งานเลี้ยงฉลองความมั่งคั่ง

“นี่หรือคือสิ่งที่พวกคุณเรียกว่า ‘สุดยอดนวัตกรรม’ ของราชอาณาจักร?” เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นท่ามกลางโถงจัดเลี้ยงที่เงียบกริบราวกับป่าช้า เขาแกว่งแก้วไวน์ราคาแพงในมือ สายตาเย็นชาจ้องมองไปที่ดาบเวทมนตร์ขึ้นสนิมที่วางอยู่บนแท่นจัดแสดงตรงกลางห้อง ในขณะที่เหล่าชนชั้นสูงต่างพากันถอยกรูดด้วยความตกตะลึง “คุณเซน! อย่าได้เสียมารยาท!” เคานต์อาร์เธอร์ตะคอกกลับ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “นั่นคือสมบัติประจำตระกูลที่ทำจากเหล็กกล้าไหลเวียนเวทมนตร์ชั้นเลิศ! เจ้าเป็นเพียงพ่อค้าเร่ที่โชคดีถูกหวย อย่าริอาจมาวิจารณ์ผลงานของปรมาจารย์!” เซนไม่ได้สะทกสะท้าน เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่เงียบเชียบทว่าหนักแน่นดุจค้อนทุบลงบนใจของทุกคนในห้อง “เหล็กกล้าไหลเวียนเวทมนตร์งั้นหรือ? ผมเห็นแค่ขยะที่เอามาหลอมใหม่เพื่อฉ้อโกงค่าภาษีประชาชนครับ” ลีน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างเซนกระตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ เธอหน้าซีดเผือด ทว่าในดวงตาของเธอกลับมีความเชื่อมั่นอย่างประหลาด เมื่อมองดูเซนที่ยืนตระหง่านราวกับราชันย์ผู้กุมชะตาโลกใบนี้ไว้ในกำมือ “ลีน่า ที่รัก...” เซนหันไปยิ้มให้เธอ เป็นยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยนที่สุด ซึ่งต่างจากรอยยิ้มที่เขามอบให้พวกชนชั้นสูงโดยสิ้นเชิง “ได้เวลาโชว์ให้พวกเขาเห็นแล้วว่า ‘เงิน’ กับ ‘ความรู้’ เมื่อรวมกัน มันสร้างปาฏิหาริย์ได้ขนาดไหน” เซนดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูโถงจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ก็ถูกเปิดออกด้วยเสียงกระแทกที่น่าเกรงขาม หุ่นยนต์กลไกรูปร่างมนุษย์ที่สร้างจากโลหะสีนิลวาววับสองตัวเดินเข้ามา พวกมันไม่ได้ใช้เชื้อเพลิงทั่วไป แต่คือแกนพลังงานคุกกี้ระดับตำนานที่เซนใช้แต้มระบบแลกมาด้วยมูลค่าที่มหาศาลจนซื้อได้ทั้งเมือง “นั่นมันอะไรกัน...” เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วห้อง เหล่าขุนนางที่เคยเหยียดหยามลีน่าต่างพากันชะงัก สายตาที่เคยดูแคลนเปลี่ยนเป็นความโลภและหวาดกลัว “นี่คือ ‘ผู้พิทักษ์ทมิฬ’ ผลงานที่ลีน่าเป็นผู้ออกแบบและผมเป็นผู้ทุ่มเงินสนับสนุน” เซนก้าวออกไปข้างหน้า มือของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบการ์ดสีดำสนิทออกมา “อาวุธที่พวกคุณเชิดชู มันเทียบไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวของเทคโนโลยีนี้ และที่สำคัญ... มันไม่ได้มีไว้เพื่อโชว์ แต่มันมีไว้เพื่อเปลี่ยนโลก” เซนสั่งการผ่านจิต ปลายกระบอกปืนเวทมนตร์ที่ติดตั้งอยู่บนไหล่ของหุ่นยนต์เริ่มสะสมพลังงาน แสงสีฟ้าจัดจ้าส่องสว่างจนทุกคนต้องยกมือขึ้นบังตา พลังงานเวทมนตร์ที่ควบแน่นนั้นรุนแรงเสียจนอากาศรอบๆ สั่นไหว “ยิง” เสียงเงียบสนิทฉับพลัน ลำแสงทำลายล้างพุ่งผ่านดาบของเคานต์อาร์เธอร์ไปอย่างแม่นยำ ทุกอย่างที่อยู่หลังแท่นโชว์ถูกระเหยกลายเป็นไอในเสี้ยววินาที เหลือเพียงดาบของเคานต์ที่หักสะบั้นลงเป็นเศษเหล็กทันทีที่โดนแรงอัด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีใครกล้าหายใจแรง “ทีนี้...” เซนก้าวเข้าไปหาเคานต์อาร์เธอร์ที่เข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น “ยังอยากจะคุยเรื่อง ‘สมบัติประจำตระกูล’ ของคุณอยู่ไหมครับ หรือจะให้ผมควักบัตรเครดิตมาเหมาซื้อบริษัทของคุณตอนนี้เลยดี?” ลีน่าก้าวตามหลังเซนมา เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความซาบซึ้งใจ ทั้งชีวิตที่ผ่านมาเธอถูกกดขี่และดูถูก แต่ในวันนี้ ผู้ชายคนนี้ทำให้ทุกคนต้องก้มหัวให้เธอด้วยความเกรงขาม ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่น ความโกลาหลก็เกิดขึ้นเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังอัศวินหลวงดังขึ้นที่หน้าประตูโถง พร้อมกับบุคคลที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวในงานนี้อย่างกะทันหัน ร่างของชายสูงศักดิ์ในชุดคลุมสีทองเดินเข้ามา พร้อมกับตราประทับของจักรพรรดิที่เรืองแสงในมือ “หยุดการกระทำที่อุกอาจเดี๋ยวนี้!” เสียงของหัวหน้าอัศวินหลวงตะโกนก้อง “คุณเซน คุณถูกกล่าวหาว่าละเมิดกฎหมายการครอบครองอาวุธต้องห้ามระดับทำลายล้างแห่งอาณาจักร... โทษของคุณคือการถูกริบทรัพย์สินทั้งหมดและประหารชีวิตทันที!” เซนหันไปมองหัวหน้าอัศวินด้วยแววตานิ่งสนิท เขายกบัตรสีดำในมือขึ้นโชว์หน้ากากสแกนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของห้องจัดเลี้ยง “ริบทรัพย์สินงั้นหรือ? ช่างเป็นคำพูดที่น่าขันจริงๆ” เขาหันไปกระซิบกับลีน่าเบาๆ “เตรียมตัวให้พร้อม ที่รัก... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น” เซนกดปุ่มบนการ์ดในมือพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยอันตราย ทันใดนั้น แสงสีฟ้าสว่างวาบจากหุ่นยนต์ทมิฬก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และเสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่วโถงจัดเลี้ยง—ไม่ใช่สัญญาณจากการโจมตีของศัตรู แต่มันคือสัญญาณการเชื่อมต่อกับเครือข่ายธนาคารหลวง! ตัวเลขเงินมหาศาลบนหน้าจอโฮโลแกรมปรากฏขึ้นเหนือหัวของทุกคนในห้อง พร้อมกับข้อความที่ทำให้หัวใจของกษัตริย์และเหล่าขุนนางต้องหยุดเต้น: *[ตรวจพบการซื้อสิทธิ์ขาดเหนือสภาอาณาจักรผ่านการกว้านซื้อหนี้เสียทั้งหมด... สถานะปัจจุบัน: เจ้าของอาณาจักร]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมายังจุดพลิกผันที่แสนระทึกในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ!