิ้วเรียวชี้ไปยังกระดาษแต่ละแผ่นด้วยความหงุดหงิดปนหมั่นไส้ "เราเพิ่งจะคบกันจริงจังได้ไม่นานนะเว้ยพี่ พี่จะรีบกว้านซื้ออนาคตผมไปไว้ในมือทำไม" "เพราะพี่ไม่อยากเสี่ยงให้เด็กดื้อแถวนี้หนีไปไหนได้อีกไงคะ" เธียรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อยจนพายต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงาน "อีกอย่าง... เรียนปีสามอีกไม่นานก็จบแล้ว ถึงเวลาต้องคิดเรื่องอนาคตจริงๆ จังๆ สักที หรือว่าพายอยากใช้ชีวิตแบบวันต่อวันไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่มีความมั่นคงอะไรเลยกับพี่ล่ะ" คำถามเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำให้พายชะงักไป ดวงตาคู่สวยไหววูบชั่วขณะ ความปากจัดที่เคยมีติดตัวมาตลอดแทบจะถูกกลืนหายไปกับบรรยากาศกดดันที่อบอวลไปด้วยความจริงจังของคนตรงหน้า จริงอยู่ที่เขาเป็นคนชอบความท้าทาย ไม่ชอบการผูกมัด และเกลียดที่สุดคือการถูกควบคุม แต่กับเธียร... ผู้ชายที่ปากร้ายใจดีคนนี้ กลับพยายามสร้างรากฐานทุกอย่างเพื่อรองรับตัวตนที่โคตรจะเอาแต่ใจของเขาอย่างเงียบๆ "ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องความมั่นคง..." พายพึมพำเสียงเบาลงโดยอัตโนมัติ ใบเนียนใสเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด "แต่พี่เล่นใหญ่เกินไป... จู่ๆ ก็เอาเอกสารพวกนี้มาให้เซ็น ใครเขาทำกันวะ" "ก็มีแค่พี่คนนี้แหละค่ะที่ทำ" เธียรโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้ ës ทำให้สติของพายเริ่มกระเจิดกระเจิง มือหนายื่นออกไปหยิบปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคนเด็กกว่าทัดหูไว้อย่างเบามือ "พี่ไม่ได้บังคับให้พายต้องเซ็นตอนนี้ แต่แค่อยากให้รู้ว่า... ทุกก้าวที่พี่กำลังเดินต่อจากนี้ มันมีชื่อของพายอยู่ในนั้นเสมอ" ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้รู้วิธีทำให้เขาตายใจด้วยคำพูดเรียบๆ แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ! พายเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน มือเรียวยกขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายเบาๆ เป็นเชิงประท้วงกลายๆ "พูดจาเลี่ยนชะมัด... หัดไปเรียนประโยพวกนี้มาจากไหน ห๊ะ" "จากหัวใจตัวเองล้วนๆ ค่ะ" เธียรตอบหน้าตาเฉยแถมยังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้อีกต่างหาก "ว่าไงคะ... จะยอมจดชื่อพ่วงท้ายนามสกุลพี่ในฐานะหุ้นส่วนชีวิตถาวรเลยไหม หรือต้องให้พี่จูบมัดจำอีกรอบถึงจะยอมเซ็น" "ไอ้พี่เธียร! ทะลึ่งตลอด!" พายโวยวายเสียงดังลั่นพร้อมกับใช้มือผลักอกแกร่งออกห่างเต็มแรง แต่กลับถูกวงแขนแข็งแรงคว้าเอวบางเข้าไปกอดแนบชิดเสียจนจมูกชนกับอกเสื้อของอีกฝ่าย บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยเคร่งเครียดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหวานล้ำที่อบอวลไปด้วยความคลั่งรัก เธียรหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก้มลงกดจูบเบาๆ บนกลุ่มผมนุ่มของคนในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม ขณะที่พายทำได้เพียงซุกหน้าลงกับอกอีกฝ่ายเพื่อซ่อนรอยยิ้มเขินอายที่หุบแทบไม่ลง แต่ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขนั้นมักจะสั้นเสมอ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูไม้สักจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อภิสิทธิ์เจ้าของห้องอนุญาต "คุณเธียรคะ! ฉันมีเรื่องด่วน..." เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังแทรกเข้ามาพร้อมกับร่างเพรียวระหงของแขกไม่速มาเยือน ทำให้เธียรและพายต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว พายหันไปมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตูด้วยสายตานิ่งสนิท ขณะที่คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อจำได้ว่าหล่อนคือใคร—คู่หมั้นเก่าที่ตระกูลผู้ใหญ่เคยหมายมั่นปั้นมือให้เธียร แต่วันนี้หล่อนกลับยืนหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทา และมีรอยคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่บนแก้ม "คุณเข้ามาทำไมโดยไม่เคาะขออนุญาต" เสียงทุ้มต่ำของเธียรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในเสี้ยววินาที รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น "แล้วมีธุระอะไร ถึงกล้าบุกเข้ามาถึงห้องทำงานส่วนตัวของผม" หญิงสาวสะดุ้งเฮือก หล่อนกวาดสายตามองพายด้วยแววตาเกลียดชังแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเธียรด้วยความตื่นตระหนก น้ำเสียงของหล่อนสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ "คุณเธียรต้องช่วยฉันนะคะ... ตอนนี้ที่คุณพ่อของฉันถูกจับข้อหาฉ้อโกง... บริษัทกำลังจะล้มละลาย และ... และพวกมันกำลังตามล่าฉัน!" เธียรชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ส่วนพายยืนกอดอกมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอก และก่อนที่ใครจะได้ทันพูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเธียรก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นทำลายความเงียบ... หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับเชิญ—จากบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะติดต่อมาในเวลานี้! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักของพี่เธียรกับน้องพายมาจนถึงโค้งสุดท้ายนี้นะคะ!