วิชาช่างฝีมือระดับ S

"กลิ่นของโลหะผสมออริคัลคูมชั้นต่ำ กับเศษผงมานาที่เจือจาง... เธอคิดจะใช้ของพวกนี้สร้างเตาหลอมเวทมนตร์ระดับสามจริง ๆ หรือครับ ลีน่า?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในโรงงานร้าง เสียงฝีเท้าของเซนก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานเก่า ๆ ที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าควัน ดวงตาคมกวาดมองวัตถุดิบตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่ในขณะเดียวกัน มือหนาก็เลื่อนกล่องไม้หรูหราที่ส่งประกายแสงสีรุ้งอ่อน ๆ ออกมาวางตรงหน้าหญิงสาว ลีน่าสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นจากกระดาษร่างแบบที่ม้วนอยู่บนตัก ดวงตากลมโตคู่นั้นไหวระริกเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า หยาดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าเรียวสวย เส้นผมสีน้ำเงินเข้มถูกรวบส่ง ๆ ไว้ด้วยแท่งโลหะจนยุ่งเหยิง แต่นั่นกลับทำให้เธอดูมีเสน่ห์อย่างประหลาดในสายตาของชายหนุ่ม "มัน... เป็นสิ่งเดียวที่ฉันพอจะหาซื้อได้ด้วยเงินเก็บก้อนสุดท้ายค่ะ— เอ๊ย!" ลีน่าชะงัก เผลอใช้สรรพนามเดิมตามความเคยชิน ก่อนจะรีบเปลี่ยนคำเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่พราวระยับด้วยความเอ็นดู "คะ... ค่ะที่ไหนล่ะคะ หมายถึง... ฉันหมายถึงว่า ของพวกนี้มันราคาถูกที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วค่ะคุณเซน!" เซนยิ้มมุมปาก เขาโน้มตัวลงไปใกล้จนได้กลิ่นจาง ๆ ของน้ำมันเครื่องและเหงื่อสาวบนตัวเธอ ลีน่าผงะถอยหลังโดยอัตโนมัติจนหลังชนกับชั้นวางเครื่องมือ เสียงโลหะกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง "ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าในพจนานุกรมของผม คำว่า 'ประหยัด' และ 'งบประมาณจำกัด' ไม่เคยมีอยู่จริง" นิ้วเรียวยาวของเซนเคาะเบา ๆ ที่ฝากล่องไม้สีดำสนิท ลวดลายบนกล่องสลักด้วยอักษรเวทมนตร์โบราณที่ส่องแสงเรืองรอง กล่องนั้นไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก แต่ทันทีที่ฝากล่องถูกเปิดออกด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือ อากาศรอบตัวก็พลันบิดเบี้ยวด้วยแรงกดดันมหาศาล วูบ! แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งทะลักออกมาจนลีน่าต้องยกมือขึ้นป้องตา กลิ่นอายความบริสุทธิ์ของแร่ธาตุระดับตำนานแผ่ซ่านไปทั่วห้อง โรงงานเก่า ๆ ที่เคยอับชื้นราวกับถูกชำระล้างด้วยละอองน้ำศักดิ์สิทธิ์ วัตถุดิบราคาถูกที่ลีน่ากองไว้เมื่อครู่ ดูหมองคล้ำและไร้ค่าไปถนัดตาเมื่อเทียบกับสิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่ในกล่อง "นี่มัน..." ลีน่าอ้าปากค้าง สมองของเธอหยุดทำงานไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา "ผลึกสุริยะเพลิงดารา...!? แถมยังเป็นเกรดบริสุทธิ์ 100% ที่สกัดจากแกนกลางของมังกรเพลิงบรรพกาล... และ... และนั่นคือ 'เหล็กไหลทมิฬดาวตก' ที่สูญพันธุ์ไปแล้วเมื่อสามร้อยปีก่อนไม่ใช่เหรอคะคุณเซน!" เสียงของเธอสั่นเครือ มือเรียวที่เปื้อนคราบเขม่าเอื้อมออกไปหมายจะแตะต้อง แต่ก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศราวกับกลัวว่าสิ่งของตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตาที่จะสลายหายไปหากสัมผัสโดน "ตาถึงดีนี่ครับ สมกับที่เป็นอัจฉริยะวิศวกรเวทมนตร์ที่ถูกพวกสภาเวทมนตร์โง่เขลากีดกัน" เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งที่ทรงพลัง "วัตถุดิบระดับนี้ ถ้าเอาไปให้ช่างตีเหล็กระดับปรมาจารย์ในเมืองหลวง พวกเขาคงเอาไปทำเครื่องรางป้องกันตัวกระจอก ๆ แต่สำหรับคุณ... มันคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่จะทำให้ผลงานชิ้นแรกของคุณสั่นสะเทือนไปทั้งทวีป" ลีน่าหันขวับมามองหน้าเซน หัวใจของเธอดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความรู้สึกตื้นตันใจผสมปนเปกับความกดดันอย่างหนักหน่วง เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด "ทำไม... ทำไมคุณถึงลงทุนกับฉันมากขนาดนี้คะ?" เสียงของเธอบางเบาและสั่นเทา "ฉันเป็นแค่ผู้หญิงที่ไม่มีใครต้องการ เป็นวิศวกรที่ไม่มีแม้แต่ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ โรงงานก็กำลังจะถูกยึด... คุณได้อะไรจากการทำแบบนี้?" เซนไม่ได้ตอบคำถามทันที เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่เปียกชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากเนียนของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้ลีน่าสะท้านเฮือก เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "เพราะผมมองเห็นสิ่งที่พวกมันมองไม่เห็นยังไงล่ะครับ" เซนกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงนั้นทุ้มนุ่มแต่เด็ดเดี่ยว "พวกมันเห็นแค่เศษขยะ แต่ผมเห็นอนาคต... และที่สำคัญที่สุด ผมซื้อ 'รอยยิ้ม' และ 'ความภาคภูมิใจ' ของคุณไว้หมดแล้วด้วยเงินในบัญชีของผม เริ่มลงมือได้เลยครับ ลีน่า... ทำให้พวกสภาตาสว่างเสียทีว่าใครคือผู้สร้างที่แท้จริง" คำพูดนั้นราวกับมีเวทมนตร์สะกด ลีน่าหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติ ความลังเลและความหวาดกลัวทั้งหมดถูกปัดเป่าหายไปในพริบตา เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายไฟแห่งความมั่นใจและความคลั่งไคล้ในศาสตร์แห่งเครื่องจักรก็ลุกโชนขึ้นในแววตาสีมรกตคู่นั้น "ค่ะ...!" น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและพลังอำนาจที่ซ่อนอยู่ภายใน ลีน่าหันกลับไปหาโต๊ะทำงาน เธอกวาดวัตถุดิบราคาถูกพวกนั้นลงถังขยะอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะวาง 'ผลึกสุริยะเพลิงดารา' และ 'เหล็กไหลทมิฬดาวตก' ลงบนแท่นบูชาเวทมนตร์ ตูมมม! พลังงานความร้อนมหาศาลพวยพุ่งขึ้นทันทีที่วัตถุดิบสัมผัสกับฐานรองรับ เปลวเพลิงสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นท่วมห้อง ลีน่าหยิบประแจเวทมนตร์ขึ้นมาควงในมืออย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าในการทำงานของเธองดงามราวกับศิลปินกำลังวาดภาพชิ้นเอก เหงื่อที่ไหลรินตามกรอบหน้าขับเน้นให้เห็นถึงความมุ่งมั่นที่ทรงพลัง เซนยืนกอดอกพิงผนังมองดูภาพนั้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ นิ้วมือเรียวยาวเคาะเบา ๆ ที่หน้าจอโฮโลแกรมของระบบคุกกี้ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ติ๊ง! ตรวจพบผู้ใช้กำลังสนับสนุน "วิศวกรเวทมนตร์" ระดับตำนาน] [ระบบกำลังคำนวณโบนัสความพึงพอใจ: เพิ่มอัตราความสำเร็จในการสร้างไอเทมเป็น 1,000%] [ปลดล็อกสกิลพิเศษ: "เงินซื้อได้ทุกอย่าง - ขั้นที่ 2" เพิ่มความเร็วในการประดิษฐ์ 5 เท่า!] "เร็วกว่าที่คิดไว้นะครับ..." เซนพึมพำเบา ๆ ผ่านไปเพียงสามสิบนาที เสียงระเบิดเบา ๆ ดังขึ้นจากเตาหลอม พร้อมกับกลุ่มควันสีขาวที่ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ แสงสว่างเจิดจ้าสีทองอร่ามสาดส่องทะลุผ่านม่านควันออกมา สะท้อนโครงร่างของอาวุธชิ้นใหม่ที่กำลังลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ลีน่ายืนหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าและเสื้อผ้าเปื้อนคราบเขม่าสีดำ แต่ดวงตากลับเปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าดวงดาวบนท้องฟ้า เธอจ้องมองผลงานชิ้นแรกในชีวิตที่สร้างขึ้นด้วยวัตถุดิบระดับพระเจ้า มันคือ "ปืนกลเวทมนตร์อเนกประสงค์: อาร์크แองเจิล (Archangel)" ตัวปืนทำจากโลหะสีดำสนิทลวดลายสีทอง ลำกล้องเรียวยาวสลักอักษรเวทมนตร์ซับซ้อนที่หมุนวนได้เองอย่างไร้เสียง และที่ใจกลางตัวปืนคือผลึกสุริยะเพลิงดาราที่เต้นตุบ ๆ ราวกับมีชีวิต "สำเร็จแล้ว..." ลีน่าพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความปีติเอ่อคลอเบ้า "ฉันทำมันได้... คุณเซน ดูนี่สิคะ!" เธอยังไม่ทันได้หันไปอวดผลงาน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นกึกก้องจากด้านนอกโรงงาน ตามด้วยเสียงทุบประตูดังโครมครามจนบานไม้เก่า ๆ แทบพังหลุดออกมา ปัง! ประตูกลถูกถีบกระเด็นกระดอนเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างของชายวัยกลางคนในชุดคลุมหรูหราของสภาเวทมนตร์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ด้านหลังของเขามีกลุ่มทหารรับจ้างติดอาวุธครบมือเดินตามเข้ามาปิดล้อมทางออกจนหมดสิ้น "ลีน่า! นังตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงแอบใช้โรงงานหลวงลักลอบผลิตอาวุธเถื่อน!" เสียงตะคอกของ 'บารอนมอร์ทอน' สมาชิกสภาอาวุโสดังลั่นห้อง เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ปืนกลเวทมนตร์ที่ยังคงลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความโลภทันที "โฮho... นี่มันอาวุธเวทมนตร์ระดับสูงนี่นา! ยึดมันมา! และจับนังนี่ข้อหาขโมยทรัพยากรของสภาไปลงโทษซะ!" ลีน่าหน้าซีดเผือด เธอก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ มือเรียวเอื้อมไปคว้าด้ามปืนอาร์크แองเจิลขึ้นมาถือไว้โดยอัตโนมัติ ความกลัวเริ่มเกาะกินจิตใจเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอำนาจมืดที่เคยกดขี่เธอมาตลอด ทหารรับจ้างร่างยักษ์สองคนย่างสามขุมเข้ามาหาเธอพร้อมกับรอยยิ้มย่าใจ แต่ก่อนที่มือสกปรกพวกนั้นจะทันได้แตะต้องตัวหญิงสาว ร่างสูงสง่าของเซนก็ก้าวผ่านหน้าลีน่าออกไปยืนขวางกั้นระหว่างเธอกับกลุ่มคนเหล่านั้นอย่างนิ่มนวล เซนปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อของตนเองเบา ๆ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพ แต่รอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบจนทหารรับจ้างชะงักกึก "พวกคุณ... เข้ามาในพื้นที่ส่วนบุคคลของผมโดยไม่ได้รับอนุญาตแถมยังส่งเสียงดังหนวกหู..." เซนกวาดสายตามองบารอนมอร์ทอนและลูกน้องด้วยแววตาราวกับกำลังมองมดปลวก "รู้ตัวไหมครับว่ามันเสียมารยาทมากแค่ไหน?" "แกเป็นใครวะไอ้หนู! กล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน? รู้ไหมว่ากูคือใคร—!" บารอนมอร์ทอนแผดเสียงด้วยความโมโห เซนไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายพูดจบ นิ้วมือเรียวยาวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากแบล็กคาร์บอนฝังเพชรออกมาควงเล่นอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะโยนมันลงไปแทบเท้าของบารอนมอร์ทอน เสียงโลหะหนัก ๆ กระทบพื้นหินดังขึ้นกังวาน "ผมไม่ได้สนใจหว่าคุณจะเป็นใครในเมืองปลิง ๆ แห่งนี้" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่กดดันจนทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ "เพราะตอนนี้... ผมได้กว้านซื้อที่ดิน ตึกทำการ และหนี้สินทั้งหมดของสภาเวทมนตร์แห่งนี้ไว้เรียบร้อยแล้วด้วยวงเงินสด... ดังนั้น นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป คนที่จะต้องคุกเข่าขอร้องอ้อนวอน... ไม่ใช่พวกเธอ... แต่เป็นพวกแกต่างหาก" สิ้นเสียงของเซน หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานนับร้อยจอดีดตัวขึ้นลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นสะเทือนโสตประสาทของทุกคน [ติ๊ง! ยืนยันการทำธุรกรรม: ซื้อกิจการสภาเวทมนตร์ทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว - ยอดเงินหักผ่านบัตร: 999,999,999,999 G] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความมั่งคั่งนี้ด้วยกันนะครับ!