ยาแก้สถานการณ์

กลิ่นอายของเกลือสินเธาว์และผงเวทมนตร์ไหม้เกรียมคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าเสียงกรีดร้องของกลุ่มนักเรียนปีสองที่ติดอยู่หลังม่านบาตรอาคมกลับดังเสียดสีกว่านั้น เซเรสขยับแว่นกรอบเงินบนสันจมูกอย่างใจเย็น ปลายปากกาเวทมนตร์ในมือยังคงจารึกอักขระตรรกะลงบนอากาศด้วยความเร็วสูง แม้ว่าสถานการณ์เบื้องหน้าจะกำลังดิ่งเหวลงสู่หายนะเมื่อศิลาป้องกันของหอประลองยุทธ์ร้าวราญจนเกิดเสียงดังลั่นเปรี๊ยะ "เซเรส! วงจรเวทย์คลาสสามกำลังจะล่มสลาย! ถ้าขืนเรายังใช้สมการพื้นฐานแก้ปัญหาแบบนี้ มีหวังได้กลายเป็นโกโก้ครั้นช์กันหมดแน่ค่ะ!" เสียงของหัวหน้าชั้นเรียนดังแทรกเสียงลมกรรโชกเข้ามาอย่างตื่นตระหนก ใบหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด "ฉันไม่ได้ใช้สมการพื้นฐาน" เซเรสตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย นัยน์ตาสีเทาเข้มสะท้อนแสงวาบของกลุ่มก้อนพลังงานสีแดงฉานที่กำลังทะลักผ่านรอยแยกของผนังหิน "สิ่งที่ฉันกำลังคำนวณอยู่คือช่องโหว่ของกฎการอนุรักษ์มานาต่างหากล่ะคะ" ทว่า ก่อนที่เซเรสจะทันได้ตวัดปากกาปิดท้ายอักขระตัวสุดท้าย แรงกระแทกมหาศาลก็ซัดเข้ามาจนร่างเพรียวเซถลา เกือบจะล้มลงไปกระแทกกับพื้นหินอ่อน ทว่ากลับมีมืออุ่นจัดคู่หนึ่งคว้าข้อศอกเธอเอาไว้เสียก่อน โซลยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังเธอ ดวงตาคู่คมกริบไร้แววตาคู่นั้นเหม่อมองไปยังเบื้องหน้า ราวกับจิตวิญญาณไม่ได้อยู่ในร่างนี้ แต่กระนั้น อุณหภูมิรอบตัวเขากลับลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะพราวตามชายเสื้อ "โซล..." เซเรสช้อนตามองเด็กหนุ่มผู้ไร้ความทรงจำ "นายควบคุมมันไหวไหม" โซลไม่ตอบ คำตอบของเขาคือการก้าวออกไปยืนบังร่างของเซเรสไว้ครึ่งหนึ่ง ฝ่ามือเรียวยาวแบออกช้าๆ ท่ามกลางเสียงหวีดหิวของกระแสลมเวทย์ที่บิดเบี้ยวจนมิติรอบตัวเริ่มสั่นไหว ในตำราเวทมนตร์โบราณของสถาบัน ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า การใช้เวทย์สายทำลายล้างจำเป็นต้องอาศัยวงแหวนเวทย์ไม่ต่ำกว่าเจ็ดชั้นเพื่อรองรับแรงสะท้อน แต่วินาทีนั้น โซลไม่ได้สร้างวงแหวนเวทย์แม้แต่ชั้นเดียว สิ่งที่เกิดขึ้นคือการยุบตัวของอากาศรอบตัวเขาอย่างฉับพลัน *ตึง—!* เสียงระเบิดต่ำๆ ดังสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ไม่มีแสงสีฉูดฉาด ไม่มีประกายเพลิงอลังการ มีเพียงความว่างเปล่าสีดำสนิทขนาดเท่ากำปั้นที่ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือของโซล และเพียงชั่วพริบตานั้นเอง คลื่นกระแทกที่เกรี้ยวกราดและพลังเวทย์ระดับภัยพิบัติที่กำลังถล่มหอประลองก็ถูก "ดูดกลืน" เข้าไปในความว่างเปล่ารอยนั้นอย่างไร้ร่องรอย ราวกับหยดน้ำที่ร่วงหล่นลงสู่มหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที แม้แต่เสียงหายใจของทุกคนยังราวกับถูกแช่แข็ง เซเรสเบิกตากว้างเล็กน้อย นี่ไม่ใช่เวทมนตร์... นี่คือการลบล้างตรรกะของเวทมนตร์โดยสิ้นเชิง โซลใช้พลังงานที่เหนือกว่าระบบโครงสร้างเวทย์ทั้งหมดที่มีบนโลกใบนี้ในการกลืนกินภัยคุกคามราวกับมันเป็นเพียงฝุ่นผง "นั่น... มันพลังอะไรกันวะ!" เสียงอุทานด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นจากมุมหนึ่งของลานประลอง "ปีศาจ... มันไม่ใช่คน!" โซลหันกลับมามองเซเรสช้าๆ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง ไอร้อนระอุสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากรอยสักปริศนาบนต้นคอของเขา ร่างกายของเด็กหนุ่มเซเล็กน้อยก่อนที่เขาจะทรุดลงซบลงกับไหล่ของเธออย่างอ่อนแรง ลมหายใจหอบถี่ร้อนผ่าว เซเรสรีบคว้าตัวเขาไว้ อ้อมแขนโอบประคองร่างที่เกือบหมดสติเอาไว้แน่น เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ขณะที่สายตาคมกวาดมองไปรอบตัวเพื่อประเมินความเสียหายและสายตาสอดรู้สอดเห็นนับสิบที่จ้องมองมา ทว่า ในวินาทีที่ความโกลาหลกำลังจะสงบลง เสียงเตือนอันคุ้นเคยและเย็นเยียบก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเซเรสคนเดียวเท่านั้น—ไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นระบบพันธสัญญาที่เธอแบกรับไว้ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดปล่อยพลังงานระดับ SSS จาก "ทูตสวรรค์ผู้ไร้จดจำ"] [สถานะเป้าหมาย: หน่วยความจำที่ถูกผนึกกำลังถูกกัดเซาะ 14%] [คำเตือนฉุกเฉิน: เมื่อหน่วยความจำถึง 20% ตัวตนของโซลจะหายไปจากโลกใบนี้ และผู้ทำพันธสัญญาจะต้องรับภาระความทรงจำทั้งหมดแทน—] จังหวะนั้นเอง เงาสودมิดอันคุ้นเคยก็ทาบทับลงมาจากเบื้องบน พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังขึ้นอย่างน่าขนลุกจากระเบียงชั้นบนสุดของหอประลอง "ช่างเป็นตรรกะที่งดงามและเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริงนะ... แม่หนูนักวิชาการ" เซเรสสะท้านเฮือก เธอเงยหน้าขึ้นมอง และต้องพบกับรอยยิ้มของบุคคลที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เห็น ณ ที่แห่งนี้— ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "แอสทริดธาตุมนต์" นะคะ