ศึกในครัว

บรรยากาศในห้องชุดหรูหราอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก ร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาไม่ได้สร้างแค่ความตื่นตระหนก แต่ยังกระชากบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวเมื่อครู่ให้ดิ่งเหวลงสู่ความหนטเหน็บในเสี้ยววินาที พายยืนแข็งทื่ออยู่หลังเคาน์เตอร์ครัว มือเรียวที่ยังถือตะหลิวสั่นระริกเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น คนๆ นั้น... ผู้ชายที่เคยฝากรอยแผลเป็นไว้ในอดีต และกำลังก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ปลอดภัยของพวกเขาอย่างถือวิสาสะ “ไม่คิดว่าเจ้าของห้องหรูระดับนี้ จะต้อนรับแขกด้วยบรรยากาศน่าเบื่อๆ แบบนี้นะครับ” น้ำเสียงกวนประสาทเอ่ยขึ้น พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่น่ารังเกียจเป็นที่สุด เธียรขยับตัวบังร่างบางของพายไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวร่างสูงจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง ดวงตาคมกริบจดจ้องผู้มาเยือนด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง “ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาเหยียบที่นี่ ออกไปซะ” “ใจเย็นน่าเธียร เราไม่ได้เจอกันนาน แค่อยากมาทักทาย... แล้วก็มาดูว่าเด็กนี่มันใช้วิธีไหน ถึงเกาะคุณได้นานขนาดนี้” สายตาคมปลาบของแขกไม่ได้รับเชิญกวาดมองพายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาดูแคลน พายแค่นหัวเราะในลำคอ วางตะหลิวลงบนเคาน์เตอร์เสียงดัง *เคร้ง* ความกลัวเมื่อครู่วันนี้ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่พุ่งทะยานจนระงับไม่อยู่ คนพวกนี้คิดจะตามรังควานพวกเขาไปถึงไหนกัน “ถ้าตาไม่บอดจนเกินไป ก็น่าจะเห็นนะว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้ด้วยความเต็มใจของเจ้าของห้อง ไม่ได้ปีนระเบียงเข้ามาแบบหมาลอบกัดเหมือนใครบางคน” พายตอกกลับเสียงเฉียบ แววตาดุดันไม่ยอมแพ้ “ปากเกร็งดีนี่พาย... หวังว่าฝีปากจะเก่งเหมือนฝีมือทำอาหารนะ” อีกฝ่ายไหวไหล่เยาะหยัน ก่อนจะเหลือบมองกระทะเทฟลอนบนเตาที่มีควันโขมงลอยกรุ่น “กลิ่นไหม้โชยมาถึงข้างนอกแล้ว... นี่นายกะจะรมควันแฟนตัวเองให้ตายคากลืนข้าวหรอ” คำพูดจิกกัดนั้นจุดชนวนความหงุดหงิดที่ค้างคาจากเหตุการณ์ก่อนหน้าให้ปะทุขึ้นอีกรอบ เธียรที่ยืนนิ่งฟังอยู่เงียบๆ ค่อยๆ หันขวับมามองจานอาหารฝีมือพายบนเคาน์เตอร์ สลับกับใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ “นั่นสิ... ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าตกลงนี่คือเมนูไข่เจียว หรือถ่านก้อนสีดำกันแน่” เธียรอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซะขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นสภาพอาหารที่เละไม่เป็นท่าในกระทะ พายหันขวับไปมองหน้าพระเอกหนุ่มทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหู “นี่คุณ! นายเธียร! เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ?” “ฉันพูดความจริง พาย ไข่เจียวขอบไหม้เกรียมแถมตรงกลางยังเป็นน้ำเหลวๆ แบบนี้ ต่อให้หิวโซจนไส้กิ่ว ฉันก็เอาชีวิตมาเสี่ยงกินมันไม่ได้หรอกนะ” เธียรพูดหน้าตาเฉย ปากร้ายกาจเอ่ยวิจารณ์ผลงานความพยายามร่วมชั่วโมงของอีกฝ่ายอย่างไร้ความปรานี “ถ้ามันกินไม่ได้นัก งั้นก็ไม่ต้องกิน!” พายปัดมือเตรียมจะยกจานอาหารเทลงถังขยะด้วยความโมโหสุดขีด แต่เธียรไวกว่า คว้าข้อมือบางเอาไว้ทัน “จะทำอะไร?” “ก็จะทิ้งไง! ในเมื่อมันห่วยแตกนัก ก็เชิญคุณไปกินขยะนอกห้องเถอะ!” พายสะบัดข้อมือหนีอย่างแรง อกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจด้วยความโกรธจัด ทั้งเรื่องแขกไม่ได้รับเชิญ ทั้งคำพูดดูถูกฝีมือทำอาหาร ทุกอย่างมันสุมรวมกันจนพายแทบจะระเบิด บรรยากาศในครัวตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ จินที่แอบยืนดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ ถึงกับลอบกลืนน้ำลายเอื้อมมือมากุมขมับแทนเพื่อนสนิท ส่วนแขกผู้มาเยือนยืนกอดอกมองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยรอยยิ้มสะใจ “ดูท่าทางความสัมพันธ์ของพวกนายจะไม่ได้มั่นคงอย่างที่คิดสินะ ทะเลาะกันเองตั้งแต่เรื่องอาหารเนี่ยนะ น่าสมเพชชะมัด” “หุบปากไปซะ!” เธียรและพายหันไปประสานเสียงตวาดใส่ผู้มาเยือนพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย รังสีอำมหิตจากสองหนุ่มสาวที่กำลังหัวเสียสุดขีดทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย เธียรสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ ก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนหน้าบึ้งตึงแก้มป่องด้วยความงอน ร่างสูงถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับตามตรงว่าเขาแค่หยอกเล่นแรงไปหน่อยเพราะหงุดหงิดที่ไอ้เวรตะไลนี่โผล่มาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวต่างหาก “พาย... ฉันไม่ได้หมายความว่า—” “ไม่ต้องมาพูดเลยนะ!” พายหันหลังให้ทันที น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจผสมความโกรธ “ตั้งใจทำแทบตายเพื่อให้คุณกินเป็นมื้อแรกหลังกลับมาจากทำงานเหนื่อยๆ แต่สิ่งที่คุณทำคือมาวิจารณ์ซะเสียหาย แถมยังมีหน้ามายืนเถียงต่อหน้าไอ้เวรนี่อีก!” เธียรนิ่วหน้า รู้สึกผิดขึ้นมาวาบหนึ่ง มือหนาเอื้อมไปหมายจะแตะไหล่บางเพื่อปรับความเข้าใจ แต่ทว่า... เสียงปรบมือดังแปะๆ จากบุคคลที่สามดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศ “ซึ้งกินใจชะมัด ครอบครัวสุขสันต์ดีแท้... แต่เสียดายนะพาย ที่ความสุขปลอมๆ แบบนี้มันกำลังจะจบลงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เพราะสิ่งที่ฉันเอามาแลกเปลี่ยนในวันนี้ มันคือความลับที่จะทำให้เธียรเขี่ยคุณทิ้งเหมือนเศษขยะชิ้นหนึ่ง!” สิ้นคำพูดนั้น รอยยิ้มเยียบเย็นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้มาเยือน พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกโยนลงบนโต๊ะกลางห้องเสียงดัง *ตุบ* เธียรชะงัก ดวงตาคมกริบหันไปจ้องมองซองเอกสารนั้นสลับกับใบหน้าซีดเผือดของพายที่หันกลับมามองพอดี ความตึงเครียดระดับร้อยพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในพริบตา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนแบล็กเวลเวตเสมอนะคะ