ช่องว่างที่ไร้คำพูด

ความเงียบงันในห้องรับแขกสว่างวาบด้วยแสงไฟจากเงาตะคุ่มของบุคคลที่สาม รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปากของคนมาใหม่ทำให้บรรยากาศรอบกายลดอุณหภูมิดิ่งลงจนน่าขนลุก พายชะงักค้างอยู่ในท่าเตรียมหันหลังกลับ ขณะที่เธียรขยับก้าวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้โดยสัญชาตญาณ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความกดดันออกมาอย่างไม่ปิดบัง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังผู้บุกรุกยามวิกาล "นายเข้ามาได้ยังไง" น้ำเสียงของเธียรต่ำลึกและเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ "ประตูมันไม่ได้ล็อก... เธียร ก็เหมือนกับหัวใจของนายตอนนี้แหละ ที่เปิดช่องไว้จนฉันเดินเข้ามาได้ง่ายๆ" ผู้มาใหม่หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมก้าวร้าวคู่นั้นกวาดมองสำรวจรอบห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่พายซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเธียร พายเม้มริมฝีปากแน่น ความตกใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดระคนระแวง เขาไม่ชอบความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นปลาในอ่างที่ใครจะเข้ามาจ้องมองเมื่อไหร่ก็ได้ ยิ่งเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของอีกฝ่าย หัวใจก็ยิ่งเต้นเร้าด้วยความกรุ่นโกรธ "ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ ก็เชิญออกไปค่ะ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่สาธารณะที่จะเดินเข้ามาตามอำเภอใจ" พายโผล่หน้าออกมาจากไหล่กว้างของเธียร เอ่ยด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือนและสายตาที่พร้อมจะฟาดฟันได้ทุกเมื่อ คนบุกรุกเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาพินิจพิเคราะห์มองสำรวจคนตัวเล็กกว่าตั้งแต่หัวจรดเท้า "ปากเก่งสมคำร่ำลือจริงๆ นะ... พาย เธียรถึงได้ยอมเอาตัวเองมาปกป้องขนาดนี้ แต่ไม่คิดเลยนะว่าคนอย่างเธียรจะลดตัวลงมาเลี้ยงเด็กในคาถาแบบนี้" "หุบปากซะ" เธียรคำรามต่ำ มือหนาเอื้อมไปคว้าปกเสื้อของอีกฝ่ายด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยโทสะ "ถ้าไม่อยากให้ฉันหมดความอดทน ไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ ก่อนที่ฉันจะสงเคราะห์ให้พานายออกไปทางหน้าต่าง" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พายมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังเขาไว้ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอก แม้เธียรจะเป็นคนปากร้ายและชอบทำตัวเผด็จการใส่เขาเสมอ แต่ในยามคับขัน ผู้ชายคนนี้กลับเลือกที่จะยืนอยู่แนวหน้าเพื่อปกป้องเขาก่อนเสมอ คนถูกคุกคามไม่ได้มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นปัดมือของเธียรออกอย่างไม่ี่แยแส รอยยิ้มเยдяยังคงประดับอยู่บนใบหน้า "ฉันไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องวิวาทกับนายหรอก เธียร... ฉันแค่แวะมาดูว่า 'ของเล่น' ชิ้นใหม่ของนายมันน่าสนใจแค่ไหนก็เท่านั้น และดูเหมือนว่า... มันจะพยศน่าดูเลยนี่" "ใครเป็นของเล่นวะ!" พายทนไม่ไหว ก้าวพรวดพราดออกมาจากด้านหลังของเธียร ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว นิ้วเรียวชี้หน้าผู้บุกรุกทันที "ตาบอดหรือไงถึงมองไม่ออกว่านี่คน ไม่ใช่ตุ๊กตาไขลาน ถ้าอยากเล่นนักก็ไปหาหมอเช็คสมองซะนะ จะได้รู้ว่าควรเอาเวลาว่างไปทำอะไรนอกจากมาทำตัวน่ารำคาญแบบนี้!" เธียรเหลือบมองคนตัวเล็กที่ยืนฮึดฮัดอยู่ข้างกาย มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความตึงเครียดเมื่อครู่ผ่อนคลายลงชั่วขณะเมื่อได้ยินวาจาเผ็ดร้อนของคนปากจัด แต่กระนั้น สายตาที่เขามองไปยังผู้บุกรุกก็ยังคงคมกริบและเต็มไปด้วยความระแวง "ได้ยินชัดแล้วใช่ไหม งั้นก็เชิญไสหัวออกไปได้แล้ว" เธียรเอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนอีกฝ่ายต้องยอมถอยหลังไปหนึ่งก้าว "โอเคๆ ฉันไปก็ได้..." คนบุกรุกยกมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ แต่สายตายังคงทิ้งประกายประหลาดไว้ "แต่จำไว้เธียร เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น นายคิดเหรอว่าปกป้องเด็กนี่ได้ตลอดรอดฝั่ง" ประโยคทิ้งท้ายนั้นลอยคว้างอยู่ในอากาศ ก่อนที่ร่างสูงของผู้บุกรุกจะหันหลังและเดินออกจากห้องไป พร้อมกับเสียงปิดประตูที่ดังสนั่นสะท้อนความเงียบงันกลับคืนมาอีกครั้ง ความเงียบ... เข้าปกคลุมพื้นที่กว้างของคอนโดมิเนียมหรูอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข มันอัดแน่นไปด้วยความอึดอัด แรงกดดัน และคำถามมากมายที่ยังไม่ได้ถูกเอաբานประตูเปิดออกและปิดลงอย่างไร้ร่องรอย พายยืนนิ่งอยู่กับที่ ลลมหายใจเข้าออกเริ่มกลับมาเป็นปกติ แต่หัวใจยังคงเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความหงุดหงิดที่ยังค้างคา เขากอดอกแน่น หันไปมองหน้าเธียรที่ตอนนี้ยืนนิ่งขรึม ใบหน้าคมคายฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก "นายรู้จักกับหมอนั่นได้ยังไง" พายเปิดฉากถามทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดจะห้วนเล็กน้อยตามวิสัย เธียรหันกลับมามองสบตากลมโตที่จ้องเขาเขม็ง ร่างสูงถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ปิดระยะห่างระหว่างเข and คนตัวเล็กจนแทบจะแนบชิด "เรื่องมันยาว..." เธียรตอบสั้นๆ ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่พอใจ "นายไม่น่ารีบพุ่งออกไปเถียงกับมันเลย พาย อันตรายรู้ไหม" "ห๊ะ? นี่ฉันกลายเป็นตัวถ่วงหรือไง" พายขึ้นเสียงทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่พอใจ "ฉันปกป้องตัวเองได้น่า ไม่ต้องรอให้คุณมาทำเท่หรอก!" เธียรไม่ตอบโต้ เขาเพียงแต่เอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวบางแล้วดึงเข้ามาประชิดตัว แรงดึงที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้พายเซถลาเข้าไปชนแผงอกกว้าง ความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าจนพายต้องชะงัก "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น..." เธียรพูดเสียงนุ่มลงอย่างผิดคาด ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของพาย "ฉันแค่วิตก... กลัวว่านายจะเป็นอะไรไป" คำพูดนั้นทำเอาพายถึงกับพูดไม่ออก ความปากจัดที่เตรียมไว้ร่ายยาวถูดกลืนหายลงคอไปจนหมดสิ้น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ เปลี่ยนจังหวะเป็นเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกจากความใกล้ชิดและถ้อยคำที่ชวนใจสั่น "ป... ปากหวานแปลกๆ นะคะช่วงนี้ กินผิดยามาหรือไง" พายพยายามเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้น พร้อมกับใช้มือดันแผงอกกว้างออกเบาๆ แต่เธียรกลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ไม่ยอมปล่อยให้เขาถอยห่าง "ไม่ได้กินยา แต่พูดความจริง" เธียรโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บริเวณพวงแก้มใส "หรือนายไม่ชอบที่ฉันเป็นห่วง" พายเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลแทบไม่ทันกับสถานการณ์ที่พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อครู่ยังยืนเผชิญหน้ากับศัตรูอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงกลายมาเป็นยืนใจเต้นแรงอยู่กับผู้ชายตรงหน้าได้เล่า ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างเขาทั้งสองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด มันคือ "ช่องว่างที่ไร้คำพูด" ซึ่งถูกเติมเต็มด้วยจังหวะการเต้นของหัวใจและสายตาที่สื่อสารความรู้สึกมากกว่าร้อยพันถ้อยคำ พายเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวสูง ปากเรียวอ้าออกเตรียมจะเอ่ยคำประชดประชันเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่า... ก่อนที่เสียงพูดจะหลุดรอดจากริมฝีปาก เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศหวานอมขมกลืนนั้นทันที! กริ่ง... กริ่ง...! ทั้งสองสะดุ้งเล็กน้อย เธียรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ส่วนพายรีบดันตัวออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เธียรหันไปมองหน้าประตูด้วยแววตาหงุดหงิดระคนสงสัย ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเดินไปเปิดประตูเพื่อดูว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาลอีกคน แต่ทว่า... เมื่อประตูบานใหญ่เปิดออก และบุคคลที่ยืนอยู่หลังบานประตูปรากฏแก่สายตา เธียรก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ขณะที่พายที่เดินตามหลังมาต้องอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความคาดไม่ถึง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและติดตามความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ด้วยกันเสมอนะคะ