ครอบครัวเธียรกดดัน

“ถ้ารักกันจริงก็แสดงให้เห็นสิครับ ว่าเด็กนี่มีดีอะไรพอที่จะมาเป็นสะใภ้ตระกูลวรโชติเมธี... หรือแค่เป็นได้แค่ของเล่นฆ่าเวลาในคืนเหงาๆ ของคุณ” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นกลางห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หรู พายกำหมัดแน่นอยู่ใต้โต๊ะอาหารจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ ความร้อนผ่าวที่ใบหน้าไม่ใช่เพราะอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นเพราะสายตาเฉียบคมของชายวัยกลางคนตรงหน้าที่กำลังจ้องมองเขาเหมือนกำลังประเมินราคา ‘สิ่งของ’ ชิ้นหนึ่ง เธียรวางช้อนส้อมลงบนจานกระเบื้องเคลือบเสียงดัง ‘เคร้ง’ กระทบโสตประสาทอย่างจงใจ ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องอาหารทันที “พายไม่ใช่ของเล่นครับคุณพ่อ” เธียรเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ “และผมก็ไม่ได้มีความจำเป็นต้องพิสูจน์อะไรให้ใครเห็น โดยเฉพาะกับคนที่พยายามจะบงการชีวิตคนอื่นด้วยไม้บรรทัดของตัวเอง” “เธียร!” เสียงตบโต๊ะดังสนั่นจากหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่อีกฝั่ง เธอคือคุณหญิงรดา มารดาของเธียรที่พายเคยเจอแค่ในหน้าข่าวสังคม “พูดกับพ่อเขาให้มันดีๆ หน่อย พ่อเขาแค่เป็นห่วงเรื่องชื่อเสียงวงศ์ตระกูล ส่วนเธอ...” ดวงตาคมปลาบของคนเป็นแม่ตวัดมาทางพาย พายเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ใจจะสั่นไหวแต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะมานั่งก้มหน้ายอมให้ใครเหยียบย่ำศักดิ์ศรี “ผมทราบดีครับคุณน้า... อ้อ ขอโทษที ผมควรเรียกคุณหญิง” พายฉีกยิ้มหวานที่เย็นเฉียบ “ผมทราบดีครับว่าตระกูลวรโชติเมธีสูงส่งแค่ไหน แต่ความรักมันเป็นเรื่องของคนสองคน ถ้าคุณหญิงมองว่าผม ‘ไม่คู่ควร’ ผมก็แค่อยากบอกว่า... คนที่จะตัดสินความคู่ควรของเธียรได้ ก็มีแค่เธียรคนเดียว ไม่ใช่คุณหญิง และไม่ใช่ใครหน้าไหนทั้งนั้นครับ” “ปากดี!” คุณหญิงรดาแค่นหัวเราะ “คิดเหรอว่าความปากดีแบบนี้จะมัดใจผู้ชายอย่างเธียรได้ตลอดรอดฝั่ง? วันที่มันเบื่อเธอ... วันที่ความหลงผิดมันจางหายไป ถึงตอนนั้นอย่ามานั่งร้องไห้กราบเท้าฉันเพื่อขอโอกาสก็แล้วกัน” “ผมจะไม่มีวันกราบเท้าใคร... ต่อให้ต้องเสียเธียรไป ผมก็จะไม่เสียศักดิ์ศรีตัวเองครับ” พายตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น บรรยากาศในห้องอาหารตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ เธียรคว้ามือของพายขึ้นมาบีบแน่นเป็นการส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจ เขาไม่ได้หันไปมองพ่อแม่ แต่สายตานั้นประกาศกร้าวถึงความเด็ดเดี่ยว “พอกันที” เธียรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ถ้าการกลับมาบ้านหลังนี้ต้องแลกกับการที่ผมต้องนั่งฟังคำดูถูกคนที่ผมรัก ก็ไม่จำเป็นต้องมีมื้ออาหารนี้อีกต่อไป พาย... ลุก” เธียรลากพายออกจากห้องโถงท่ามกลางสายตาไม่พอใจของพ่อแม่ที่จับจ้องตามหลังมา ทั้งคู่ก้าวออกมาจนถึงสวนหลังบ้านที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาโคมไฟทางเดิน พายพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะพบว่ามือของเธียรที่จับเขาอยู่นั้นสั่นเบาๆ “โกรธเหรอ?” พายถามเบาๆ เธียรหมุนตัวกลับมาหาเขา ใบหน้าที่เคยเย็นชาตอนนี้กลับมีรอยร้าวของความเหนื่อยล้า เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่คว้าตัวพายเข้าไปกอดแน่นจนพายแทบหายใจไม่ออก “อย่าไปฟังที่เขาพูด... เข้าใจไหม” เสียงเธียรแหบพร่า “ฉันไม่ได้หลงผิด และฉันไม่มีวันปล่อยให้ใครมาพรากเธอไป” “ฉันไม่ฟังหรอก...” พายซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง “แต่ฉันไม่อยากเห็นเธียรลำบากใจ คนพวกนั้นคือครอบครัวเธียรนะ” “ไม่ใช่ครอบครัวที่ฉันต้องการ” เธียรผละออกเล็กน้อย มือหนาประคองใบหน้าพายไว้ นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากที่เพิ่งจะปะทะคารมกับผู้ใหญ่เมื่อครู่ “ครอบครัวของฉัน... คือคนที่ยืนเคียงข้างฉันในวันที่โลกทั้งใบหันหลังให้ และเธอคือคนคนนั้น พาย” ระยะห่างที่น้อยลงทำให้พายได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากกายแกร่ง หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลอง เธียรค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของทั้งคู่ชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ปลายจมูก “เธียร...” พายเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่เบาหวิว “คืนนี้... อย่ากลับไปที่ห้องเลยนะ” เธียรพึมพำชิดริมฝีปาก “อยู่กับฉันที่นี่... ฉันไม่อยากให้เธอห่างสายตาแม้แต่วินาทีเดียว” พายกำลังจะตอบตกลง ทว่าเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและดูรีบร้อนของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ พร้อมกับแสงไฟจากกระบอกไฟฉายที่สาดส่องเข้ามายังจุดที่ทั้งสองยืนอยู่ “คุณเธียรครับ! คุณท่านสั่งให้พนักงานรักษาความปลอดภัยคุมตัวคุณพายออกไปจากบ้านเดี๋ยวนี้ครับ!” เสียงของหัวหน้าการ์ดประจำบ้านดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันแสนหวาน พายชะงัก เธียรปล่อยมือจากพายแล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มชายชุดดำที่เดินก้าวเข้ามาปิดล้อมสวนเอาไว้ เธียรแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ในจังหวะนั้นเองที่ประตูรั้วหลักของคฤหาสน์เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งที่พายคุ้นตาเป็นอย่างดีเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับซ่อนความนัยบางอย่างเอาไว้ “ในเมื่อพวกคุณอยากให้แขกกลับ... งั้นผมก็คงต้องมารับ ‘พี่ชาย’ ของผมกลับไปในฐานะคู่หมั้นที่ทางบ้านเราตกลงกันไว้เสียทีนะครับ คุณเธียร” เธียรชะงักกึก พายเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่—นั่นคือคนที่เธียรเคยบอกว่า ‘เป็นแค่คนรู้จัก’ แต่ทว่าตอนนี้เขากลับถือครองเอกสารการหมั้นหมายที่เธียรไม่เคยรู้มาก่อน! แบล็กเวลเวตหวังว่าตอนที่ 26 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะไปพร้อมๆ กันนะคะ!