ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพงระยับ ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของสมาคมวิศวกรเวทมนตร์แห่งอาณาจักร เบื้องหน้าของเซนคือเหล่าคณะกรรมการบริหารสมาคมเจ็ดคน ใบหน้าของแต่ละคนเหี่ยวย่นตามกาลเวลา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความโลภและการเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด พวกเขาคือกลุ่มคนที่เคยเซ็นเอกสารขับไล่ลีน่าออกจากสมาคมอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามวันก่อน ด้วยข้อหา "ทำลายชื่อเสียงองค์กรและใช้วัสดุเวทมนตร์ต่ำชั้น" "คุณเซนครับ... ผมเกรงว่าคุณจะเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง" บารอนวาลต์ ประธานกรรมการบริหารหัวเราะในลำคอ ใบหน้าอูมเอิบไปด้วยไขมันขยับยิ้มเยาะ "เงินสองล้านเหรียญทองที่คุณเอามากองตรงนี้ แม้ว่ามันจะเป็นจำนวนที่มากสำหรับเด็กกะโปโลอย่างลีน่า แต่มันไม่มีทางซื้อสิทธิ์ในการรื้อฟื้นโปรเจกต์ 'เครื่องยนต์เวทมนตร์แกนกลาง' ที่ล้มเหลวไปแล้วได้หรอกนะครับ กฎก็คือกฎ" เซนไม่ได้โกรธ เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ นิ้วมือเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สม่ำเสมอ ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองใบหน้าของคนพวกนั้นราวกับกำลังมองดูฝูงแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ ข้างกายของเขา ลีน่ากำลังนั่งตัวเกร็ง มือเรียวบางกำชายเสื้อกันเปื้อนสีมอๆ ของเธอแน่นจนข้อต่อขาวซีด ดวงตากลมโตคู่สวยมองเอกสารปฏิเสธในมือสลับกับใบหน้าของเซนด้วยความกังวลใจ เธอกลัว... กลัวว่าเงินมหาศาลที่ชายหนุ่มหามาได้ด้วยความยากลำบาก จะต้องมาละลายหายไปกับความดื้อรั้นของเธอ "กฎเหรอครับ..." เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบ แต่น้ำเสียงราบเรียบนั้นกลับทำให้บรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบทันที "ท่านประธานวาลต์ครับ ผมคิดว่าท่านอาจจะยังไม่เข้าใจความหมายของคำว่า 'อำนาจทุน' ดีพอ" ชายหนุ่มดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง *ติ๊ง!* หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสของ [ระบบคุกกี้มหาสมบัติ] ดีดเด้งขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวของเซนอย่างต่อเนื่อง [ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจในการ 'ซื้อกิจการและสร้างอิทธิพล' ของผู้ถือสิทธิ์ระดับมาสเตอร์] [ระบบทำการประเมินมูลค่าทรัพย์สินทั้งหมดของ 'สมาคมวิศวกรเวทมนตร์สาขาหลัก' เรียบร้อยแล้ว] [มูลค่าสุทธิรวมหนี้สิน: 14.5 ล้านเหรียญทอง] [ท่านต้องการใช้สิทธิ์ 'ซื้อขาด' หรือไม่? (Y/N)] เซนมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น เขาไม่ได้กดปุ่มสีเขียวทันที แต่กลับหยิบการ์ดสีดำสนิทที่ปราศจากลวดลายใดๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท บัตรเครดิตพิเศษที่เชื่อมต่อกับคลังสมบัติของระบบโดยตรง วางลงบนโต๊ะกระจก "ผมไม่ได้มาขอร้องให้พวกท่านอนุมัติโปรเจกต์ของลีน่าครับ" เซนพูดต่อ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องกลืนน้ำลาย "แต่ผมกำลังมา 'เสนอราคา' เพื่อซื้อตึกนี้... รวมถึงตำแหน่งประธานกรรมการของพวกท่านทั้งหมดต่างหาก" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวดังก้องจะระเบิดออกมาจากปากของรองประธานสมาคม ผู้มีหนวดเคราเฟิ้ม "เหลวไหลที่สุด! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะไอ้เด็กหนุ่ม! ต่อให้แกขายวิญญาณให้ปีศาจ แกก็ไม่มีทางซื้อสมาคมที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานร้อยปีนี้ได้หรอก!" เซนไม่โต้เถียง เขาเพียงแค่เลื่อนการ์ดสีดำไปตรงหน้าบารอนวาลต์ ช้าๆ "สิบหลานล้านเหรียญทอง... บวกกับการล้างหนี้ทั้งหมดของสมาคมที่กำลังจะล้มละลายในอีกสามวันข้างหน้า" เซนโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าจ้องมองตรงไปยังดวงตาที่เริ่มสั่นระริกของประธานวาลต์ "และที่สำคัญที่สุด... พวกท่านทุกคนจะยังคงมีชื่ออยู่ในตำแหน่งกิตติมศักดิ์ แต่ไม่มีอำนาจตัดสินใจใดๆ ทั้งสิ้น ยกเว้นอำนาจในการเซ็นใบลาออก" บารอนวาลต์หน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ เอกสารรายงานการเงินลับที่ว่าสมาคมกำลังถังแตก ใกล้ถูกยึดโดยพวกขุนนางฝ่ายตรงข้าม... มีเพียงประธานและเหรัญญิกเท่านั้นที่รู้! เด็กหนุ่มคนนี้รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร? หรือว่าข่าวลือเกี่ยวกับนักลงทุนปริศนาผู้กว้านซื้อหุ้นเวทมนตร์ทั้งหมดจะเป็นความจริง? "คุณ... คุณเซน..." บารอนวาลต์เสียงสั่นเครือ มืออูมสั่นเทาเอื้อมไปแตะการ์ดสีดำบนโต๊ะราวกับมันเป็นวัตถุต้องห้าม ลีน่าหันมามองเซน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เธออ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มที่เธอเพิ่งเก็บตกมาจากกองขยะข้างถนนเมื่อสัปดาห์ก่อน... แท้จริงแล้วคือใครกันแน่? เซนหันไปมองหญิงสาวข้างกาย เขาส่งยิ้มอบอุ่นที่อ่อนโยนที่สุดให้เธอ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความมั่นคงและการปกป้องที่ไม่มีวันสั่นคลอน ก่อนจะหันกลับมามองเหล่าคณะกรรมการที่กำลังนั่งตัวสั่นเทา "ผมให้เวลาพวกท่านคิดสามวินาทีนะครับ..." เซนยกนิ้วขึ้นนับถอยหลัง "สาม..." บารอนวาลต์มองหน้าเพื่อนร่วมคณะกรรมการ ทุกคนต่างพยักหน้าอย่างสิ้นหวัง ความโลภและความกลัวที่จะต้องล้มละลายทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น "สอง..." "ทะ... ท่านประธาน! ตกลง! พวกเราตกลง!" เหรัญญิกสมาคมตะโกนลั่นห้องด้วยความตื่นตระหนก "หนึ่ง..." เซนยิ้มมุมปาก "ยินดีด้วยครับที่พวกท่านฉลาดพอ" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับแสงสีทองสว่างวาบปกคลุมทั่วทั้งห้องประชุม เอกสารสิทธิ์การถือครองทั้งหมดถูกโอนย้ายเข้าสู่ชื่อของ 'เซน' และผู้ถือหุ้นร่วมอย่างเป็นทางการคือ 'ลีน่า' ในสัดส่วน 50% บารอนวาลต์ทรุดตัวลงนั่งแปะกับเก้าอี้ ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ส่วนคณะกรรมการคนอื่นๆ ได้แต่นั่งก้มหน้าซบกับโต๊ะด้วยความสิ้นหวัง การดูถูกเหยียดหยามที่พวกเขาเคยทำไว้เมื่อสามวันก่อน ย้อนกลับมาตบหน้าพวกเขาอย่างฉาดใหญ่จนชาไปทั้งแถบ เซนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายื่นมือหนาออกไปจับมือกับลีน่าที่ยังคงนั่งอึ้ง ปลายนิ้วของเธอยังคงเย็นเฉียบจากความตกใจ เซนดึงเธอลุกขึ้นยืนเคียงข้างเขาอย่างนุ่มนวล "ไปกันเถอะครับลีน่า..." เซนกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ละมุนละไมท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุม "ห้องทดลองใหม่แกนกลางเวทมนตร์ของคุณ... รอให้เราไปเนรมิตมันใหม่อยู่พ้นประตูนี้แล้วนะครับ" ลีน่าพยักหน้ารับอย่างเหม่อลอย ความรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นมาในอก หัวใจที่เคยด้านชาและโดดเดี่ยวจากการถูกสังคมปฏิเสธ ค่อยๆ ถูกเติมเต็มด้วยความรักและความเชื่อมั่นที่ชายหนุ่มมอบให้ ทั้งสองก้าวเดินออกจากห้องประชุมใหญ่ ทิ้งให้เหล่าอดีตกรรมการสมาคมนั่งจมกองเงินและคราบน้ำตาไว้เบื้องหลัง ทว่า... เมื่อพวกเขาเดินมาถึงโถงทางเดินชั้นล่างของสมาคม ประตูลิฟต์แก้วสีทองก็เปิดออกพร้อมกับเสียงปรบมือเยาะเย้ยที่ดังขึ้น "แปะ... แปะ... แปะ... ช่างเป็นการซื้อขายที่น่าประทับใจเสียจริงครับ คุณวิศวกรตกอับกับไอ้หน้าอ่อนกระเป๋าหนัก" ร่างสูงโปรดของ 'ดยุกคาร์ล' คู่หมั้นเก่าของลีน่าก้าวออกมาจากลิฟต์ ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมจ้องมองมาที่เซนด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย ด้านหลังของเขามีกลุ่มทหารรับจ้างเวทมนตร์ระดับสูงนับสิบคนยืนดักรออยู่เต็มโถงทางเดิน บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ลีน่าสะดุ้งสุดตัว เธอขยับเข้าไปหลบด้านหลังของเซนโดยสัญชาตญาณ มือเรียวำเสื้อของเซนแน่นขึ้นอีกครั้ง เซนหยุดเดิน เขายังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้จะถูกล้อมไว้ด้วยกลุ่มนักฆ่ามืออาชีพ ดยุกคาร์ลเดินเข้ามาใกล้ หยุดยืนห่างจากเซนเพียงแค่สามก้าว รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนมุมปากของขุนหนูผู้ทรงอิทธิพล "แกคิดว่ามีเงินแล้วจะรอดออกไปจากตึกนี้ได้งั้นเหรอ?" คาร์ลหัวเราะในลำคอ สายตาโลภลามกมองเลยผ่านเซนไปสบตากับลีน่า "ลีน่า... เธอนี่มันโง่เง่าจริงๆ ที่ทิ้งฉันแล้วมาเกาะไอ้เศษสวะนี่ จำไว้ซะว่าต่อให้แกซื้อสมาคมนี้ได้ แต่ถ้าไม่มีฉันอนุมัติ 'ตราประทับขุนนาง' โปรเจกต์ของเธอก็เป็นได้แค่เศษขยะอยู่ดี!" ดวงตาของลีน่าฉายแววหวาดกลัวขึ้นมาทันที ตราประทับขุนนางคือเงื่อนไขทางกฎหมายสูงสุดในการจดทะเบียนสิ่งประดิษฐ์ หากไม่มีสิ่งนั้น ทุกอย่างที่เซนลงทุนไปก็จะกลายเป็นโมฆะในทันที คาร์ลเหยียดยิ้มกว้างด้วยความสะใจ กำลังจะเอ่ยปากพูดจาดูถูกเหยียดหยามต่อ แต่เซนกลับยกมือขึ้นขัดจังหวะ ใบหน้าของชายหนุ่มยังคงนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด "ตราประทับขุนนางอย่างนั้นเหรอครับ?" เซนเอ่ยถามเสียงเรียบ พร้อมกับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบบางสิ่งออกมาแล้วโยนมันลงไปแทบเท้าของดยุกคาร์ล *เคร้ง!* วัตถุโลหะสีทองอร่ามกลิ้งไปหยุดอยู่ปลายรองเท้าหนังราคาแพงของคาร์ล ดยุกคาร์ลเหลือบสายตาลงมองตามสัญชาตญาณ... ทันทีที่เห็นสัญลักษณ์บนเหรียญตรานั้น สีหน้าสีเลือดฝาดของเขาก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ นั่นคือ... 'ตราประทับพระราชวงศ์ชั้นสูงสุด' ตราสิทธิ์ขาดที่แม้แต่องค์จักรพรรดิยังต้องพระราชทานด้วยพระองค์เอง! และผู้ถือครองตรานี้... มีอำนาจในการถอดถอนบรรดาศักดิ์ขุนนางทุกระดับได้ทันทีโดยไม่ต้องไต่สวน! เซนก้าวเท้าเข้าไปใกล้คาร์ลที่กำลังยืนแข็งทื่อเป็นหิน โน้มตัวลงกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่อัดแน่นไปด้วยพลังกดดันที่ทำให้วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง "ท่านดยุกครับ... ดูเหมือนว่าคุณจะลืมไปอย่างหนึ่ง..." เซนยิ้มเยือกเย็น "ว่าคนที่มีอำนาจ 'ถอดถอน' ตระกูลขุนนางของพวกคุณได้... ก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้เองครับ" *ติ๊ง!* หน้าต่างระบบสีทองสว่างวาบขึ้นตรงหน้าเซน พร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่สว่างจ้า: [ภารกิจลับสำเร็จ: ตบหน้าและสั่งสอนชนชั้นสูงผู้โง่เขลา] [รางวัล: ปลดล็อกสิทธิ์ขาดเหนืออาณาจักรทั้งหมด + เสียงรูดบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัดดังขึ้นเพื่อประกาศชัยชนะ!] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมายังจุดพลิกผันที่แสนระทึกในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ!