ภัยแล้งเวทมนตร์

แรงสั่นสะเทือนจากผลึกมานาใจกลางมหานครเวทมนตร์อาร์케อาไม่ได้เป็นเพียงแค่สัญญาณเตือนภัย แต่มันคือเสียงคำรามแห่งความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เสียงโลหะล้าและเสียงหวีดหวิวของพลังงานเวทที่รั่วไหลดังระงับอยู่ใต้พื้นดินสามร้อยเมตร แผ่ไอความร้อนระอุขึ้นมาตามท่อระบายอากาศจนเหล่านักเวทชั้นสูงของสภาสูงต้องวิ่งหนีตายกันอลหม่าน หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสั่นกระพริบฟ้องตัวเลขวิกฤตที่ลดลงจนน่าใจหาย—ศูนย์จุดศูนย์ศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์... แหล่งพลังงานหลักที่หล่อเลี้ยงเมืองทั้งเมืองกำลังจะมอดดับลงในอีกไม่ถึงสิบนาทีข้างหน้า "สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คาดการณ์ไว้สามเท่าครับ!" ลีน่าตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นก้องห้องควบคุมหลัก เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มกรอบหน้าสวยที่ตอนนี้เปื้อนเขม่าควันสีดำ นิ้วเรียวยาวรัวแป้นพิมพ์เวทมนตร์ด้วยความเร็วสูงเพื่อพยายามปิดกั้นวาล์วพลังงานฉุกเฉิน แต่ระบบกลับปฏิเสธคำสั่งด้วยตัวหนังสือสีแดงเด่นชัดว่า *'พลังงานสำรองไม่เพียงพอ กรุณาเติมคุกกี้มานาขั้นสูงสุด'* "โธ่เว้ย! พวกสภาสูงมันตัดงบประมาณส่วนนี้ไปถ่ายเทใส่หอคอยเวทส่วนตัวของพวกมันหมด เมืองนี้กำลังจะกลายเป็นสุสานน้ำแข็ง!" เสียงสบถของหัวหน้าวิศวกรประจำเขตดังขึ้นด้วยความสิ้นหวัง เขาทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงเมื่อตระหนักว่าปาฏิหาริย์ไม่มีจริง รอบตัวเต็มไปด้วยความโกลาหล เสียงกรีดร้อง เสียงเด็กร้องไห้ และเสียงวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทางของประชากรครึ่งล้านคนที่กำลังเผชิญหน้ากับความมืดมิดชั่วนิรันดร์ ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย ไม่มีสภาสูงหน้าไหนโผล่หัวมาแก้ปัญหา พวกมันหนีขึ้นเรือเหาะส่วนตัวไปหมดแล้ว เหลือไว้เพียงความพินาศที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง ทว่า ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงร่ำไห้นั้น กลับมีฝั่้วยเกือกหนังขัดเงาคู่หนึ่งก้าวเดินเข้ามาอย่างมั่นคง เซนยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าแผงควบคุมหลักที่พังเสียหาย เสื้อโค้ทตัวยาวสะบัดพลิ้วตามแรงลมร้อนที่พัดขึ้นมาจากเบื้องล่าง ใบหน้าคมคายเยือกเย็นราวกับรูปสลักหินอ่อน ดวงตาคมกริบมองตัวเลขวิกฤตบนหน้าจอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก เขาไม่ได้ตื่นตระหนก ไม่ได้หวาดกลัว ราวกับว่ามหันตภัยครั้งนี้เป็นเพียงแค่เรื่องตลกในเกมที่เขาพร้อมจะกดปุ่มข้ามมันไปได้ทุกเมื่อ "เซน..." ลีน่าหันมามองชายหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและหยาดน้ำตาคลอเบ้า มือเรียวสั่นเทาขณะเอื้อมไปแตะแขนเขา "มันสายเกินไปแล้ว... ผลึกมานาหลักแตกสลายเกินกว่าจะซ่อมแซมด้วยงบประมาณปกติ เราต้องใช้คุกกี้ระดับตำนานอย่างน้อยหนึ่งล้านชิ้นเพื่อรีบูตระบบ... แต่เราไม่มีเงินมากขนาดนั้น..." เซนไม่ตอบคำถามในทันที เขายื่นมือออกไปลูบกลุ่มผมนุ่มของหญิงสาวเบาๆ อย่างอ่อนโยนสัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้นทำให้หัวใจที่กำลังแตกสลายของลีน่าสงบลงได้อย่างน่าประหลาด "ใครบอกคุณล่ะครับว่าผมไม่มี?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ เซนหันหลังกลับเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้บริหารสภาสูงที่บังเอิญตกค้างและพยายามจะแย่งชิงลิฟต์ฉบับสุดท้าย หนึ่งในนั้นคือ 'ท่านเคานต์บารอน' ผู้เคยเหยียดหยามลีน่าและดูถูกผลงานประดิษฐ์ของเธอมาโดยตลอด "แก! ไอ้เด็กสร้างภาพ วิศวกรตกอับ!" เคานต์บารอนแผดเสียงลั่นด้วยความหวาดกลัวและโกรธเกรี้ยว ใบหน้าอ้วนท้วมบิดเบี้ยวด้วยความอับอาย "แกคิดจะทำอะไรวะ! ต่อให้แกเอาเงินทั้งชีวิตมาละลายตรงนี้มันก็ไม่มีทางรอดหรอก เมืองนี้มันจบสิ้นแล้ว!" เซนยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความเย่อหยิ่งที่ทรงพลังยิ่งกว่ากองทัพทหารนับหมื่น "เงินทั้งชีวิตของคุณ... มันอาจจะเป็นแค่เศษเงินในกระเป๋าหลังของผมก็ได้นะครับท่านเคานต์" เซนหยิบการ์ดสีดำขลิบทองคำแท้บริสุทธิ์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือ 'แบล็กการ์ดระบบพรีเมียมอินฟินิตี้' ที่ไม่มีวงเงินจำกัด ไม่มีเพดานการใช้จ่าย และเชื่อมต่อกับคลังสมบัติของพระเจ้าโดยตรง เขาสอดการ์ดสีดำสนิทนั้นลงไปในช่องอ่านข้อมูลของแผงควบคุมหลักอย่างใจเย็น *ติ๊ด!* หน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งมหานครเวทมนตร์อาร์เคอาดับวูบลงในเสี้ยววินาที ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะราวกับโลกหยุดหมุน ก่อนที่เสียงสังเคราะห์ของระบบจะดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วทุกตารางเมตรด้วยน้ำเสียงทรงพลัง [ ตรวจพบการทำธุรกรรมวงเงิน: ∞ (อินฟินิตี้) ] [ ทำการซื้อ: ผลึกมานาบรรพกาลเกรด SSS จำนวน 10,000,000 ชิ้น ] [ ทำการปลดล็อก: ระบบเร่งความเร็วการฟื้นฟูเวทมนตร์ x100 เท่า ] [ ทำการเปย์เพื่อท่านลีน่า: มอบสถานะ 'เทพีแห่งวิศวกรรม' ให้แก่ผู้ใช้งานร่วม ] *บูมมมมมมมมมมมม!* เสาแสงสีทองอร่ามพุ่งทะยานจากใต้พื้นดินขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับพระอาทิตย์ขึ้นในยามวิกาล คลื่นพลังงานมานาบริสุทธิ์แผ่ขยายออกไปทั่วทุกทิศทาง รักษา รอยร้าวของแผ่นดิน ซ่อมแซมตึกรามบ้านช่องที่พังทลาย และเติมเต็มหลอดพลังงานของทุกคนจนล้นปรี่ บรรดาผู้บริหารสภาสูงรวมถึงเคานต์บารอนอ้าปากค้าง ตาถลน แทบไม่เชื่อสายตากับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เข่าของพวกมันอ่อนยวบลงกระทบกับพื้นคอนกรีตอย่างหมดสภาพ ความจริงที่ว่าเด็กหนุ่มที่พวกมันเคยเหยียบย่ำสามารถซื้อเมืองทั้งเมืองได้ด้วยการปัดนิ้วเพียงครั้งเดียว ทำให้พวกมันสั่นเทาราวกับลูกนกตกในพายุฝน เซนหันกลับมามองลีน่าที่กำลังยืนตะลึงตาค้างด้วยความอึ้งงัน เขาก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแฝงความขี้เล่น "งานเลี้ยงแก้ตัวยังอีกยาวไกลครับคนสวย... แต่ตอนนี้ ช่วยรับกระเช้าคุกกี้มูลค่าสราญล้านรูเบิลนี่ไปเป็นรางวัลคนเก่งของผมก่อนนะครับ" ในวินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เกิดแรงสั่นสะเทือนขึ้นอีกครั้ง—ไม่ใช่เพราะความพินาศ แต่เป็นเพราะเฮลิคอปเตอร์รบเวทมนตร์หรูหราส่วนตัวรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นสลักชื่อ 'ZEN & LENA' กำลังลดระดับลงจอดบนดาดฟ้าตึกอย่างสง่างาม พร้อมกับประตูห้องโดยสารที่เปิดออกเผยให้เห็นกองเงินสดและไอเทมระดับพระเจ้าที่กองระเกะระกะอยู่เต็มเบาะ! --- เปย์ให้สุดแล้วหยุดที่ความสะใจ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!