ปากเสียไม่มีใครเกิน

เสียงล็อกกลอนประตูด้านนอกดังคลิก... ตามด้วยแรงบิดลูกบิดที่ทำเอาหัวใจของพายกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม ทันทีที่ตระหนักได้ว่าแขกไม่ได้รับเชิญที่เธียรจงใจซ่อนเร้นเอาไว้กำลังจะก้าวเข้ามาพลิกเกมชีวิตรูมเมต์ของเขากับเธียรให้พังทลายลงในพริบตา พายก็แทบจะพุ่งตัวไปขวางประตูไว้ด้วยซ้ำ หากแต่เรียวขาเจ้ากรรมกลับถูกแผ่นอกกว้างของคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังกักขังเอาไว้เสียก่อน “จะรีบไปต้อนรับแขกขนาดนั้นเลยหรือไง คนสวย” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูร้อนผ่าว เต็มไปด้วยความเย้าแหย่ที่ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหันไปหยิกเนื้อสักที สัมผัสจากลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้พาย ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็นต่างหากที่กำลังปั่นป่วนประสาทสัมผัสของเขาให้รวนเร พายกัดฟันกรอด สะบัดหน้าหนีสัมผัสอันตรายนั้นพร้อมกับปรายตามองค้อนคนตัวสูงกว่าอย่างไม่สบอารมณ์ “ถอยไปเลยนะเธียร นายเป็นคนพาปัญหาเข้ามาเองแท้ๆ ยังจะมีหน้ามาลอยหน้าลอยตาอยู่อีกเหรอ ปากดีนักนะ ถ้ารอบนี้เอาตัวไม่รอด ฉันจะฟ้องจินให้มาเฉ่งนายข้อหาหาเรื่องใส่ตัวให้ดู!” เธียรเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่ยี่หล่า ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่ฉายชัดอยู่ภายใน ร่างสูงไม่ได้ถอยห่างออกไปตามคำสั่งแต่อย่างใด กลับทิ้งน้ำหนักลงบนเรียวแขนแกร่งที่พาดผ่านเอวบางไว้หลวมๆ ราวกับจงใจจะแกล้งให้คนปากเก่งแถวนี้สติหลุดเล่น “ปากเก่งจังนะเรา...” เธียรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มพ่ามที่เจือรอยยิ้มหยันนิดๆ ก่อนที่จังหวะการเคลื่อนไหวจะเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีที่ประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวเข้ามา พายเตรียมจะอ้าปากตอกกลับคนข้างกายให้สาสมกับความกวนประสาท แต่ปลายนิ้วอุ่นจัดของเธียรกลับแตะลงบนริมฝีปากของเขาเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาคำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนขัดเคือง ทว่าการกระทำของเธียรในวินาทีต่อมากลับทำให้พายต้องกลืนคำด่าทอทั้งหมดลงท้องไปอย่างไร้ข้อโต้แย้ง ร่างสูงไม่ได้ผลักไสพายออกไปให้พ้นทางอย่างที่ควรจะเป็น มือหนากลับรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นกว่าเดิม พร้อมกับดึงร่างของพายให้หลบเข้ามาอยู่ในมุมอ้อมกอดของเขาโดยปริยาย การกระทำที่ขัดแย้งกับวาจาร้ายกาจเมื่อครู่สิ้นเชิง บ่งบอกถึงความปกป้องคุ้มครองที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีหยอกเย้าได้อย่างแนบเนียน “ยินดีต้อนรับสู่ห้องส่วนตัวของเราครับ... หวังว่าการมาเยือนกะทันหันครั้งนี้ จะมีเหตุผลมากพอที่จะไม่ทำให้ผมต้องหมดความอดทนเสียก่อนนะ” เธียรเอ่ยต้อนรับแขกผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่คมที่กำลังจ้องเขม็งไปยังผู้บุกรุก พายที่ถูกกักขังอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกปนสับสน ไม่ใช่เพราะความน่ากลัวของแขกแปลกหน้าคนนั้น แต่เป็นเพราะไออุ่นจากแผ่นอกของคนที่กำลังยืนบังลมบังฝนให้เขาต่างหากที่กำลังทำลายสติสัมปชัญญะของพายทีละน้อย และก่อนที่ใครจะได้เอื้อnเอ่ยคำพูดใดออกมามากกว่านั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของพายก็แผดเสียงกรีดร้องทำลายความเงียบขึ้นเสียก่อน หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมกับชื่อของ ‘จิน’ ที่ปรากฏหราอยู่ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสั้นๆ แต่ทรงพลังที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า... *‘พวกแก... รีบหนีออกจากห้องเดี๋ยวนี้! คนที่กำลังเดินเข้าไปหาพวกแก ไม่ใช่แค่แขกธรรมดา... แต่มันคือคนที่ตามล่าพวกแกมาตลอดสามปี!’* พายหน้าซีดเผือดทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับเธียรที่หุบยิ้มฉับพลัน แววตาคมกริบของคนตัวสูงเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดดุดันในพริบตา เมื่อร่างของบุคคลที่สามก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาเต็มตัว พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่สลักอยู่บนใบหน้าคุ้นเคย... ใบหน้าที่พายจำได้แม่นยำว่ามันคือฝันร้ายที่สุดในชีวิตของพวกเขา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปพร้อมกับแบล็กเวลเวตนะคะ