ทำไมต้องหวงขนาดนี้

“รหัสประจำตัวนักศึกษา ‘พาย’...” เสียงพึมพำของเจ้าหน้าที่คุมระบบควบคุมส่วนกลางดังลอดผ่านลำโพงบลูทูธตัวเล็กบนโต๊ะทำงาน บรรยากาศรอบตัวในห้องประชุมใหญ่พลันเงียบกริบลงทันที ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา ทุกสายตานับสิบคู่จากคณะกรรมการบริหารและเหล่านักศึกษาหัวกะหัวแถวต่างหันขวับมามองเป็นตาเดียว รัศมีแห่งความสงสัยใคร่รู้พุ่งตรงมายังร่างโปร่งของพายที่ยืนกอดอกอยู่ริมหน้าต่าง พายขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตากลมโตไหวระริกด้วยความตกใจชั่ววูบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยเย็นชา เจ้าตัวไม่ได้แสดงอาการลนลานให้ใครเห็นแม้แต่น้อย แม้ในใจจะกำลังสบถคำหยาบออกมาเป็นชุดใหญ่แล้วก็ตาม นี่มันบ้าอะไรกัน ใครมันบังarogant เอาไอดีของเขามาใส่ไว้ในระบบควบคุมปาร์ตี้รูมได้วะ “เป็นไปไม่ได้ครับ ผมไม่ได้แตะต้องระบบนั้นเลยตั้งแต่เมื่อวาน” พายเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะทำลายความเงียบในห้องลงได้ รอยยิ้มมุมปากของประธานนักศึกษาจอมเจ้าเล่ห์ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามยกขึ้นอย่างได้ใจ “แต่หลักฐานมันคาตาอยู่นะครับพาย... หรือนายจะมีคำอธิบายที่ดีกว่านี้ว่าทำไมรหัสผ่านและไอดีของนายถึงกลายเป็นมาสเตอร์คีย์ในการปลดล็อกประตูห้องวีไอพีได้ล่ะ” น้ำเสียงเจือความเยาะเย้ยถากถางดังมาจากอีกมุมห้อง จินเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับสบถเบาๆ แล้วก้าวออกมาบังไหล่พายไว้ครึ่งหนึ่งอย่างปกป้อง “อย่าเพิ่งปรักปรำกันสิครับท่านประธาน ระบบห่วยๆ ของมหา’ลัยที่โดนเจาะได้ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก ใครจะไปรู้ว่ามีพวกแฮกเกอร์สมองกลวงที่ไหนแอบสวมรอย” จินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็ง “ปากดีนักนะจิน หลักฐานทางดิจิทัลมันโกหกไม่ได้หรอก” “พอได้แล้ว!” เสียงทุ้มต่ำที่ทรงอำนาจและเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นขัดจังหวะ ทันทีที่เสียงนั้นเอ่ยขึ้น ทุกคนในห้องต่างหุบปากฉับลงทันที เธียร นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงในฐานะศิษย์เก่าและกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิผู้สนับสนุนทุนใหญ่ของโปรเจกต์นี้ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวออกจากเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยจังหวะจะโคนที่ไม่รีบร้อน แต่กลับสร้างแรงกดดันให้คนรอบข้างหายใจไม่ทั่วท้องได้ในพริบตา เธียรปรายตามองหน้าจอระบบควบคุมที่มีรหัสของพายปรากฏหราอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาคมกริบไปสบตากับประธานนักศึกษาตัวดีที่กำลังยิ้มระรื่นอย่างเหนือกว่า รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา “ท่านประธาน... คุณบอกว่าหลักฐานทางดิจิทัลโกหกไม่ได้สินะครับ” เธียรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวใบมีดโกน “แต่สำนักทะเบียนและระบบไอทีของมหาวิทยาลัยแห่งนี้เพิ่งส่งรายงานเตือนภัยเรื่องการปลอมแปลง IP Address และการสวมรอยไอดีมาให้ผมเมื่อสิบนาทีที่แล้วนี่เอง... น่าแปลกนะครับ ที่รหัสของพายถูกใช้ล็อกอินจากไอพีแอดเดรสตัวเดียวกับเครื่องคอมพิวเตอร์สำรองของคณะกรรมการนักศึกษา... โซนที่คุณเป็นคนดูแลรับผิดชอบอยู่พอดี” สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของประธานนักศึกษาที่เคยยิ้มระรื่นก็ถอดสีลงทันที เหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนปิดไม่มิด พายหันขวับไปมองสถาปนิกหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างกาย ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธียร... เขาออกตัวปกป้องพายอย่างเปิดเผย แถมยังงัดหลักฐานมาหักหน้าคู่กรณีได้อย่างเจ็บแสบและไร้ที่ติ โดยที่พายยังไม่ทันได้อ้าปากเถียงด้วยซ้ำ! “ผม... ผมไม่รู้เรื่องนะครับ!” ประธานนักศึกษารีบแก้ตัวเสียงสั่น “มันอาจจะเป็นความผิดพลาดของระบบก็ได้!” “ความผิดพลาดหรือความตั้งใจ ให้ตำรวจไซเบอร์เป็นคนพิสูจน์คงจะดีกว่านะครับ” เธียรแค่นหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น เขาก้าวเข้าไปยืนประชิดตัวพายโดยธรรมชาติ มือหนายกขึ้นโอบไหล่บางไว้หลวมๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของและปกป้องอย่างโจ่งแจ้ง สายตาคมกริบกวาดมองคณะกรรมการทุกคนด้วยอำนาจที่เหนือกว่า “โปรเจกต์นี้พายบริสุทธิ์ และถ้าใครยังกล้าหาเรื่องเขาอีก... เตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาหมิ่นประมาทได้เลย” ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าปริปากเถียงหรือแม้แต่จะสบตาCEOหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ จินแอบยกนิ้วโป้งให้เธียรเงียบๆ ด้วยความทึ่ง ส่วนพายทำได้เพียงยืนแข็งทื่อ ปล่อยให้ฝ่ามืออุ่นจัดของคนตัวโตแนบอยู่บนลาดไหล่ ความร้อนจากฝ่ามือของเธียรแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนผิว1กายบริเวณนั้นร้อนผ่าว เมื่อเคลียร์ทุกอย่างจบ เธียรก็ลากตัวพายเดินออกมาจากห้องประชุมใหญ่ทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกของใครหน้าไหนทั้งสิ้น แรงดึงที่ข้อมือทำให้พายต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแผ่นหลังกว้างไปจนถึงมุมอับสายตาบริเวณระเบียงทางเดินริมสวนหย่อมด้านนอกอาคาร “ปล่อยนะเธียร จะลากมาทำไมเนี่ย เจ็บนะ!” พายสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมทันทีเมื่อพ้นสายตาคนอื่น ใบหน้าหวานงอคว่ำด้วยความไม่สบอารมณ์ แม้ในใจจะเต้นแรงจนแทบระเบิดก็ตาม “ทำไมต้องทำท่าทางเป็นเจ้าข้าวเจ้าของขนาดนั้นด้วยเล่า คนอื่นเขามองกันหมดแล้วนะ!” เธียรไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวพายอย่างรวดเร็ว จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบของตึก ฝ่ามือหนายันกำแพงกั้นทางหนีไว้ทั้งสองข้าง กักขังร่างโปร่งให้อยู่ในอาณัติของเขาโดยสมบูรณ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มใส “แล้วทำไมฉันจะปกป้องแฟนตัวเองไม่ได้ล่ะหึ?” เธียรเอ่ยเสียงพร่า นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากแข็ง “นายเก่งนักนะพาย รนหาที่ให้คนอื่นมาใส่ร้ายจนได้เรื่องทุกที” “นี่! ใครแฟนคุณ ไม่ทราบ!” พายเถียงหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “แล้วใครบอกให้คุณมาช่วยเล่า ฉันจัดการเองได้น่า!” “จัดการเอง? เก่งนักรึไงถึงปล่อยให้คนอื่นมาเหยียบหัวคาห้องประชุมแบบนั้น” เธียรโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากหยักแทบจะแนบชิดกับใบหูสีแดงจัด น้ำเสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบแผ่วเบาข้างขมับ “รู้ไหมว่าตอนที่เห็นไอดีบ้าๆ นั่นปรากฏขึ้นมาบนจอ... ฉันอยากจะพังห้องนั้นให้ราบคาบแค่ไหนที่ทำให้คนของฉันต้องเดือดร้อน” คำว่า ‘คนของฉัน’ ทำเอาพายชะงักก้างไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนจนคิดคำเถียงไม่ออก ใบหน้าร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหู ดวงตากลมโตสั่นไหวเมื่อสบเข้ากับแววตาจริงจังที่ไม่มีความล้อเล่นเจืออยู่เลยสักนิด “นายมัน... คนบ้า” พายพึมพำเสียงเบาหวิว พยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่ทำเอาสติกระเจิง แต่เธียรกลับใช้ปลายนิ้วเรียวเชยคางมนให้หันกลับมาสบตาตรงๆ “ปากแข็งจังนะพาย... ไหนลองพูดใหม่อีกทีซิ ว่าใครเป็นคนบ้า” เธียรยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำเอาพายแทบละลายคาที่ “หรือจะให้ฉันพิสูจน์ให้ดูตรงนี้ ว่าฉันคลั่งรักนายมากแค่ไหน...” ยังไม่ทันที่พายจะได้อ้าปากโต้เถียง เสียงฝีปากฝีเท้าพร้อมกับเสียงเรียกชื่อของจินก็ดังแทรกขึ้นมาจากสุดทางเดิน “พาย! อยู่แถวนี้— อุ๊ย! ขอโทษ ขัดจังหวะหรือเปล่า เชิญตามสบายเลยนะเพื่อน!” จินทำท่าปิดตาแล้วหันหลังกลับแทบไม่ทัน พายหน้าแดงแจ๋ด้วยความเขินอาย รีบยกมือขึ้นผลักอกแกร่งของเธียรให้ออกห่าง ทว่าคนตัวโตกลับไวกว่า คว้าข้อมือทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียวง่ายๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากอุ่นร้อนลงบนพวงแก้มเนียนนุ่มของพายอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง จนคนถูกฉวยโอกาสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “เธียร! ไอ้คนฉวยโอกาส!” พายแหวลั่น หน้าแดงแจ๋จนแทบจะระเบิดเป็นจุล เธียรหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี นัยน์ตาสีเข้มทอประกายหวานฉ่ำจนน่ากลัว “นี่แค่ทึงแรกนะพาย... คืนนี้ เตรียมตัวรับมือให้ดีก็แล้วกัน” พูดจบ เธียรก็หมุนตัวเดินจากไปด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ในอกของพาย ทิ้งให้ร่างโปร่งยืนใจเต้นไม่เป็นส่ำอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน... และก่อนที่พายจะได้ตั้งสติ ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบนิรภัยของมหาวิทยาลัย... *“แจ้งเตือนเร่งด่วน: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบครั้งใหม่จาก IP Address ปริศนา... เป้าหมายคือโฟลเดอร์ลับข้อมูลส่วนตัวของ ‘พาย’!”* โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่สนับสนุนแบล็กเวลเวตเสมอนะคะ