วิศวกรตกอับกับเศษเหล็กเวทมนตร์

"สามแสนจีเวล... ถ้าวันนี้เธอหามาจ่ายไม่ได้ ร้าน 'เกียร์คราฟต์' ของเธอก็ต้องถูกยึดไปเป็นของกิลด์โลหะทมิฬ!" เสียงกระแทกโต๊ะไม้ดังสนั่นจนเศษฝุ่นที่เกาะตามชั้นวางเครื่องมือหล่นลงมาคลุมหัวไหล่ของหญิงสาว ชุดช่างสีน้ำตาลที่เคยสะอาด บัดนี้เปรอะเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องและรอยไหม้จากเวทมนตร์ ลีน่าเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาสีอำพันของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวอย่างที่พวกมันคาดหวัง มีเพียงความเหนื่อยล้าและประกายไฟแห่งความดื้อรั้นที่ยังคงลุกโชนอยู่ในก้นบึ้ง รอบตัวเธอเต็มไปด้วยเศษเหล็กเวทมนตร์ราคาถูก แกนมานาที่เสื่อมสภาพ และตำรากลศาสตร์โบราณที่หน้ากระดาษเริ่มเปื่อยยุ่ย นี่คืออาณาจักรของอัจฉริยะวิศวกรผู้ถูกลืมเลือน—สถานที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีความฝันจะสร้างสรรค์เครื่องจักรเปลี่ยนโลก แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงหนี้สินกองโตที่บีบรัดคอจนแทบหายใจไม่ออก "ฉันขอเวลาอีกแค่สามวัน..." เสียงของลีน่าแหบพร่า ริมฝีปากแห้งผากจนแตก "แกนมานารุ่นใหม่ที่ฉันกำลังพัฒนา ถ้าปรับจูนสนามแม่เหล็กเวทอีกนิด มันจะ..." "ข้ออ้างเดิมๆ!" ชายร่างใหญ่สวมเกราะหนังสีดำ หัวหน้าหน่วยทวงหนี้ของกิลด์โลหะทมิฬ หัวเราะเยาะเสียงดังลั่น พลางใช้มือหนาปัดตารางคำนวณบนโต๊ะจนปลิวว่อน "แกมันก็แค่พวกสติเฟื่องที่หลงยุค ไม่มีใครเขาต้องการเครื่องจักรบ้าบอพวกนี้หรอก เมืองนี้เขาใช้เวทมนตร์บริสุทธิ์กันหมดแล้ว! สภาพร้านใกล้เจ๊งแบบนี้ สู้เอาที่ดินไปทำโรงประมูลยังจะมีประโยชน์เสียกว่า" มือหยาบกร้านเอื้อมไปคว้าคอเสื้อของลีน่าหมายจะลากตัวเธอออกไปประจานหน้าร้าน ทว่าในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง ประตูกระจกหน้าร้านที่ผุพังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา กระดิ่งทองเหลืองส่งเสียงกรุ๊งกริงกังวาน กลิ่นหอมจางๆ ของคุกกี้อบใหม่ที่ลอยมาจากอากาศธาตุรอบตัวผู้มาเยือนใหม่ ขัดแย้งกับบรรยากาศอับชื้นและกลิ่นน้ำมันเครื่องในร้านอย่างสิ้นเชิง เซนก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสบายๆ เขาสวมเสื้อโค้ชยาวสีดำสนิท ตัดเย็บด้วยเนื้อผ้าชั้นดีที่สะท้อนแสงไฟเวทมนตร์วับวาม มือขวาถือถุงกระดาษคราฟต์อุ่นๆ ส่วนมือซ้าย... กำลังหมุนการ์ดสีดำขลิบทองเล่นอย่างไม่รีบร้อน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสภาพร้านที่ดูไม่ต่างจากกองขยะ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของหญิงสาวที่ถูกคุกคาม "ขอโทษนะครับ..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่กังวานก้องไปทั่วห้อง ทำให้ทหารรับจ้างร่างยักษ์ชะงักมือ "รบกวนปล่อยมือสกปรกออกจากว่าที่ภรรยา... เอ๊ย ว่าที่หุ้นส่วนคนสำคัญของผมก่อนจะได้ไหมครับ?" บรรยากาศภายในร้านดิ่งวูบลงทันที หัวหน้าหน่วยทวงหนี้หันขวับมามองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดìบเถื่อน "แกเป็นใครวะไอ้หน้าอ่อน อยากลองดีกับกิลด์โลหะทมิฬรึไง?" เซนไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขายื่นมือไปหยิบคุกกี้ช็อกโกแลตชิพชิ้นโตเข้าปาก เคี้ยวอย่างใจเย็น ก่อนจะพ่นลมหายใจเบาๆ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในหัวของเซน พร้อมกับหน้าจอสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเขาเพียงผู้เดียว: [ ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: หุ้นส่วนในอนาคตกำลังถูกรังแก ] [ ทางเลือกที่ 1: ยืนดูเงียบๆ (ความประทับใจ -100%) ] [ ทางเลือกที่ 2: ใช้กำลังเข้าต่อสู้ (เสี่ยงต่อความเสียหายของเสื้อผ้าแบรนด์เนม) ] [ ทางเลือกที่ 3: ใช้พลังแห่งความมั่งคั่งฟาดให้ราบคาบ (แนะนำสำหรับท่านประธาน) ] เซนกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มของนักธุรกิจผู้กุมความลับของจักรวาลไว้ในอุ้งมือ เขาเลือกทางเลือกที่สามโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "หนี้สามแสนจีเวลใช่ไหมครับ?" เซนเอ่ยขึ้นพร้อมกับควักการ์ดสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดออกมาถือไว้ในมือ "ถือว่าผมซื้อหนี้ทั้งหมดของร้านนี้ รวมถึงสิทธิ์ขาดในการถือครองเศษเหล็กพวกนี้ทั้งหมดด้วยก็แล้วกัน" หัวหน้าหน่วยทวงหนี้อ้าปากค้าง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่นร้าน "ฮ่าๆๆ! การ์ดสีดำกระจอกๆ นั่นคิดว่าจะหลอกใครได้วะ? แกคิดว่าสามแสนจีเวลมันเป็นเงินทอนซื้อขนมรึไงไอ้หน..." ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบลง เซนก็สะบัดการ์ดในมือไปยังเครื่องชำระเงินรูוניของกิลด์ที่ชายคนนั้นถืออยู่ *ติ๊ด! อนุมัติยอดเงิน: 300,000 จีเวล* *ยอดคงเหลือในบัญชี: 9,999,999,700,000 จีเวล* แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นจากเครื่องชำระเงินจนแสบตา ตัวเลขยอดหนี้ที่เคยเป็นอุปสรรคชีวิตของลีน่า ถูกหักล้างจนกลายเป็นศูนย์ในพริบตาเดียว เครื่องชำระเงินพอร์ตเทเบิลในมือของทหารรับจ้างถึงกับสั่นระรัวด้วยความร้อน ก่อนจะปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ จากกระแสมาเงินมหาศาลที่ไหลผ่านระบบ ความเงียบสงบเข้าปกคลุมร้านซ่อมทันที หัวหน้าหน่วยทวงหนี้หน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มขมับ เขามองหน้าเซนสลับกับเศษเครื่องชำระเงินบนพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด การ์ดดำขลิบทองใบนั้น... มันคือสัญลักษณ์ของ 'สภาการเงินจักรวาล' ที่มีเพียงบุคคลระดับมหาเศรษฐีระดับตำนานเท่านั้นที่ครอบครอง! เซนก้าวเข้าไปใกล้ชายร่างยักษ์ที่กำลังตัวสั่นเทา เขาลดตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่อัดแน่นด้วยแรงกดดันระดับภูเขาไฟใต้พิภพ "ทีนี้..." เซนเอ่ยเบาๆ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงสุภาพเรียบร้อย "กรุณาไสหัวออกไปจากร้านของ 'ภรรยา' ผม... เอ๊ย หุ้นส่วนของผม ก่อนที่ผมจะซื้อกิลด์โลหะทมิฬแล้วสั่งยุบมันภายในสามนาทีนี้" ทหารรับจ้างกลุ่มนั้นไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง พวกเขากุลีกุจอถอยหลังกรูออกไปจากร้านราวกับหนีตาย ทิ้งให้ความเงียบสงบกลับคืนสู่อาณาจักรเครื่องจักรกลอีกครั้ง ลีน่ายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตากลมโตมองชายหนุ่มผู้เพิ่งใช้เงินจำนวนเท่ากับงบประมาณของเมืองทั้งเมือง ซื้อหนี้สินที่ถ่วงชีวิตเธอมานานปี เธอเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งตกใจ งงงัน และ... อุ่นวาบอย่างประหลาด "คุณ... เป็นใครกันแน่ทำไมถึง..." ลีน่าเอ่ยถามเสียงสั่น พลางเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ยืนยิ้มละมุนให้เธอท่ามกลางกองเศษเหล็ก เซนย่อตัวลงให้อยู่ระดับสายตาเดียวกับเธอ ยื่นถุงคุกกี้หอมกรุ่นที่เหลือให้อย่างทะนุถนอม พร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดในรอบร้อยปีของเขา "ผมชื่อเซนครับ เป็นนักลงทุนที่สนใจในตัวคุณ... และเศษเหล็กเวทมนตร์พวกนี้" เซนเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่คมประกายระยิบระยับด้วยความมั่นใจ "สนใจรับเงินลงทุนสักร้อยล้านจีเวล เพื่อไปกอบกู้โลกด้วยกันสักตั้งไหมครับ?" ในวินาทีที่ลีน่ายื่นมืออันเปื้อนคราบน้ำมันมาสัมผัสกับปลายนิ้วของเขาเพื่อรับถุงคุกกี้ บรรยากาศรอบตัวก็พลันสั่นไหว เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเงาร่างลึกลับที่ปรากฏขึ้นที่หน้าต่างกระจกหน้าร้าน —ร่างของนักฆ่าสาวในชุดเกราะหนังสีเงินที่สลักตราสัญลักษณ์ต้องห้าม พร้อมกับใบประกาศจับค่าหัวสามร้อยล้านจีเวลที่พุ่งตรงมายังชื่อของ 'เซน' ในทันที! ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนความเปย์ระดับตำนานนี้ด้วยกันเสมอนะครับ