พายผู้เสียสละ

เสียงกระดาษ A4 สองแผ่นที่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีในห้องทำงานส่วนตัวของเธียรดังเฉียบขาด บาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาทของคนฟังจนแทบหยุดหายใจ เอกสารสัญญาโอนหุ้นและปลดภาระหนี้สินกองโต ถูกเลื่อนมาตรงหน้าพายด้วยปลายนิ้วเรียวยาวของทนายความประจำตระกูล ...คนที่บ้านของคุณพายจะต้องสูญเสียทุกอย่างภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนี้ทันทีครับ ประโยคคำขู่จากมารดาของเธียรเมื่อวานยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในหัว สมองของพายประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบกระอักเลือด เขามองเอกสารตรงหน้าสลับกับใบหน้าคมคายของเธียรที่กำลังยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างด้วยแววตาไหวระริก ดวงตาคู่คมที่มักจะมองเขาด้วยความดุดันและหึงหวงในยามปกติ ตอนนี้กลับฉายชัดถึงความกังวลและความไม่เข้าใจ "เซ็นซะสิพาย แล้วทุกอย่างจะจบ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ เธียรขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ มือหนายื่นออกหมายจะคว้าข้อมือเขาเหมือนทุกครั้ง แต่พายกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปทำให้คิ้วเข้มของคนตรงหน้าขมวดเข้าหากันทันที "จบเหรอคะคุณเธียร..." พายแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ รอยยิ้มหยันที่มุมปากไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาที่กำลังร้อนผะแผ่ว "สำหรับคุณมันอาจจะแค่การเซ็นเอกสารเพื่อตัดปัญหา แต่สำหรับฉัน... มันคือการแลกอิสรภาพทั้งชีวิตกับความสุขของคนในครอบครัว" "พาย พูดอะไรไม่เข้าหู" เธียรเสียงเข้มขึ้น ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวจนกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยโชยปะทะจมูก "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเคลียร์ได้ แม่ฉันทำอะไรนายไม่ได้หรอก แค่นายอยู่ข้างฉัน..." "อยู่ข้างคุณแล้วได้อะไรคะ!" พายโพสต์สวนกลับเสียงดังลั่น ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความถือดี หัวใจดวงน้อยบีบตัวเข้าหากันจนเจ็บแปลบเมื่อเห็นสีหน้าตกใจชั่วขณะของคนตรงหน้า "ได้เป็นตัวภาระ? ได้เห็นครอบครัวตัวเองพังพินาศต่อหน้าต่อตา? หรือต้องทนฟังคนอื่นค่อนขอดว่าฉันเกาะผู้ชายกินเพื่อความอยู่รอด!" "ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นกับนาย!" เธียรคำรามลอดไรฟัน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของพาย บีบแน่นจนรู้ตัวว่าอีกฝ่ายต้องเจ็บ แต่เขากลัว... กลัวเหลือเกินว่าถ้าปล่อยมือตอนนี้ พายจะหลุดลอยหายไปตลอดกาล "นายก็รู้ว่าฉันรู้สึกยังไง ทำไมถึงดื้อด้านแบบนี้วะพาย!" "เพราะฉันรักคุณไงคะ..." คำสารภาพที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากบางเบาราวกับสายหมอก กลับมีอานุภาพรุนแรงยิ่งกว่าระเบิดปรมาณู เธียรชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกักค้าง แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนยวบและตื่นตะลึงในเสี้ยววินาที พายมองใบหน้าที่เขาเผลอใจรักหมดทั้งดวงใจ รอยยิ้มเศร้ารzระบายอยู่บนเรียวปากหยัก "เพราะฉันรักคุณ... ฉันถึงยอมถอยออกมา" นิ้วเรียวของพายค่อยๆ แกะมือหนาที่เกาะกุมต้นแขนของเขาออกทีละนิ้วอย่างนุ่มนวล แต่หนักแน่นในความตั้งใจ เขารีบหยิบปากกาบนโต๊ะ เซ็นชื่อลงในเอกสารฉบับนั้นอย่างรวดเร็วก่อนที่ความลังเลจะกัดกินหัวใจจนหมดสิ้น เสียงหมึกกระทบกระดาษช่างบาดลึกหัวใจของคนทั้งคู่เหลือเกิน "พาย นายทำอะไร..." เธียรเสียงสั่นพร่า ดวงตาแดงก่ำอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ฉันเซ็นให้แล้วค่ะ... ต่อไปนี้ ตระกูลของคุณกับครอบครัวฉันจะไม่ติดค้างอะไรกันอีก" พายก้าวถอยหลังออกห่างจากอ้อมกอดที่เคยอบอุ่นที่สุดในชีวิต ปาดหยดน้ำตาที่เอ่อล้นออกลวกๆ ด้วยหลังมือ "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะคุณเธียร... และลาก่อน" ร่างโปร่งหมุนตัวหันหลังให้ทันที หัวใจกรีดร้องโหยหาอยากวิ่งเข้าไปซบอוקกว้างๆ นั้น แต่ศักดิ์ศรีและอนาคตของครอบครัวค้ำคออยู่ พายกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ฝ่ายเธียรที่ตั้งสติได้กำลังจะพุ่งเข้าไปรั้งร่างนั้นไว้ แต่เสียงเปิดประตูก็ทุ้มก้องขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "เสียใจด้วยนะลูกเธียร..." เสียงทุ้มทรงอำนาจของประธานบริษัทคู่แข่งคนสำคัญดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของชายหนุ่ม พร้อมด้วยเอกสารลับอีกชุดในมือ "แต่ดูเหมือนว่า คนที่หนูพายยอมเสียสละให้... ไม่ใช่แค่แม่ของเธอหรอกนะ" พายชะงักฝีปาก หันขวับกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่เธียรเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของคนที่ยืนขวางทางออกอยู่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับพวกเขานะคะ