พายโกรธเพราะเธียรเงียบ

“ถ้าคุณคิดว่าการเงียบคือวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดสำหรับตอนนี้… บอกเลยว่าคุณคิดผิดถนัดครับคุณเธียร” เสียงของพายดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม ร่างโปร่งของนักศึกษาปีสามยืนกอดอกแน่น สายตาจ้องเขม็งไปยังร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง เธียรยังคงนิ่ง เขานิ่งเสียจนพายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนตะโกนใส่รูปปั้นน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย เธียรไม่แม้แต่จะปรายตาขึ้นมอง เขาจ้องหน้าจอมือถือราวกับว่าในนั้นมีสมบัติล้ำค่าที่น่าสนใจกว่าคนตรงหน้าที่กำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยความโกรธ “จะเงียบอีกนานไหม?” พายก้าวเข้าไปประชิดโซฟา เสียงเริ่มสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ “ความแตกแล้วไง? สิ่งที่ผมทำไปมันผิดขนาดนั้นเลยเหรอ หรือแค่เพราะมันทำให้ศักดิ์ศรีของคุณแปดเปื้อน คุณถึงต้องมาทำตัวเป็นคนไร้ตัวตนใส่ผมแบบนี้!” ไม่มีคำตอบ... มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างเป็นจังหวะของคนตรงหน้า พายรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยความเย็นชาที่เธียรจงใจมอบให้ ความรู้สึกน้อยใจมันตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว เขาไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่กับเธียร... ทุกคำพูดที่ไม่พูดออกมาของอีกฝ่ายมันคือคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจเขาทีละนิด พายตัดสินใจทำในสิ่งที่ตัวเองก็คาดไม่ถึง เขาเอื้อมมือไปคว้ามือถือในมือของเธียรแล้วเขวี้ยงมันลงบนโซฟาอย่างแรง แรงจนหน้าจอสัมผัสกับเบาะหนังหนานุ่ม เธียรเงยหน้าขึ้นในที่สุด ดวงตาคู่คมที่เคยอบอุ่นเวลาเขามองพายบัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นเยียบเหมือนแผ่นน้ำแข็งที่ขั้วโลก พายชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ความทะนงตัวที่มีมากกว่าทำให้เขาไม่ถอยหนี “มองหน้าผมสิเธียร! คุณโกรธที่ผมโกหก หรือคุณแค่เกลียดที่ผมดันไปรู้ความลับที่คุณพยายามซ่อนไว้กันแน่?” พายกัดริมฝีปากแน่น พยายามสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่ไม่รักดีไม่ให้ไหลออกมา “การเงียบของคุณมันทรมานกว่าการด่าออกมาตรงๆ อีกนะรู้ไหม!” “แล้วจะให้ฉันพูดอะไร?” ในที่สุดเธียรก็ยอมเปิดปาก เสียงของเขาแหบพร่าและราบเรียบอย่างน่าใจหาย “พูดว่าฉันเสียใจที่เชื่อใจคนอย่างเธอ? หรือจะให้พูดว่าที่ฉันเงียบ เพราะกลัวว่าถ้าฉันพูดออกไป… ฉันจะเผลอทำลายทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นมาจนไม่เหลือซาก?” คำพูดนั้นทำเอาพายตัวชาวาบ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง เขานึกว่าเขาจะเจอความโกรธเกรี้ยว นึกว่าจะเจอคำด่าทอที่เจ็บแสบ แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นความผิดหวังที่หนักอึ้งยิ่งกว่าคำด่าใดๆ ในโลก เธียรลุกขึ้นยืน ร่างสูงตระหง่านกดทับบรรยากาศรอบข้างจนพายรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เขาก้าวเข้ามาใกล้จนปลายเท้าเกือบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเธียรที่พายเคยหลงใหล กลับกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำ “คุณ... คุณไม่ได้แค่โกรธ” พายเสียงสั่น เขาพยายามถอยหลัง แต่เธียรกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น “คุณกำลังจะทิ้งผมใช่ไหม?” เธียรกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูสมเพชตัวเองมากกว่าสมเพชพาย “ถ้าฉันจะทิ้ง เธอคิดว่าเธอจะมีโอกาสได้ยืนถามฉันอยู่ตรงนี้งั้นเหรอพาย?” เธียรบีบข้อมือพายแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาจนแผ่นอกกว้างชิดกัน พายสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของอีกฝ่าย มันขัดแย้งกับแววตาที่เย็นชาของเขาอย่างสิ้นเชิง พายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น พยายามมองหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนิ่งเฉย “เธียร ผมไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้...” พายพึมพำ เสียงอ่อนลงอย่างไม่ตั้งใจ “รู้ไว้แค่เรื่องเดียวพาย” เธียรก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ “สิ่งที่เธอทำมันมากกว่าความโกรธ… มันคือความไว้ใจที่เธอทำพังยับเยิน และฉันก็ไม่มั่นใจเลยว่าต่อให้ฉันให้อภัยเธอแล้ว... ฉันจะกลับมามองเธอด้วยสายตาเดิมได้อีกครั้งหรือเปล่า” พายเบิกตากว้าง หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบจนแทบแหลกสลาย คำพูดนั้นเจ็บยิ่งกว่าการถูกตบหน้าเสียอีก เขากำลังจะเอ่ยปากแก้ตัว แต่จังหวะที่หัวใจเต้นระรัวและบรรยากาศที่แสนจะตึงเครียดกำลังจะปะทุถึงขีดสุด เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบที่หนักอึ้ง กริ๊ง... กริ๊ง... เธียรชะงักไปทันที เขาละมือออกจากข้อมือพายอย่างรวดเร็ว สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเย็นชาอีกครั้งราวกับมีคนมาลบความรู้สึกทั้งหมดทิ้งไป พายหันไปมองทางประตูด้วยความสับสน ใครกันที่มาในเวลาที่วิกฤตที่สุดแบบนี้? เธียรเดินผ่านพายไปโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง เขาก้าวไปหยุดอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่ ก่อนจะกดเปิดมันออกด้วยท่าทางที่ดูไม่สบอารมณ์นัก ทว่าทันทีที่ประตูเปิดออก แววตาของเธียรที่เคยเย็นชากลับเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงที่ซ่อนไม่มิด “คุณ... มาที่นี่ทำไม?” เสียงของเธียรสั่นเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พายที่ยืนอยู่ด้านหลังค่อยๆ หันไปมองตาม สายตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นบุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตู คนคนนั้นก้าวเข้ามาด้านในอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นยะเยือกมาให้พาย “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเธียร... แล้วก็นี่เหรอ? เด็กที่ทำให้นายถึงกับเสียศูนย์ขนาดนี้?” พายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เมื่อเธียรไม่ยอมขยับเขยื้อน ราวกับถูกสะกดด้วยบุคคลที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจออีกครั้ง... ในเวลานี้! แบล็กเวลเวตหวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะยังคงใจเต้นแรงไปพร้อมกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนของเธียรและพายนะคะ!