ความอ่อนแอของพระเอก

กระดาษแผ่นบางในมือของบุคคลมาใหม่มีน้ำหนักราวกับภูเขาที่กดทับบรรยากาศในห้องรับรองวีไอพีให้ดิ่งลงจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังของเธียรในยามปกติ บัดนี้กลับแตกร้าวลงทีละนิดราวกับกระจกที่โดนค้อนทุบซ้ำ ๆ พายเบิกตากว้าง จ้องมองเอกสารตราครั่งสีแดงสดบนกระดาษแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า สมองที่เคยประมวลผลคำด่าทอได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าชั่วขณะ ความรู้สึกหน่วงหนับตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่อกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "นี่มัน... หมายความว่ายังไงครับคุณเธียร" เสียงของพายไม่ได้ดัง แต่มันสั่นระริกด้วยความไม่เข้าใจ ปนกับความโกรธที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นมาตีคู่กัน "คนที่คุณบอกว่า ‘เป็นแค่คนรู้จัก’... แต่เขากลับถือสัญญานี้เดินเข้ามาในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ?" ผู้ชายคนนั้น—คนที่พายจำได้แม่นว่าเป็นทายาทตระกูลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล—ยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น สายตาคมกริบมองกวาดผ่านร่างของพายด้วยความเหนือกว่า ก่อนจะหันไปสบตากับพระเอกหนุ่มผู้เป็นเจ้าของหัวใจของพายในยามนี้ "ผมคงไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มแล้วกระมังครับคุณเธียร" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมเอ่ยขึ้น "ในเมื่อคุณก็รู้ดีว่าเงื่อนไขในพินัยกรรมของตระกูลคุณมันคืออะไร ระหว่างเก้าอี้ประธานกรรมการบริหารที่พ่อคุณทิ้งไว้ให้... กับเด็กฝึกงานปากดีคนนี้ คุณจะเลือกอะไร?" เธียรเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สันกรามคมชัดขึ้นจากการขบกรามเข้าหากันอย่างอดกลั้น ดวงตาสนธยาคู่นั้นหลุบลงมองพื้นชั่วขณะ ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับพาย—สายตาที่เต็มไปด้วยความลังเล ความเจ็บปวด และความจำยอมที่พายไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้ มันคือสายตาของคนที่กำลัง "จนมุม" อย่างแท้จริง หัวใจของพายกระตุกวาบ ความชาดิ่งแล่นลามไปทั่วปลายนิ้ว มือเรียวเผลอกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ คำพูดมากมายที่อยากจะพ่นใส่หน้าคนตรงข้ามติดอยู่แค่ลำคอ กลาย เป็นเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ ที่เต็มไปด้วยความสมเพช "อ้อ... หน้าที่สินะครับ" พายแค่นยิ้มหยัน ทั้งที่ขอบตากลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างดื้อดึง "ผมนี่มันโง่ชะมัด ที่คิดว่าความรู้สึกที่เรามีให้กันมันจะสำคัญกว่ากระดาษแผ่นเดียว" "พาย... ฟังผมก่อน" เธียรขยับตัวก้าวเข้ามาหา รัศมีแห่งความร้อนรนฉายชัดในแววตา มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กมาจับไว้เหมือนทุกครั้ง แต่พายกลับถอยหลังหนีหนึ่งก้าว ปัดป้องสัมผัสนั้นออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องผม!" พายตวาดลั่น ดวงตากลมโตแดงก่ำแต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยดเดียว "ถ้าการเลือกของคุณมันชัดเจนขนาดนี้แล้ว จะมาทำหน้าตาอาลัยอาวรณ์ใส่ผมทำไมล่ะครับคุณเธียร? อยากได้เก้าอี้นั่นนักใช่ไหม? อยากเป็นคนกตัญญูทำตามคำสั่งครอบครัวจนตัวสั่นใช่ไหม? งั้นก็เชิญเซ็นชื่อลงไปส-..." "คุณพายใจเย็นก่อนสครับ... เอ๊ย ใจเย็นก่อนเถอะครับ" จินที่ยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกอยู่มุมห้องรีบพุ่งเข้ามาดึงแขนเพื่อนสนิทไว้ พร้อมกับส่งสายตาดุใส่คู่กรณีที่ยืนถือกระดาษอยู่ "พวกคุณเล่นบ้าอะไรกันวะเนี่ย อยู่ ๆ จะมาบังคับให้คนอื่นเขาเลิกกันกลางอากาศแบบนี้ มันไม่ทุเรศไปหน่อยรึไง!" "จิน เงียบไปเลย" พายหันไปเอ็ดเพื่อนเสียงแข็ง แม้เสียงจะสั่นแค่ไหนก็ตาม "ในเมื่อเขาเลือกทางเดินของเขาแล้ว เราก็ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายหรอก... จริงไหมครับ คุณเธียร" ประโยคสุดท้ายพายหันกลับไปมองหน้าคนตัวสูงที่ยืนนิ่งเป็นหิน เธียรไม่ได้แก้ตัว ไม่ได้อธิบายคำใดออกมาอีกนอกจากคำว่า "ขอโทษ" สั้น ๆ ที่ดังหลุดมาจากริมฝีปากหยักหนา คำว่า "ขอโทษ" ที่ทรงพลังที่สุดในชีวิตของเธียร... แต่มันกลับเป็นคำที่ทำร้ายพายได้เจ็บปวดที่สุดเช่นกัน "ผมไม่ต้องการคำขอโทษจากคุณ" พายสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติที่กำลังกระจัดกระจายให้กลับเข้าร่าง สะบัดหน้าหนีภาพบาดตาตรงหน้า "จำไว้เลยนะเธียร... คุณเป็นคนปล่อยมือผมเอง เพราะฉะนั้น ต่อให้คุณคลานกลับมาอ้อนวอนทีหลัง ผมก็จะไม่หันกลับไปมองอีกแล้ว" ร่างเพรียวหมุนตัวเตรียมก้าวเดินออกไปจากห้องนั้นทันทีด้วยความรวดเร็ว ไม่อยากทนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจจนแทบแตกสลายนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว ทว่า—ในจังหวะที่มือเรียวกำลังจะผลักบานประตูห้องรับรองให้เปิดออก เสียงทุ้มต่ำของบุคคลที่สามผู้ถือเอกสารหมั้นหมายก็ดังขึ้นไล่หลังมาหยุดฝีเท้าของพายไว้ให้ชะงักกึก "คุณพายคิดว่าเรื่องมันจะจบง่ายแค่นั้นจริง ๆ งั้นเหรอครับ?" พายขมวดคิ้วแน่น หันกลับไปมองด้วยความไม่ไว้วางใจ "แกหมายความว่ายังไง?" รอยยิ้มปริศนาผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายของชายหนุ่มแปลกหน้า พร้อมกับที่เขาพลิกกระดาษหน้าสุดท้ายของเอกสารฉบับนั้นให้พายได้เห็นข้อความบรรทัดล่างสุดชัดเจนเต็มตา "นอกจากเอกสารหมั้นหมายนี่แล้ว... ทางตระกูลของคุณเธียรเขายังมี ‘เงื่อนไขสำรอง’ อีกข้อ ที่ระบุไว้ชัดเจนว่า ถ้าคุณพายกล้าเดินออกจากห้องนี้ไปตอนนี้ล่ะก็..." เขาเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบเข้ากัดกิน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งพายและเธียรต้องเบิกตากว้างพร้อมกัน "...คนที่บ้านของคุณพายจะต้องสูญเสียทุกอย่างภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนี้ทันทีครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ