รอยยิ้มแรกของลีน่า

เสียงค้อนเหล็กกระทบแผ่นมานาสลีทดัง *ก๊อง* สะท้อนก้องห้องทำงานใต้ดินที่อับชื้นและอบอวลไปด้วยกลิ่นไอน้ำมันเครื่อง ปลายคิ้วเรียวของลีน่าขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม เหงื่อกาฬเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคายที่เปื้อนคราบเขม่าสีดำ มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยยามคีบแผ่นวงจรเวทมนตร์ขนาดเท่าฝ่ามือเข้าสู่แท่นปรับแต่ง พลังงานเวทสีฟ้าครามที่สะท้อนจากกระจกเลนส์ขยายส่องให้เห็นความอิดโรยในดวงตาคู่นั้นอย่างชัดเจน เธอทำงานติดต่อกันมากว่าสิบแปดชั่วโมงโดยแทบไม่ได้พักสายตา เพื่อชดเชยเวลาที่เสียไปกับอุปกรณ์ชำรุดที่เพิ่งได้รับทุนสนับสนุนก้อนแรกในชีวิตจากชายหนุ่มผู้ยืนกอดอกมองอยู่มุมห้อง เซนปรายตามองนาฬิกาข้อมือราคาแพงลิบลิ่ว หน้าจอโฮโลแกรมสีทองจากระบบคุกกี้แจ้งเตือนระดับพลังงานความเหนื่อยล้าของหญิงสาวที่ตกอยู่ในโซนสีแดงเข้ม เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปประชิดโต๊ะทำงานอย่างไร้ซุ่มเสียง นิ้วมือเรียวยาวของอดีตเกมเมอร์มหาเศรษฐีเอื้อมไปกดปิดสวิตช์เครื่องมืออาร์กเวทตรงหน้าทันที "พอแค่นี้ก่อนครับ, ลีน่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ลีน่าสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาตื่นตระหนกและขัดเคืองระคนกัน "คุณเซน! อย่าเพิ่งสิคะ... เอ่อ, อย่าเพิ่งครับ! วงจรชุดนี้ถ้าปล่อยทิ้งไว้กลางคัน คาถาประสานจะเสื่อมสภาพแล้วเราจะต้องเริ่มทำใหม่ทั้งหมดนะ ถ้าส่งงานให้สภาเวทมนตร์ไม่ทันกำหนดพรุ่งนี้เช้า ความพยายามทั้งหมดจะสูญเปล่าทันที" เซนไม่ตอบคำถาม เธอไม่อาจปฏิเสธแรงกดดันมหาศาลจากภายนอกได้ ทว่าในสายตาของเขา ความเป็นความตายของโปรเจกต์นี้ไม่ได้มีค่ามากไปกว่าสุขภาพของผู้หญิงที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปใกล้จนลีน่าต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นเหล็กกล้าลอยแตะจมูก เซนหยิบผ้าขนหนูเนื้อนุ่มที่เตรียมไว้ออกมาจากช่องเก็บของไอเทมเวทมนตร์ระดับตำนาน แล้วบรรจงซับเหงื่อตามหน้าผากและแก้มของหญิงสาวอย่างเบามือที่สุด สัมผัสที่อ่อนโยนจนเกินคาดทำให้ลีน่านิ่งงั้น ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาในฐานะวิศวกรเวทมนตร์ไร้ชื่อเสียง เธอนับถือความโดดเดี่ยวเป็นสหายสนิท การถูกทอดทิ้งและการดูแคลนจากคนรอบข้างคือเรื่องปกติที่เธอชินชา แต่ไม่เคยมีใคร... แม้กระทั่งอาจารย์ผู้ล่วงลับ ยื่นมือเข้ามาดูแลใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้มากยิ่งกว่างานตรงหน้า "งานจะเสร็จหรือไม่ทัน ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องแบกรับไว้คนเดียวนะครับ ลีน่า" เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้ "จำไม่ได้หรือครับว่าตอนนี้เราเป็นพาร์ทเนอร์กันแล้ว หน้าที่ของคุณคือสร้างสรรค์นวัตกรรม ส่วนหน้าที่ของผมคือการเคลียร์อุปสรรคทุกอย่างบนโลกใบนี้ ไม่เว้นแม้กระทั่งเวลาพักผ่อนของคุณ" ลีน่าเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจที่เคยด้านชาและแข็งกระด้างจากการต่อสู้ดิ้นรนเพียงลำพังกลับเต้นระรัวขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านจากกลางอกกระจายไปทั่วร่าง ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักเป็นสิบๆ ชั่วโมงพลันมลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เธอมองลึกลงไปในดวงตาคู่คมของเซน ค้นหาความจริงใจและร่องรอยของการเสแสร้ง ทว่าสิ่งที่พบมีเพียงความมุ่งมั่นอันแน่วแน่และความห่วงใยที่บริสุทธิ์ มุมปากบางเฉียบของลีน่าค่อยๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้มจางๆ—รอยยิ้มแรกที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอตั้งแต่เซนก้าวเข้ามาในชีวิต รอยยิ้มนั้นงดงามและทรงพลังเสียจนแม้แต่แสงระยิบระยับจากแผ่นมานาสลีทยังต้องหมองห้ามนัยน์ตา "คุณนี่... เอาแต่ใจตัวเองชะมัดเลยนะคะ... เอ๊ย, ครับ" ลีน่าหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างลืมตัว ดวงตาคู่สวยโค้งลงเป็นเสี้ยวพระจันทร์ "แต่ก็นะ... ขอบคุณครับ สำหรับทุกอย่าง" เซนแย้มยิ้มบางๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น มันคุ้มค่าเสียยิ่งกว่าการใช้เงินซื้อไอเทมระดับตำนานนับร้อยชิ้น ทว่าก่อนที่บรรยากาศอบอุ่นหัวใจจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องใต้ดิน พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่ทำเอาฝุ่นละอองจากเพดานร่วงกราวลงมา *โครม!* ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะของห้องทำงานถูกระเบิดกระเด็นเข้ามาด้วยแรงเวทมนตร์ระดับสูง ควันพิษสีเขียวพวยพุ่งเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นเคย "อุ๊ยตาย! ดูเหมือนว่าหนูตกอับกับไอ้แมงดาเกาะผู้หญิงกินคนนี้จะยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆสินะ!" เสียงแหลมสูงของบารอนฟรานซิส ดังแทรกเสียงสัญญาณเตือนภัยเข้ามา พร้อมกับร่างอ้วนท้วนที่ก้าวเข้ามาโดยมีทหารรับจ้างสวมเกราะเหล็กกล้าเวทมนตร์นับสิบคนเดินตามหลัง "คิดจะส่งงานสภาเวทมนตร์งั้นรึ ฝันไปเถอะ! เผาห้องนี้ทิ้งซะ เอาแบบแปลนทั้งหมดมาให้ฉัน!" ลีน่าหน้าถอดสีทันที สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้เธอก้าวถอยหลังไปคว้าประแจเวทมนตร์ขึ้นมาตั้งรับ ทว่าเซปกลับยกมือขึ้นขวางไว้เบาๆ ใบหน้าของชายหนุ่มไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตากลับเย็นเยียบและคมกริบดั่งใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับ เซนหันไปมองหน้าลีน่า ส่งสายตาเชิงปลอบโยนก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เย็นชาจนกระดูกสันหลังวาบ "นั่งพักตรงนี้ให้สบายดีกว่าครับ... เดี๋ยวผมจะแสดงให้ดูว่า การเอาเงินฟาดหัวพวกสวะมันสนุกขนาดไหน" เซนยกข้อมือขึ้นแตะแหวนมิติระดับพระเจ้า หน้าจอโฮโลแกรมสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบคุกกี้ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง *[ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามทำลายทรัพย์สินและคุกคามคู่ค้าทางธุรกิจ]* *[เปิดใช้งานระบบ 'Black Card Unlimited Protocol' สำเร็จ]* *[เรียกใช้งานยูนิตคุ้มกันอัตโนมัติ: หน่วยรบพิเศษวิศวกรรมเวทมนตร์ระดับตำนาน 'Titan Guard' จำนวน 12 นาย เข้าสู่พื้นที่เป้าหมายทันที]* สิ้นเสียงระบบ รอยแยกมิติสีทองอร่ามก็เปิดออกเบื้องหน้าเซน ร่างของยักษ์เหล็กกล้าสูงสามเมตรที่สวมเกราะเวทมนตร์เรืองแสงสีทองอร่ามก้าวออกมาทีละนาย แรงกดดันมหาศาลกดทับจนทหารรับจ้างของบารอนฟรานซิสทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นทันที บารอนหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นโลโก้ตระกูลการค้าลึกลับที่ทรงอิทธิพลที่สุดในทวีปปรากฏขึ้นบนเกราะของยักษ์เหล็กเหล่านั้น เซนก้าวเท้าเดินผ่านหน้าลีน่า ชายหนุ่มหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สลักลวดลายทองคำแท้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่เสียงตบเท้าหนักแน่นของกองกำลังระดับตำนานกำลังก้าวเข้าไปหาบารอนฟรานซิสทีละก้าว "คุณฟรานซิสครับ..." เซนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้อง "รู้ไหมครับว่า... ค่าเสียหายที่พวกคุณบังAอาจมารบกวนเวลาพักผ่อนของภรรยาผม... เอ๊ย, พาร์ทเนอร์ของผมน่ะ..." เซนกดปลายนิ้วลงบนชิปอัจฉริยะของบัตรสีดำสนิทในมือ พร้อมกับเสียงรูดปรื๊ดดังก้องในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ที่นั่น "...มันราคาเท่าไหร่?" (โปรดติดตามตอนต่อไป) *กิลด์มาสเตอร์เอส: เปย์ให้สุดแล้วหยุดที่ความสะใจ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!*