เมื่อความซื่อตรงถูกทำลาย

"ถ้าคิดจะพังร้านของผมด้วยวิธีสกปรกแบบนี้ ผมเกรงว่าพวกคุณคงต้องคำนวณ 'ค่าเสียหาย' ใหม่เสียหน่อยนะครับ" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยกระแสกดดันเยือกเย็นของเซนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นจาระบีและไอเวทมนตร์ ลีน่ายืนตัวสั่นอยู่ข้างหลังเขา มือของเธอจับชายเสื้อของเซนไว้แน่น ดวงตาสีมรกตฉายแวววิตกยามจ้องมองชายฉกรรจ์สามคนที่ยืนขวางทางออก ในมือของพวกมันมีไม้กระบองหุ้มแร่เวทมนตร์ราคาถูกที่พร้อมจะทุบทุกอย่างให้แหลกคามือ ชายหัวหน้ากลุ่มรอยสักมังกรแสยะยิ้ม เหยียดหยามมองดูวิศวกรหนุ่มที่ดูสะอาดสะอ้านเกินกว่าจะมารับมือกับพวกขยะข้างถนน "เหอะ พ่อคนรวยเงินถุงเงินถัง แกคิดว่าเงินจะซื้อความปลอดภัยได้ทุกอย่างในเขตนี้หรือไงวะ? กิลด์อุตสาหกรรมสายฟ้าเขาสั่งมา... ให้ปิดปากวิศวกรอัจฉริยะนี่ซะ แล้วก็พังห้องแล็บนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง" เซนไม่ได้ขยับเขยื้อน เขาเพียงแค่กวาดสายตามองรอยแยกบนกำแพงที่เกิดจากการพยายามบุกรุกเมื่อครู่ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความกลัว แต่เต็มไปด้วยความสมเพช "กิลด์อุตสาหกรรมสายฟ้า? น่าขันจังนะครับ..." เซนหยิบสมาร์ทโฟนดีไซน์หรูหราสีดำสนิทออกมา นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอเบาๆ สองสามครั้ง ระบบคุกกี้ที่เชื่อมต่อกับรากฐานเศรษฐกิจของเมืองถูกสั่งการทันที "พวกคุณรู้ไหมว่าคนโง่ที่รับงานนี้มีจุดจบแบบไหน? การทำลายทรัพย์สินของผู้สนับสนุนหลักของกิลด์... มันมีราคาที่ต้องจ่ายสูงกว่าค่าจ้างกระจอกๆ ของพวกคุณหลายเท่าตัวเลยนะครับ" "พล่ามอะไรของแก!" ชายฉกรรจ์พุ่งตัวเข้ามาพร้อมอาวุธในมือ ลีน่ากรีดร้องเบาๆ แต่เซนกลับก้าวไปข้างหน้าอย่างใจเย็น *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับม่านพลังงานสีทองโปร่งแสงที่กางออกครอบคลุมพื้นที่ร้านอย่างฉับพลัน แรงกระแทกจากการตีของคนร้ายสะท้อนกลับจนพวกมันกระเด็นไปกองกับพื้น ร้านค้าที่ดูเหมือนจะพังทลายกลับกลายเป็นป้อมปราการที่ไม่มีใครทำลายได้ เซนก้าวข้ามร่างพวกนั้นไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหัวหน้ากลุ่มที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายหนี เขาก้มลงมองด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง "บอกเจ้านายของพวกคุณนะ ว่าถ้าอยากได้เทคโนโลยีเวทมนตร์ที่ผมกำลังพัฒนา ก็จงส่งคนที่มีสมองมาคุย ไม่ใช่ส่งสุนัขมาเห่าพร่ำเพรื่อ" เขากดปุ่มบนโทรศัพท์อีกครั้ง คราวนี้เป็นคำสั่งโอนเงินผ่านระบบคุกกี้ดิจิทัล จำนวนตัวเลขมหาศาลปรากฏขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศ จนพวกอันธพาลต้องตาค้าง "นี่คือค่าเสียหายที่คุณเพิ่งทำไว้... ผมจ่ายให้ล่วงหน้า 50 เท่าของราคาที่พวกคุณประเมินค่าร้านนี้ไว้ แต่นั่นหมายความว่านับจากวินาทีนี้ หากใครแตะต้องเส้นผมของลีน่าแม้แต่เส้นเดียว ต่อให้พวกคุณหนีไปสุดขอบโลก กิลด์ของผมก็จะกว้านซื้อหนี้สินของพวกคุณทุกคน แล้วทำให้ชีวิตของพวกคุณไร้ค่าเสียยิ่งกว่าเศษขยะ" ชายฉกรรจ์เหล่านั้นใบหน้าซีดเผือด พวกเขารู้ดีว่า 'เงิน' ในโลกนี้คืออำนาจสูงสุด และชายตรงหน้าคือขุมทรัพย์เดินได้ที่ใครก็ห้ามแตะต้อง พวกมันรีบลุกขึ้นและเผ่นหนีออกจากร้านไปอย่างไม่คิดชีวิต เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา เซนหันกลับมาหาลีน่าที่ยังคงยืนตะลึงกับภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น "คุณโอเคไหมครับ?" ลีน่าเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอยังคงสั่นระริก "เซน... คุณกำลังทำให้ตัวเองตกเป็นเป้าหมายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ นะคะ ยิ่งคุณทุ่มเงินลงมามากเท่าไหร่ พวกนั้นก็จะยิ่งไม่หยุด" เซนยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วถือวิสาสะเช็ดคราบฝุ่นบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา "ถ้าผมต้องรวยล้นฟ้าเพื่อแลกกับการที่ได้เห็นคุณทำงานที่รักอย่างมีความสุข ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับคนทั้งโลก ผมก็ยินดีครับ... อ้อ อีกอย่าง" เขากดหน้าจอค้างไว้ "รถที่ผมสั่งจองไว้สำหรับงานประมูลคืนนี้มาถึงแล้วล่ะ" ทันใดนั้น เสียงคำรามของเครื่องยนต์ระดับไฮเอนด์ดังกระหึ่มขึ้นบนท้องฟ้า ลีน่าเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง เธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบกับเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำหรูที่ติดโลโก้ระบบคุกกี้บินต่ำลงมาจอดอย่างนุ่มนวลบริเวณลานกว้างหน้าอาคาร ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก ชายในชุดสูทสีดำเนี้ยบก้าวลงมาพร้อมกับกล่องกำมะหยี่สีแดงสด เขาตรงมาที่เซนแล้วโค้งคำนับอย่างนอบน้อม "คุณเซนครับ ชุดสำหรับการประมูลคืนนี้มาถึงแล้วครับ และนี่คือบัตรเชิญระดับ VVIP ที่จะเปิดประตูสู่ความจริงของกิลด์คู่แข่งของคุณครับ" เซนรับบัตรเชิญมาพลางหันไปยิ้มให้ลีน่า "ไปกันเถอะครับ คืนนี้เรามีเรื่องต้องทำให้อีกฝ่ายได้รู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของเกมนี้ตัวจริง" ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวขึ้นสู่เฮลิคอปเตอร์ เสียงแจ้งเตือนจากระบบคุกกี้ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องพร้อมหน้าจอสีแดงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: *[แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลระบบโดยบุคคลที่สาม - รหัสผ่านลับของโครงการวิศวกรรมที่คุณเก็บไว้กำลังถูกเจาะเข้าถึงจากภายใน!]* เซนชะงักฝีเท้า หัวใจเขากระตุกวูบ เขาหันกลับมามองลีน่าด้วยความสงสัย หรือว่าในห้องแล็บที่แสนอบอุ่นนี้ จะมีหนอนบ่อนไส้ที่เขาไม่เคยระแคะระคายมาก่อน? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความมั่งคั่งนี้ด้วยกันนะครับ!