ความแตกที่ร้านอาหาร

"เลิกมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสักทีเถอะค่ะคุณเธียร อาหารบนจานมันไม่ได้ผิดบาปอะไร ทำไมคุณถึงทำหน้าเหมือนอยากจะกลืนกินฉันเข้าไปแทนสเต็กเนื้อชิ้นนั้นล่ะคะ" เสียงใสติดจะหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศหรูหราของภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสใจกลางเมือง พายตวัดสายตามองคนตรงข้ามอย่างคาดโทษ มือเรียวบางวางมีดและส้อมลงบนจานกระเบื้องเคลือบส่งเสียงกระทบกันเบาๆ เป็นสัญญาณว่าความอดทนของเธอเริ่มเดินทางมาถึงขีดจำกัดแล้ว เธียรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเย้าแหย่ ดวงคมกราบวาววับไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนักธุรกิจหนุ่มผู้แสนเย็นชา เขาดื่มไวน์แดงในแก้วทรงสูงอึกหนึ่ง ก่อนจะวางลงช้าๆ แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้โต๊ะฝั่งตรงข้ามมากขึ้น จนพายต้องเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณป้องกันตัว "ก็ไม่ได้อยากจะกลืนกินสเต็กนี่ครับ... อยากกลืนกินอย่างอื่นมากกว่า" เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบา ทว่าชัดเจนพอจะทำให้เลือดในกายของพายพุ่งพล่านขึ้นมารวมกันบนใบหน้าได้ในพริบตาเดียว "คนฉวยโอกาส!" พายเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตถลึงใส่คนหน้ามึนที่ขยันหยอดคำหวานปนอันตรายใส่เธออยู่เรื่อย ตั้งแต่ตกลงมารับประทานมื้อค่ำด้วยกันในฐานะ... สถานะอะไรก็ช่างเถอะ เธียรก็เอาแต่ใช้สายตาแพรวพราวคุกคามหัวใจดวงน้อยของเธอจนแทบไม่เป็นอันเคี้ยวอาหาร ให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อเป็นภัยต่อระบบประสาทของเธอชัดๆ ปากบอกว่าไม่ว่าง ไม่อยากวุ่นวาย แต่การกระทำกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ทั้งลากเธอมาดินเนอร์ร้านหรู ทั้งคอยตักนู่นป้อนนี่แถมยังส่งสายตาคลั่งรักชนิดที่ต่อให้คนตาบอดก็ยังสัมผัสได้ เธียรหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขายอมถอยกลับไปนั่งพิงพนักเก้าอี้ตามเดิม แต่สายตาก็ยังไม่ละไปจากใบเนียนสวยที่ตอนนี้ขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ารัก "ก็คุณน่าแกล้งนี่ครับ ใครใช้ให้ปากแข็งอยู่ได้ล่ะพาย... ไหนบอกว่าเกลียดผมนักหนา ทำไมตอนนี้ถึงยอมนั่งดินเนอร์ร่วมโต๊ะกับผมล่ะ หื้ม?" "ใครยอมคุณกันคะ ฉันแค่หิวแล้วคุณก็เป็นคนลากฉันขึ้นรถมาต่างหากเล่า!" พายเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวบนพวงแก้มด้วยการคว้าแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มรวดเดียวครึ่งแก้ว "อ๋อ... ลากมาเหรอครับ งั้นคราวหน้าผมคงต้องเปลี่ยนวิธีเชิญ เป็นอุ้มขึ้นรถแทนดีไหมนะ จะได้ไม่ต้องเถียงกันให้เสียเวลา" "คุณเธียร!" พายส่งค้อนวงใหญ่ให้คนกวนประสาท เธียรทำเพียงยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ รอยยิ้มร้ายกาจบนใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับยิ่งขับเน้นเสน่ห์เหลือร้ายออกมาจนพายต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อรักษาจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองไว้ บรรยากาศรอบโต๊ะอบอวลไปด้วยความหวานปนความปั่นป่วนในแบบฉบับของคู่กัดที่ต่างฝ่ายต่างรู้อยู่เต็มอกว่าความรู้สึกมันเลยคำว่าเพื่อนหรือคนรู้จักไปไกลลิบแล้ว เหลือแค่ใครจะเป็นฝ่ายหลุดปากสารภาพความในใจออกมาก่อนเท่านั้นเอง ทว่า ความสงบสุขและช่วงเวลาโรแมนติกชั่วครู่กลับถูกขัดจังหวะลงอย่างกะทันหัน... "อุ๊ย ตายจริง! พายใช่ไหมคะเนี่ย มาทำอะไรตรงนี้เหรอจ๊ะ?" เสียงแหลมสูงที่คุ้นหูจนน่าขนลุกดังขึ้นเหนือโต๊ะอาหาร พายสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับไปมองตามต้นเสียงทันที หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความเขินอายเมื่อครู่ กลับหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มในเสี้ยววินาที ร่างของ 'มีน' รุ่นพี่สาวสวยจากคณะเดียวกันกำลังยืนยันยิ้มแป้นอยู่ข้างโต๊ะ โดยมีกลุ่มเพื่อนสนิทอีกสองสามคนยืนเกาะกลุ่มส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นอยู่ด้านหลัง ดวงตาคู่โตรướiมองสลับระหว่างพายกับผู้ชายหนุ่มหล่อเนี๊ยบที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พายรู้สึกเหมือนมีฟ้าผ่าลงกลางกระบาล ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองประมวลผลแทบไม่ทัน เธอไม่คิดเลยว่าสถานที่หรูหราไกลจากมหาวิทยาลัยขนาดนี้ จะแจ็คพอตมาเจอกับคนรู้จักเข้าได้! "เอ่อ... พี่มีน สวัสดีค่ะ" พายฝืนยิ้มแห้งๆ ออกมา มือที่วางอยู่บนตักจิกเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อเพื่อระบายความตื่นตระหนก "แล้วนี่..." มีนลากเสียงยาว นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด กวาดมองเธียรตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความทึ่ง "อุ๊ย ตายแล้ว! ผู้ชายงานดีที่ไหนเนี่ย หล่อมากเลยนะพาย... แฟนเหรอจ๊ะ ทำไมไม่เคยพาไปเปิดตัวที่คณะเลยล่ะ ปิดเงียบเชียวนะเราน่ะ" คำถามรัวเป็นชุดทำเอาพายกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธียรที่นั่งนิ่งเงียบมาตลอดค่อยๆ วางช้อนส้อมลงอย่างใจเย็น ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นความรู้สึกใดๆ แต่ดวงตาคมกริบกลับหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองประเมินสถานการณ์ตรงหน้า พายอ้าปากพะงาบๆ สมองพยายามเฟ้นหาข้อแก้ตัวที่สมเหตุสมผลที่สุดเพื่อรอดพ้นจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ "คือ... คือว่าพวกเราไม่ใช่..." "ใช่ครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยแทรกขึ้นมาหน้าตาเฉย พายหันขวับไปมองพระเอกตัวแสบตาโตแทบถลน เธียรไม่อเพียงแต่ยอมรับหน้าตาเฉย แต่เขายังเอื้อมมือมาวางทับมือบางของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ บีบกระชับเบาๆ อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ พร้อมกับส่งยิ้มสุภาพแต่ทรงเสน่ห์ให้มีน "ผมเป็นแฟนของพายครับ... ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนของแฟนนะครับ" สิ้นคำพูดนั้น มีนและเพื่อนๆ ถึงกับอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตื่นเต้น ขณะที่พายอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะอาหารให้รู้แล้วรู้รอดไปซะตรงนั้น! ความแตกแบบไม่ทันตั้งตัว... และดูท่าว่างานนี้เธอคงไม่มีทางแก้ตัวได้อีกต่อไปแล้วค่ะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและคอยแวะมาส่งกำลังใจให้กันเสมอนะคะ