จากคุณชายสู่หมาโบ้

"ถ้าคุณยังไม่ไสหัวไปในสามวินาทีนี้ ฉันจะเรียก รปภ. มาลากตัวคุณออกไปจริงๆ ด้วยนะคะคุณเธียร" น้ำเสียงของพายไม่ได้ติดแววหยอกเย้าเหมือนทุกครั้ง ทว่ามันราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะตัดขาดทุกเยื่อใย ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในห้องรับแขกของคอนโดมิเนียมหรูชั้นยี่สิบห้า ร่างบางในชุดนอนผ้าฝ้ายสีอ่อนยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศยามต่อปากต่อคำ กลับมีร่องรอยความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ลึกๆ—ความเหนื่อยล้าที่เกิดจากการต้องวิ่งไล่กวดความรู้สึกกับคนใจร้ายมานานเกินไป แต่คนที่เคยถูกขนานนามว่าเป็น 'นักธุรกิจหนุ่มผู้ไร้หัวใจ' กลับไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน เธียรในยามนี้ไม่มีมาดคอยคุ้มกันความเย่อหยิ่งเหมือนวันที่เขาเคยเชิดหน้าใส่ผู้คน เสื้อเชิ้ตสีดำตัวเก่งหลุดลุ่ย เนกไทถูกดึงออกจนยับยู่ยี่ เส้นผมสีเข้มยุ่งเหิงไม่เป็นทรงเนื่องจากเจ้าตัวใช้มือขยี้มันซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความเครียด ดวงตาคมกริบที่เคยตวัดมองใครก็ทำให้คนผู้นั้นหนาวเยือก บัดนี้กลับแดงก่ำและเต็มไปด้วยความเวทนาที่เขากำลังส่งให้ตัวเอง ผู้ชายที่ใครๆ ก็เกรงกลัว กำลังคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้นห้องเย็นเฉียบ "พี่ไม่ได้จะมาทะเลาะกับพายนะคะ..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและทรงอำนาจ บัดนี้แหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมขึ้นมาหมายจะแตะชายผ้าเชิ้ตของอีกฝ่าย แต่ก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อเจอดวงตาคู่สวยตวัดมองกลับมาด้วยความรังเกียจ "อย่ามาแทนตัวเองด้วยสรรพนามน่าขนลุกแบบนั้นเลยค่ะ" พายแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง "ตอนที่ผลักไสฉัน หรือตอนที่พูดจาใจร้ายใส่ฉัน คุณไม่เห็นเคยแทนตัวเองแบบนี้เลยนี่คะ สรุปแล้วที่คุณทำอยู่เนี่ย เล่นละครฉากไหนอีกเหรอคะ? หรือว่าโปรเจกต์ใหม่บริษัทคุณมันเจ๊ง จนต้องมาหาเศษหาเลยกับคนที่คุณเคยบอกว่าน่ารำคาญกันแน่" คมคำของพายบาดลึกเข้าที่ขั้วหัวใจของคนฟังจนเจ็บแปลบ เธียรเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกผิดที่กัดกินภายในอกมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา มันกำลังประเดประดอนเข้ามาทับถมจนเขาหายใจไม่ออก เขาเพิ่งรู้ซึ้งในวินาทีนี้เอง... ว่าการไม่มีรอยยิ้มกวนๆ ของเด็กดื้อคนนี้คอยก2วักกวนใจ มันทำให้โลกทั้งใบของเขากลายเป็นสีเทาที่ไร้ความหมาย "พี่ขอโทษ..." คำพูดสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากของเธียร ทำให้พายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมที่หลบต่ำลงมองพื้นกระเบื้องสะท้อนความเจ็บปวดที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ "พี่มันโง่เอง พายพูดถูกทุกอย่าง... พี่ปากแข็ง พี่มันทิฐิสูงจนน่ากระทืบ แต่วันนี้ ให้พี่พูดตามตรงไหมคะ..." เธียรเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับหยดน้ำตาใสที่เอ่อคลอหน่วยก้านความเปราะบาง ซึ่งเป็นสิ่งที่พายไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้ตลอดสามปีที่คบกัน "ถ้าการที่พี่ต้องก้มหัว คุกเข่า หรือทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี เพื่อแลกกับการให้พายกลับมามองหน้ากันเหมือนเดิม... พี่ก็ยอมค่ะพาย" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่หัวใจของคนทั้งคู่กลับเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก พายเม้มปากเข้าหากันแน่น ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีมันถูกความสับสนเข้ามาแทนที่ ภาพจำของเธียรผู้เย่อหยิ่ง จองหอง และถือดี ซ้อนทับกับภาพผู้ชายสารรูปดูไม่จืดที่กำลังคุกเข่าอ้อนวอนเขาอยู่ตรงหน้า นี่น่ะเหรอ... เธียร คนที่เขาเคยตั้งฉายาในใจว่าเป็น 'หมาป่าไร้หัวใจ'? ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับหมาโบ้ตัวโตๆ ที่กำลังอ้อนวอนขอความเมตตาจากเจ้าของเลยสักนิด "คุณคิดว่าคำขอโทษคำเดียว มันลบคำพูดใจร้ายทั้งหมดที่คุณเคยพ่นใส I ได้เหรอคะเธียร?" พายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แม้ขอบตาของเขาจะเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "คุณบอกว่าทิฐิสูง แล้วทำไมตอนที่ฉันพยายามเข้าหา ทำไมคุณถึงผลักไสฉันล่ะคะ? สนุกมากใช่ไหมที่ได้เห็นฉันวิ่งตามเหมือนคนโง่" "ไม่ใช่แบบนั้นนะพาย!" เธียรลุกพรวดขึ้นจากพื้นอย่างไร้ฟอร์ม มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของพายทันที แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กุมไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ร่างบางตรงหน้าจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "พี่กลัว... พายเข้าใจไหมคะว่าพี่กลัว" "กลัวอะไรของคุณ?" "กลัวว่าตัวเองจะรักพายมากเกินไป จนถ้าวันหนึ่งพายเบื่อแล้วทิ้งพี่ไป... พี่จะอยู่ไม่ได้" เธียรสารภาพออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ความจริงที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเยชาชามานานนับปี ถูกเปิดเผยออกมาหมดเปลือกผ่านแววตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาและคลั่งรัก "พี่มันเป็นพวกบ้างานที่ไม่รู้วิธีรักใคร จนกระทั่งวันที่พายเข้ามาปั่นป่วนในชีวิต แล้วจู่ๆ วันหนึ่งพายก็ทำท่าจะถอยออกไป... ตอนนั้นพี่ถึงรู้ว่า โลกที่ไม่มีเด็กปากดีอย่างพายคอยมาต่อปากต่อคำ มันโคตรจะว่างเปล่าเลยค่ะ" พายชะงักค้าง สมองตื้อตันไปชั่วขณะ ไดอะล็อกสารภาพรักแบบไม่ทันตั้งตัวนี้ทำเอาเขาไปไม่เป็น หัวใจดวงน้อยที่พยายามสร้างกำแพงเหล็กกล้าขึ้นมาป้องกันตัว กลับถูกสายตาเวทนาราวกับลูกสุนัขถูกทิ้งของคนตรงหน้าพังทลายลงในพริบตา "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย..." พายเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบซ่อนรอยยิ้มที่พยายามกลั้นไว้สุดชีวิต แก้ว 2 ข้างร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "พี่พูดความจริงค่ะ" เธียรขยับเข้ามาประชิดตัวมากขึ้น ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มนิ่ม กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เขาโหยหามานานนับสัปดาห์โชยเข้าจมูก "ถ้าพายยังไม่หายโกรธ จะด่า จะตี หรือจะใช้งานพี่เหมือนทาสรับใช้ก็ได้นะคะ... แต่ขอร้องล่ะ อย่าทำเป็นมองไม่เห็นกันอีกเลยนะคนดี" พายหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างกันมีเพียงคืบเดียวจนเกือบจะจมหายเข้าไปในอ้อมกว้างของคนตัวโต ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างหาเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย "ใครบอกว่าฉันจะยอมเป็นเจ้าของหมาโบ้อย่างคุณกันล่ะคะ? นิสัยเสียแบบนี้ ต้องโดนกักบริเวณสักเดือนถึงจะถูก!" เธียรยิ้มออกมาได้เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเจ้าเล่ห์ แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่โล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก มือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนอย่างเบามือ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบชิดริมหูด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง "งั้นจะกักบริเวณที่ไหนดีคะ... ห้องนอนพี่ หรือห้องนี้ดี?" พายกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามสไตล์คนปากแข็ง แต่ทว่า— *กริ๊งงงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าห้องดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศกำลังหวานชื่น ราวกับจงใจกลั่นแกล้ง ทั้งสองคนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะผละออกจากกันด้วยความแปลกใจ เธียรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่มีคนมารยาททรามมากดกริ่งรบกวนเวลาส่วนตัว "ใครมาป่านนี้?" พายพึมพำด้วยความสงสัย ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปที่ประตูโดยมีเธียรเดินตามประกบติดไม่ห่างราวกับบอดี้การ์ดส่วนตัว มือบางเอื้อมไปบิดลูกบิดแล้วดึงประตูเปิดออกกว้าง เพื่อเตรียมจะเอ่ยปากวีนใส่แขกยามวิกาล ทว่า... ร่างสูงโปรดที่ยืนยิ้มแป้นแล้นถือถุงกระดาษแบรนด์เนมพะรุงพะรังอยู่หน้าห้อง กลับทำให้พายต้องอ้าปากค้าง ส่วนเธียรที่ก้าวตามมาข้างหลังถึงกับหน้าตึงดลลงทันที "อ้าว พาย! กูซื้อชาบูร้านโปรดมาฝาก... เอ๊ะ เธียร? มึงมาทำอะไรในห้องเพื่อนกูวะเนี่ย หรือว่า..." จินกะพริบตาปริบๆ มองหน้าเพื่อนสนิทสลับกับร่างสูงของประธานบริษัทหนุ่มที่ยืนแผ่รังสีอำมหิตอยู่ข้างหลัง พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นบนมุมปากของพ่อสื่อตัวแสบ "โอ๊ะ ตายจริง... กูมาขัดจังหวะอะไรสวีตกันหรือเปล่าเนี่ย หมาโบ้กับเจ้าของกำลังปรับความเข้าใจกันเหรอจ๊ะ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะฟินจิกหมอนและเตรียมใจรับมือกับความคลั่งรักแบบจัดเต็มในตอนหน้ากันนะคะ!