การเมืองอันสกปรก

“ท่านประธานครับ... ท่านทำอะไรลงไป!” เสียงตะคอกของรัฐมนตรีคลังดังลั่นห้องประชุมสภาเวทมนตร์ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธจัดจนเส้นเลือดปูดโปน มือที่สั่นเทาชี้ไปยังหน้าจอโฮโลแกรมยักษ์กลางห้องที่แสดงสถานะความเป็นเจ้าของกิจการรัฐบาลกลาง ซึ่งถูกเปลี่ยนชื่อจากตราสัญลักษณ์ของรัฐ เป็นโลโก้ ‘คุกกี้สีทอง’ ของบริษัทเซนคอร์ปอเรชั่นอย่างถาวร เซนไม่ได้แม้แต่จะปรายตาไปมองคนพวกนั้น เขาเพียงแค่ยืดตัวขึ้นจากเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเหล่าขุนนางที่เคยดูถูกลีน่าไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน “สิ่งที่ผมทำ ก็แค่การรีไฟแนนซ์หนี้เน่าที่พวกคุณสร้างขึ้นมาในนามของ ‘ความมั่นคงของชาติ’ เท่านั้นเองครับ” เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก “ในเมื่อสภาใช้เงินงบประมาณไปกับการทำสงครามเย็นและกดขี่วิศวกรเวทมนตร์จนเมืองล่มจม ผมก็แค่ใช้ ‘อำนาจซื้อ’ เข้ามาจัดระเบียบใหม่... ง่ายๆ แบบนั้นเลยครับ” ลีน่าที่ยืนอยู่ข้างกายเซนมองเหตุการณ์ด้วยดวงตาเบิกกว้าง เธอเห็นใบหน้าของเหล่าผู้นำระดับสูงที่เคยเหยียดหยามเธอ บัดนี้กลับซีดเผือดเหมือนกระดาษ พวกเขาไม่ได้โกรธเพียงเพราะเสียหน้า แต่พวกเขากำลัง ‘หวาดกลัว’ เพราะทุกลมหายใจของพวกเขา นับจากวินาทีนี้ไป... ขึ้นอยู่กับเงินในกระเป๋าของชายผู้นี้เพียงคนเดียว “คุณเซน... คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้! นี่มันเป็นการแทรกแซงอำนาจบริหาร!” ประธานสภาตะโกนขัด เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับขึ้นมาหมุนเล่นในมือ “สิทธิ์เหรอครับ? ผมเพิ่งซื้อสิทธิ์นั้นมาเมื่อสามนาทีก่อน ในราคาที่แพงกว่างบประมาณทั้งปีของพวกคุณสามเท่าตัว ถ้าอยากรู้ว่าผมมีสิทธิ์ไหม... ลองเช็คยอดในบัญชีกลางดูสิครับ ว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่ถือครอง ‘สิทธิ์’ ในการกำหนดชะตาชีวิตของพวกคุณ” เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกันทั่วห้องโถง ข้อความแจ้งเตือนสถานะการจ้างงานเด้งเข้าสู่เครื่องมือสื่อสารของทุกคนในสภา—**[แจ้งเตือน: สถานะของคุณถูกปรับเปลี่ยนเป็น ‘พนักงานสัญญาจ้างชั่วคราวของเซนคอร์ป’ หากผลงานไม่เข้าเกณฑ์การประเมินประจำไตรมาส จะถูกเลิกจ้างโดยไม่มีค่าชดเชย]** ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น ลีน่าก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนแอเป็นความมุ่งมั่น เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเงิน แต่มันคือการประกาศศักดาให้โลกเวทมนตร์รู้ว่า ‘นวัตกรรม’ ที่ขับเคลื่อนด้วย ‘ทุนทรัพย์ที่ถูกต้อง’ คือพลังอำนาจที่แท้จริง “ในฐานะหัวหน้าทีมวิศวกรรมคนใหม่ที่ท่านประธานเซนแต่งตั้ง” ลีน่าเอ่ยด้วยเสียงกังวาน “โปรเจกต์การฟื้นฟูเมืองจะเริ่มต้นขึ้นเดี๋ยวนี้ ใครที่คิดจะขัดขวางการจัดสรรงบประมาณเพื่อการพัฒนาส่วนรวม... เตรียมตัวหางานใหม่ได้เลยครับ” เซนเดินเข้าไปใกล้เหล่าผู้นำที่กำลังตัวสั่น เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูประธานสภาด้วยรอยยิ้มที่ดูสุภาพบุรุษที่สุด แต่ในสายตาคนฟัง มันคือรอยยิ้มของปีศาจ “การเมืองสกปรกน่ะครับ... ถ้าใช้เงินล้างไม่สะอาด ก็แค่ซื้อทั้งกระดานแล้วทิ้งมันไปให้หมด แล้วเริ่มเกมใหม่ด้วยกฎของผมดีกว่า จริงไหมครับ?” เขาทิ้งท้ายด้วยท่าทางสง่างามก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องโถง โดยมีลีน่าเดินตามไปติดๆ เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังสะท้อนก้องไปตามทางเดินหินอ่อน ทิ้งให้เหล่าผู้นำที่เคยทรงอำนาจต้องยืนงุนงงอยู่ในซากปรักหักพังของศักดิ์ศรีตัวเอง ทว่า ท่ามกลางความเงียบหลังประตูปิดลง เสียงโทรศัพท์เครื่องลับของเซนกลับดังขึ้น หน้าจอไม่ปรากฏชื่อผู้ติดต่อ มีเพียงข้อความสั้นๆ ที่ทำให้ดวงตาของเซนหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง: *“คุณซื้อสภาได้เซน... แต่คุณซื้อคนตายที่เคยสร้างสภานี้ขึ้นมาไม่ได้ กองทัพวิศวกรวิญญาณกำลังตื่นขึ้นใต้ดินที่คุณกำลังเหยียบอยู่... และพวกมันไม่ได้ต้องการเงินของคุณ”* เซนชะงักฝีเท้าลงทันที ลีน่ามองเขาด้วยความสงสัยขณะที่พื้นใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ แต่สัมผัสได้ถึงพลังเวทมนตร์มหาศาลที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากส่วนลึกของอาคาร สิ้นเสียงคำรามใต้ดิน บานประตูใหญ่ของห้องโถงที่เพิ่งเดินออกมาก็กระเด็นหลุดออกจากบานพับ เบื้องหลังกลุ่มควันนั้น ปรากฏเงาร่างของชายในชุดเกราะโบราณที่สวมหน้ากากเหล็ก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของผู้ก่อตั้งรัฐบาลกลางที่หายสาบสูญไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน ในมือเขากำลังถือชิปประมวลผลเวทมนตร์ยุคเก่าที่ลีน่าเคยพูดถึงในบันทึกโบราณว่า... มันสามารถ ‘แฮ็ก’ ระบบเครดิตทุกอย่างในโลกนี้ให้กลายเป็นศูนย์! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความบ้าคลั่งของมหาเศรษฐีคนนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาดูจุดจบของการฟาดด้วยเงินกันครับ! กิลด์มาสเตอร์เอส