อาณาจักรที่สร้างด้วยเงิน

"คุณจะเอาเงินมหาศาลขนาดนั้นมาจากไหนมาถมพื้นที่รกร้างนี่ เซน? ต่อให้คุณเป็นมหาเศรษฐีจากอีกฟากของทวีป แต่นี่มันคือการซื้อ 'ทั้งหุบเขา' ในคราวเดียว แถมยังต้องจ่ายภาษีบำรุงเมืองที่ขึ้นชื่อว่าเขี้ยวที่สุดในอาณาจักร... คุณกำลังทำให้คนทั้งสภาจ้องจะกินเลือดคุณนะ" ลีน่ากำพิมพ์เขียวในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยของวิศวกรสาวสะท้อนความกังวลอย่างปิดไม่มิด ขณะที่เธอมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าหรูหราที่เพิ่งวิ่งผ่านเขตกำแพงเมืองเก่าเข้ามา เซนไม่ได้หันไปมองเธอทันที เขากำลังพิจารณาหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนที่เด้งขึ้นมาเตือนด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน *[คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึง 'คลังแสงลับ' ของระบบระดับตำนานโดยบุคคลภายนอก... รหัสผ่านกำลังถูกถอดรหัสโดย 'บุคคลจากโลกเดิม' ที่คุณคิดว่าตายไปแล้ว...]* มุมปากของเซนกระตุกยิ้มที่ไม่มีใครอ่านออก มันไม่ใช่ยิ้มของคนกลัว แต่มันคือยิ้มของนักล่าที่พบร่องรอยเหยื่อที่ตามหามานานแสนนาน "ลีน่าครับ" เซนเรียกเสียงเรียบแต่หนักแน่น "ในโลกนี้ ถ้ามีเงินมากพอ คุณจะเปลี่ยนทรายให้เป็นทองได้ แต่ถ้าคุณมีเงินมากพอที่จะ 'ทำลาย' ระบบการเงินของเมืองนี้ได้... คุณก็จะกลายเป็นกฎหมายเสียเอง" เขาสั่งงานผ่านระบบด้วยปลายนิ้ว เงินในบัญชีลับถูกโอนเข้าสู่คลังของเมืองอย่างต่อเนื่องจนค่าตัวเลขบนจอของเจ้าหน้าที่สภาที่คอยประเมินราคาที่ดินแทบจะระเบิดออก เขากว้านซื้อที่ดินรอบหุบเขาทั้งหมด ไม่ใช่เพื่อทำฟาร์ม ไม่ใช่เพื่อรีสอร์ต แต่เพื่อสร้าง 'ป้อมปราการ' ที่จะกลายเป็นฐานที่มั่นของวิศวกรรมเวทมนตร์ระดับโลก "เซน! ท่านผู้อำนวยการสภามาด้วยตัวเองเลยครับ!" เสียงคนขับรถตะโกนเข้ามา ขบวนรถม้าหยุดชะงักลงที่หน้าสำนักงานที่ดินกลางใจเมือง ชายวัยกลางคนในชุดคลุมผ้าไหมราคาแพงเดินตรงมาด้วยท่าทีโอหัง เขากำลังจะอ้าปากบริภาษเรื่องการกว้านซื้อที่ดินที่ผิดปกติ แต่เมื่อเห็นตราประทับบนเอกสารในมือเซน ชายคนนั้นก็ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความซีดเผือดราวกับเห็นผี "นี่มัน... ตราสัญลักษณ์ 'คุกกี้ทองคำ' ของตระกูลผู้ก่อตั้งระบบการค้าในตำนาน? ท่าน... ท่านคือ..." "เลิกพล่ามเรื่องไร้สาระ แล้วทำหน้าที่ของคุณไป" เซนหย่อนบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก "ผมต้องการเอกสารสิทธิ์ครอบครองเบ็ดเสร็จภายในสิบนาที ถ้าทำไม่ได้ ผมจะซื้อตึกสำนักงานนี้แล้วไล่คุณออกตั้งแต่วินาทีที่เซ็นสัญญา" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุม เจ้าหน้าที่สั่นสะท้านด้วยความกลัวผสมความละโมบ นี่ไม่ใช่แค่ลูกค้าวีไอพี แต่นี่คือ 'พระเจ้า' ผู้กุมกระเป๋าเงินของอาณาจักร ลีน่ามองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยหัวใจที่เต้นรัว เธอเพิ่งเข้าใจว่าเซนไม่ได้พาเธอมาที่นี่เพื่อหนีการตามล่า แต่พามาเพื่อสร้าง 'ปราการ' ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกให้เธอได้ใช้ศักยภาพในการเป็นวิศวกรเวทมนตร์โดยไม่มีใครมาขวางได้อีก ทว่า ขณะที่เซนกำลังจะจรดปากกาลงบนเอกสารสำคัญ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวเขาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนการโอนเงิน [ตรวจพบการเข้าถึงระบบจากตำแหน่งที่ใกล้ที่สุด... 500 เมตรจากจุดที่คุณยืนอยู่] เซนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นผ่านสันหลัง ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะภาพถ่ายใบเก่าที่เขาทิ้งไว้ในอดีตกำลังถูกฉายขึ้นบนจอโฮโลแกรมของเขาระบบโดยไม่ได้รับอนุญาต ในภาพนั้น... มีร่างของชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเขาในห้องแล็บที่โลกเดิม ชายคนที่เซนเห็นตายไปกับตาในเหตุการณ์ระเบิดครั้งใหญ่ที่นั่น "รอนานไหมครับน้องชาย?" เสียงที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกดังขึ้นจากมุมมืดของห้องประชุม ชายในชุดสูทสีเทาเรียบกริบก้าวออกมา เขาหยิบแว่นตาขึ้นเช็ดอย่างใจเย็นก่อนจะยิ้มให้เซนด้วยรอยยิ้มที่เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว "พี่บอกแล้วไง ว่าระบบคุกกี้น่ะ... มันไม่ได้มีไว้ให้แกครอบครองคนเดียวหรอกนะ" เซนวางปากกาลงช้าๆ มืออีกข้างสอดเข้าไปในเสื้อคลุมเพื่อเตรียมอาวุธลับที่ทรงพลังที่สุดที่เขามี สายตาของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย "พี่งั้นหรือครับ?" เซนแค่นยิ้ม "งั้นเรามาดูกันว่า 'เงิน' ของพี่ กับ 'เงิน' ของผม ใครจะรวยกว่ากัน... ก่อนที่ป้อมปราการนี่จะกลายเป็นหลุมศพของพี่!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซนและลีน่านะครับ กิลด์มาสเตอร์เอสจะรีบกลับมาต่อตอนหน้าให้ทันทีครับ!