เช็ดตัวให้หน่อยได้ไหม

กลิ่นอายความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศในห้องพักส่วนตัว ยามนี้กลับกรุ่นไปด้วยความร้อนรุ่มที่น่าหงุดหงิดใจเป็นบ้า ฉันยืนกอดอกมองร่างสูงที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาบนเตียงกว้าง ใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะเรียบตึงจนน่าหมั่นไส้ ตอนนี้กลับแดงก่ำด้วยพิษไข้ ลมหายใจที่ผ่อนออกมามีความร้อนระอุสะท้อนให้เห็นว่าคนปากแข็งที่ชอบทำตัวเหนือกว่าคนอื่นในทุกสถานการณ์... กำลังนอนซมพ่ายแพ้ให้กับไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่เข้าให้แล้ว "มองอะไรนักหนาเล่า อยากเก็บค่าเข้าชมห้องคนป่วยหรือไง" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น ทั้งที่ดวงตายังคงปิดสนิท แต่วาจายังคงความกวนประสาทไว้ไม่เสื่อมคลายสมเป็นเธียร ฉันแค่นเสียง ‘หึ’ ในลำคอ ขยับก้าวเข้าไปใกล้เตียงนอนทีละนิด "ฉันไม่ได้อยากมาดูแกป่วยหรอกนะ ถ้าไอ้ปกรณ์มันไม่โทรไปฟ้องจิน แล้วจินไม่ลากฉันมาโยนไว้ที่นี่... ฝันไปเถอะว่าคนอย่างพายจะยอมเสียเวลาอันมีค่ามานั่งเฝ้าคนปากเสียอย่างแก" เธียรค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แพขนตายาวทาบลงบนโหนกแก้มที่ตอบลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริมคู่นั้นดูอิดโรยกว่าทุกวัน แต่มันกลับเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์บางอย่างที่ทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย "ปากดี... แต่ตอนที่ฉันไม่อยู่เมื่อคืน แกคงกระวนกระวายใจน่าดูสินะ" เธียรยันศอกขึ้นพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ความอ่อนแรงทำให้เขาเซถลาจนเกือบจะล้มลงไปนอนอีกรอบ ฉันถอนหายใจยาวเหยียดอย่างคนหมดความอดทน ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปคว้าต้นแขนแข็งแรงนั้นไว้ทันท่วงที สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าออกมาจนน่าตกใจ "นอนลงไปเลยนะ! จะอวดเก่งไปถึงไหนวะ สภาพแกตอนนี้แค่ลมพัดก็ปลิวแล้วมั้ง" แรงดึงของฉันทำให้เธียรล้มกลับลงไปนอนบนหมอนตามเดิม ทว่าข้อมือของฉันกลับถูกมือหนาคว้าหมับไว้ได้อย่างรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้มากมายอะไรนักในยามนี้ แต่มันกลับตรึงฉันให้อยู่กับที่ได้อย่างชะงัด "ถ้าเป็นห่วงก็บอกกันดีๆ ไม่เห็นต้องทำเป็นดุเลยนี่พาย" เธียรจ้องลึกเข้ามาในตาฉัน รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนเรียวปากแห้งผากนั้นช่างร้ายกาจและทรงพลังเหลือเกินในความรู้สึกของฉัน "ใครเป็นห่วงแก อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย" ฉันเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงคู่นั้น พยายามดึงข้อมือตัวเองกลับ แต่เขากลับยิ่งกระชับมือแน่นขึ้น "ปล่อยนะเว้ย ฉันจะไปเอาผ้ากับกะละมังมาเช็ดตัวให้... ตัวร้อนเป็นไฟอยู่ได้ ยังมีอารมณ์มาพูดมากอีก" เธียรหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงแหบพร่าของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยแต่น่าฟังเป็นบ้า "พูดเองนะว่าจะเช็ดตัวให้... งั้นก็จัดการเลยสิ ฉันรออยู่" ให้ตายเถอะ... นี่ฉันเอาอะไรมาผูกมัดตัวเองวะเนี่ย! ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ฉันก็ต้องมายืนถือขันน้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็กอยู่ข้างเตียงนอนด้วยใบหน้าบึ้งตึง เธียรยอมถอดเสื้อเชื้อสีดำตัวเก่งออกตามคำสั่ง (ที่จริงคือการบังคับขู่เข็ญ) เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อลอนสวยตามแบบฉบับชายหนุ่มที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ทว่ายามนี้ผิวเนื้อเนียนกลับมีสีแดงเรื่อจากพิษไข้ ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในอกแล้วนั่งลงบนขอบเตียง "หลับตาไปเลยนะ ห้ามมองหน้าฉัน" ฉันสั่งเสียงเข้ม พยายามทำตัวให้นิ่งที่สุด เธียรเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนๆ แต่ก็ยอมหลับตาลงแต่โดยดี มุมปากยังคงยกยิ้มจางๆ "ตามใจคุณพายเลยครับ... จะเช็ดตรงไหนก่อนดีล่ะ" "เงียบปากแล้วนอนนิ่งๆ ไปเลย!" ฉันตักน้ำบิดผ้าพอหมาด มือเรียวสั่นเล็กน้อยยามที่ต้องวางผ้าชุบน้ำอุ่นลงบนหน้าผากมน ไล่ลงมาที่สันจมูกโด่งรั้น และหยุดชะงักที่ริมฝีปากหยักที่ปิดสนิท เธียรลอบกลืนน้ำลายจนลูกกระเดือกขยับขึ้นลงช้าๆ ภาพนั้นทำให้จังหวะการหายใจของฉันสะดุดไปเสี้ยววินาที สัมผัสจากปลายนิ้วที่แตะลงบนผิวเนื้อค่อยๆ เลื่อนต่ำลงมาที่ลำคอแกร่ง ลากผ่านแผงอกกว้างที่มีหยดน้ำเกาะพราว ฉันพยายามตั้งสมาธิกับการเช็ดตัวเพื่อลดอุณหภูมิร่างกายให้เขา แต่ทว่า... บรรยากาศเงียบงันภายในห้อง และกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายตรงหน้า กลับทำให้หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อระบบประสาทของฉันจริงๆ แม้แต่ตอนป่วยก็ยังทำให้ฉันใจสั่นได้ขนาดนี้ "พาย..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในความเงียบ "อะไรอีก..." ฉันตอบกลับโดยไม่เงยหน้า ยังคงละเลียดเช็ดผ้าลงบนลาดไหล่กว้าง "มือแก... สั่นนะ" ฉันชะงักค้าง ปลายผ้าในมือเกือบจะหลุดร่วง เธียรลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่แววตากวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันลึกซึ้งและดึงดูดจนฉันถอนสายตาหนีไม่ได้ "ใคร... ใครสั่น บ้าหรือเปล่า อากาศในห้องมันเย็นต่างหากล่ะ" ฉันแก้ตัวเสียงแข็ง เม้มริมฝีปากแน่น เธียรยิ้มบางๆ มือหนาที่เคยอ่อนแรงเมื่อครู่ กลับเอื้อมขึ้นมาทาบทับลงบนมือฉันที่ถือผ้าขนหนูอยู่บนอกเขา ความร้อนจากฝ่ามือของเขาถ่ายเทเข้ามาจนฉันรู้สึกร้อนวาบไปทั้งร่าง "ถ้าหนาว... งั้นมากอดฉันสิ" เขาเอ่ยเสียงกระซิบพร่าชิดริมหู ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับจะกลืนกิน "เช็ดตัวให้เสร็จ แล้วมานอนเป็นเพื่อนฉันหน่อย... นะพาย" หัวใจของฉันกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่ากลองชุด ความใกล้ชิดที่แนบ "แกนี่มัน..." ฉันอ้าปากจะเอ็ด แต่วาจากลับกลืนหายไปในลำคอ เมื่อใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนพวงแก้มทำให้สมองของฉันขาวโพลนไปหมด ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำและโลกทั้งใบเหมือนจะหยุดหมุน เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นรัวๆ ขัดจังหวะความหวานปนอันตรายนั้นทันที! "ไอ้เธียร! เปิดประตูเเว้ย! กูรู้ว่ามึงอยู่ข้างใน! แล้วกูก็รู้ด้วยว่ามึงแอบกินเต้าหู้พายอยู่ เปิดเดี๋ยวนี้เลยนะโว้ย!" เสียงตะโกนโวยวายของจินดังทะลุกรอบประตูเข้ามา พร้อมๆ กับเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังกร็อกแกร็กสะท้อนความวุ่นวายที่กำลังจะพังทลายทุกอย่างลงในพริบตาเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ เลิฟยูที่สุดค่ะ!