ความมั่นคงของหัวใจ

"ถ้าท่านยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... ข้าจะกดระเบิดทำลายเตาปฏิกรณ์มานาขั้นสุดท้ายทิ้งเสียตรงนี้!" เสียงหอบหายใจอย่างรุนแรงปะปนกับเสียงคำรามก้องของลีน่าดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงใต้ดินของป้อมปราการแห่งอาณาจักรเวทมนตร์ ร่างเพรียวบางในชุดวิศวกรเปื้อนคราบเขม่าดินปืนและคราบเลือดหยาดหยดลงบนพื้นหินอ่อนสีขาว ทว่าแววตาของเธอกลับคมกริบและเด็ดเดี่ยวราวกับคมดาบที่พร้อมจะสับสะบั้นทุกสิ่งที่ขวางหน้า เบื้องหน้าของเธอคือเหล่าขุนนางชั้นสูงและกองทัพอัศวินเวทมนตร์นับร้อยที่กำลังปิดล้อมพวกเขาไว้จนมุม ไม่มีทางหนี ไม่มีเส้นทางสำรอง และเหนือสิ่งอื่นใด... พวกเขากำลังถูกต้อนให้จนมุมในสมรภูมิที่เดิมพันด้วยชีวิต เซนยืนหยัดอยู่เคียงข้างเธออย่างไม่หวั่นไหว แม้เสื้อคลุมสูทหรูหราของเขาจะขาดวิ่นจากแรงระเบิดเวทมนตร์เมื่อครู่ แต่รอยยิ้มมุมปากของอดีตเกมเมอร์มหาเศรษฐีกลับเยnชาและเปี่ยมด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ ในมือซ้ายของเขาคือสมาร์ตโฟนสีดำสนิทที่สลักลวดลายคุกกี้ทองคำ—อินเทอร์เฟซของ *ระบบคุกกี้มหาเศรษฐี* ที่กำลังส่งเสียงเตือนเบาๆ เป็นจังหวะหัวใจ *ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตขั้นสูงสุด! พลังงานมานาในพื้นที่ปั่นป่วน 99.4% เปิดใช้งานฟังก์ชันพิเศษ: [วงเงินสะสมไร้ขีดจำกัด - Infinite Wealth Overdrive] พร้อมหักล้างกฎฟิสิกส์และมานาทั้งหมดในรัศมี 10 กิโลเมตร* เซนเหลือบมองระบบในมือเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างกาย แม้ภายนอกเธอจะดูแข็งกร้าวและดุดันเพียงใด แต่เขารู้ดีว่ามือเรียวคู่นั้นที่กำลังกำแกนกลางระเบิดมานาอยู่นั้นกำลังสั่นเทาอย่างรุนแรงแค่ไหน ลีน่าไม่ได้กลัวความตาย... เธอแค่กลัวว่าความฝันที่พวกเขาถักทอร่วมกันมาจะต้องพังทลายลง และที่สำคัญที่สุด... เธอกลัวว่าจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มของเขาอีกต่อไป "ลีน่า..." เสียงนุ่มทุ่มของเซนเอ่ยเรียกท่ามกลางความเงียบงันของสมรภูมิ "เซน... ข้าขอโทษ" น้ำเสียงของอัจฉริยะวิศวกรสาวสั่นเครือ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย หยดน้ำใสๆ ผสมกับคราบเขม่าไหลอาบแก้มเนียน "ข้าพาเจ้ามาลำบาก... ทั้งๆ ที่เจ้าควรจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในฐานะมหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่แท้ๆ ทำไม... ทำไมเจ้าถึงไม่หนีไปตั้งแต่ตอนที่ยังมีโอกาสล่ะ?" เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและเย้ยหยันโชคชะตาในเวลาเดียวกัน เขาก้าวเข้าไปประชิดร่างของเธออย่างไม่เกรงกลัวคมดาบของกองทัพศัตรูที่ชี้ตรงมายังพวกเขา มือหนาสัมผัสเบาๆ ที่ไหล่บางที่กำลังสั่นเทา ก่อนจะดึงเธอน้ำหนักตัวเข้าสู่อ้อมกอดอย่างมั่น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงคำรามของมานาและสายตาตกตะลึงของเหล่าขุนนาง "หนีงั้นเหรอ?" เซนกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่หนักแน่นดั่งขุนเขา "ถ้าฉันหนีไป... ใครจะเป็นคนจ่ายค่าเสียหายทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้นล่ะ? ใครจะเป็นคนคอยดูความสำเร็จของวิศวกรเวทมนตร์ที่เก่งที่สุดในโลกคนนี้? และที่สำคัญที่สุด... ถ้าฉันไม่มีเธออยู่ข้างๆ เงินที่มีอยู่บนโลกนี้ก็เป็นเพียงแค่ตัวเลขไร้ค่าเท่านั้นแหละ ลีน่า" หัวใจของลีน่ากระตุกวูบ ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่เก็บสะสมมานานนับแรมปีพรั่งพรูออกมาจนทะลักทลาย เธอยกมือขึ้นทุบ1เบาๆ ที่อกของชายหนุ่ม พร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร กลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและความโลภ "คนบ้า! เจ้ามันคนบ้าที่สุด เซน!" ลีน่าสะอื้นไห้ ซบหน้าลงกับอกเสื้อของเขา "ข้า... ข้าไม่ได้ต้องการเงินทองอะไรของเจ้าเลยนะ! ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าต้องมาเสี่ยงตายเพื่อโปรเจกต์บ้าๆ ของข้าด้วยซ้ำ! แต่... แต่ถ้าไม่มีเจ้าอยู่... โลกใบนี้มันก็ไม่มีความหมายอะไรสำหรับข้าอีกแล้ว!" ถ้อยคำสารภาพที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจท่ามกลางสมรภูมิเดือด ทำให้เหล่าอัศวินและขุนนางที่รายล้อมอยู่ถึงกับอึ้งงันไปตามๆ กัน ไม่มีใครคาดคิดว่าอัจฉริยะสาวผู้เย็นชาและหยิ่งผยองในศักดิ์ศรี จะยอมเปิดเปลือยความรู้สึกที่เปราะบางที่สุดออกมาให้ผู้ชายคนหนึ่งได้เห็น เซนยิ้มกว้าง แววตาของเขาประกายแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด เขาประคองใบหน้าของเธอขึ้นมา ใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยคราบน้ำตาและเขม่าควันบนแก้มของเธออย่างอ่อนโยน "ผมรู้ครับ..." เซนกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "และเพราะแบบนั้นแหละ... ผมถึงยอมทุ่มหมดหน้าตัก" เขาสลายระยะห่างระหว่างกันด้วยการประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของเธออย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่ไม่ได้เร่งFรีบ ทว่ากลับทรงพลังยิ่งกว่าเวทมนตร์บทใดในโลก ชั่ววินาทีนั้น เสียงรอบข้างราวกับถูกตัดขาด ห้วงเวลาหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกัน "ท่านดยุก! อย่ามัวแต่ชื่นมื่นกันอยู่เลย! จับตัวพวกมันสองคนซะ!" เสียงตะโกนสั่งการด้วยความเกรี้ยวกราดของแม่ทัพฝ่ายศัตรูทำลายบรรยากาศลง อัศวินนับสิบพุ่งเข้าใส่พวกเขาพร้อมกันด้วยศาสตราวุธอาบมานาที่เปล่งแสงสีแดงฉาน ลีน่าสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้เธอกดสวิตช์ระเบิดทันที ทว่าเซrorกลับคว้าข้อมือเธอไว้เสียก่อน "พอได้แล้วครับ ให้ผมจัดการต่อจากนี้เอง" เซนหันกลับไปเผชิญหน้ากับกองทัพที่กำลังดาหน้าเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย นิ้วมือของเขากดลงบนหน้าจอสมาร์ตโฟนสีดำสนิทอย่างรวดเร็ว ปรากฏหน้าต่างสีทองอร่ามเด้งขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังกระหึ่มก้องกังวานไปทั่วทิศทาง *ติ๊ง! ยืนยันการใช้จ่ายระดับตำนาน: [ระบบซื้อกิจการกองทัพจักรวรรดิทั้งหมด] - ยอดเงินรวม: 999,999,999,999 Gold* *ชำระเงินสำเร็จผ่านบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด...* *ระบบทำการโอนกรรมสิทธิ์ความเป็นเจ้าของกองทัพอัศวินและขุนนางทั้งหมดมายังผู้ถือครอง: เซน* ฉับพลัน! แสงสีทองสว่างวาบปกคลุมทั่วทั้งห้องโถง อัศวินแถวหน้าที่กำลังพุ่งเข้ามาจู่โจมชะงักกึกทันที ร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้อนด้วยพลังของระบบ ก่อนที่ทั้งหมดจะคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมเพรียงกันอย่างไม่น่าเชื่อ ดาบในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นเสียงดังสนั่น แม่ทัพฝ่ายศัตรูเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนลูกตาแทบหลุดออกจากเบ้า เขาจำสัญลักษณ์บนหน้าจอที่ลอยอยู่กลางอากาศนั้นได้ดี... มันคือตราประทับของ "ธนาคารกลางแห่งจักรวาล" ที่แม้แต่จักรพรรดิยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้อง! "เป็น... เป็นไปไม่ได้! เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?!" แม่ทัพหนุ่มกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ขาสั่นพับจนทรุดลงไปกองกับพื้น เซนก้าวเดินผ่านเหล่าอัศวินที่ตอนนี้กลายเป็นลูกน้องของเขาไปแล้วอย่างช้าๆ ร่างสูงสง่าหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าแม่ทัพผู้พ่ายแพ้ เขาก้มตัวลงเล็กน้อย มองลอดแว่นสายตาด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่เย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ "ผมก็แค่วิศวกรธรรมดาคนหนึ่งครับ..." เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยอำนาจล้นเหลือที่กดทับจนทุกคนแทบหายใจไม่ออก "...คนที่พร้อมจะซื้อทุกอย่างบนโลกใบนี้ เพื่อแลกกับรอยยิ้มของคนข้างหลังผม" พูดจบ เซนก็เคาะนิ้วลงบนอากาศเบื้องหน้า เสียงรูดบัตรเครดิตผ่านเครื่องEDCจำลองดังขึ้นอย่างชัดเจน... *แควก!* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผมมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!