ตัวตนที่ไร้ชื่อ

เสียงพลิกกระดาษของตำราเวทมนตร์ศาสตราโบราณดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องสมุดต้องห้ามยามวิกาล กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นผงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเซเรสในยามนี้ไม่ใช่ตัวอักษรโบราณบนหน้ากระดาษ หากแต่เป็นเด็กหนุ่มเรือนผมสีเงินยววงที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมเปอร์เซียตรงหน้า ดวงตาสีฟ้าใสไร้ประกายคู่นั้นยังคงมองตรงมาที่เธอราวกับลูกแมวหลงทาง โซลไม่ได้ขยับเขยื้อน เขานั่งนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลักที่มีลมหายใจ ทุกครั้งที่เซเรสพยายามอธิบายทฤษฎีวงแหวนเวทย์พื้นฐาน เด็กหนุ่มจะเอียงคอเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ ปากหยักสวยเผยอขึ้นนิดๆ คล้ายอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา แต่สุดท้ายก็กลืนมันกลับลงไปในลำคอ "ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ โซล" เซเรสถอนหายใจออกมาเบาๆ ปิดตำราเล่มหนาลงจนเกิดเสียงทึบ เธอขยับแว่นตาทรงกลมบนสันจมูกเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องมองคู่สนทนาด้วยความเหนื่อยอ่อนปนเอ็นดู "ถ้าเธอไม่ยอมเปล่งเสียงออกมาช and จัดระเบียบมานานาเวทย์ในร่างกาย เปลวเพลิงตรงปลายนิ้วนั้นก็จะแผดเผาเสื้อผ้าของเธอเองอีก... ดูสิคะ กระดุมเสื้อตัวบนของเธอหายไปแถบหนึ่งแล้วนะ" โซลมองตามปลายนิ้วเรียวเล็กของเซเรสที่ชี้ไปยังเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา เขาก้มลงมองหน้าอกตัวเองที่มีรอยไหม้เกรียมจางๆ จากอุบัติเหตุการปล่อยพลังเวทย์เมื่อครู่ ริมฝีปากบางขยับช้าๆ ราวกับเด็กกำลังหัดพูดตามแม่ "เซ... เรส" เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพร่าและสั่นเครือ ราวกับแก้วเจียระไนที่กำลังจะแตกสลาย มันเป็นเสียงที่ไร้ซึ่งน้ำหนัก ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้หัวใจของเซเรสกระตุกวูบอย่างประหลาด "เก่งมากค่ะ" รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนเรียวปากของนักเรียนอัจฉริยะผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในชั้นปี "อย่างน้อยเธอก็เรียกชื่อฉันได้ถูกต้องเป็นครั้งแรก... ทีนี้ ลองทำตามที่ฉันบอกนะคะ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมละอองมานาจากรอบตัวไว้ที่ปลายนิ้วชี้ แล้วท่องคาถาบทที่สาม... 'ลูเมน'" โซลพยักหน้ารับช้าๆ เปลือกตาปิดลงเพื่อซึมซับบรรยากาศรอบตัว ทว่าทันทีที่เขาเริ่มดึงดูดพลังเวทย์ อุณหภูมิภายในห้องสมุดส่วนตัวก็พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน อากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวจนเกิดเป็นคลื่นความร้อนระอุ ละอองมานาสีทองคำขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งออกจากร่างของเด็กหนุ่มราวกับพายุหมุน มันไม่ใช่เวทย์แสงพื้นฐานระดับปีหนึ่งอย่างที่เซเรสตั้งใจจะสอน แต่มันคือพลังทำลายล้างที่สามารถหลอมละลายหินผาให้กลายเป็นจุลได้ในพริบตา! "เดี๋ยวค่ะ! โซล ควบคุมมันไว้!" เซเรสพุ่งตัวเข้าไปใกล้ มือเรียวคว้าจับข้อมือของเขาไว้แน่น ถ่ายทอดพลังเวทย์สายตรรกะของตนเข้าไปเพื่อสร้างเป็นโครงข่ายคุมกำเนิดมานา แม้ปลายนิ้วของเธอจะเริ่มชาเพราะความร้อนระอุ แต่เธอก็ไม่ยอมถอย ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับดวงตาสีฟ้าใสคู่นั้น ในเสี้ยววินาทีที่สติสัมปชัญญะของทั้งคู่เชื่อมต่อกันผ่านกระแสมานา เซเรสพลันรู้สึกราวกับถูกดิ่งลงไปในห้วงมหาสมุทรแห่งความทรงจำที่ว่างเปล่า ภาพของวิหารสีขาวโพลนที่พังทลาย เสียงกัมปนาทของสงครามที่ไม่รู้จัก และเงาร่างของใครบางคนกำลังร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิด... "อึก..." เซเรสสะบัดหน้าหนีเพื่อดึงสติกลับมา หอบหายใจถี่กระชั้น เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าขาวเนียน ขณะที่โซลเองก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความร้อนรอบตัวมอดดับลงเหลือเพียงควันจางๆ "เธอ... เห็นอะไรหรือเปล่า" โซลเอ่ยถามด้วยเสียงที่ชัดเจนขึ้นกว่าเดิมเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่นั้นฉายแววสับสนระคนหวาดกลัวอย่างที่เซเรสไม่เคยเห็นมาก่อน เซเรสเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนก เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วที่เธอยังสงสัยว่าเซเรสกำลังซ่อนความลับอะไรไว้ บัดนี้มันกลับตาลปัตร เมื่อความลับเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่ได้มาจากตัวเธอเอง หากแต่อยู่ในความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ในตัวของทูตสวรรค์ผู้ไร้ชื่อผู้นี้ ก่อนที่เซเรสจะทันได้เอ่ยคำใดตอบกลับไป เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเดินด้านนอกห้องสมุดต้องห้าม ฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูไม้บานใหญ่สามครั้งอย่างเยือกเย็น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* "เซเรส เด็กน้อย... ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ทำไมเธอถึงยังไม่ออกจากห้องสมุดอีกเล่า... หรือว่า... เธอกำลังซ่อน 'สิ่งแปลกปลอม' ที่ทางสภาเวทมนตร์กำลังตามหาอยู่กันแน่นะ" เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยของอาจารย์ใหญ่เอ่ยลอดผ่านบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงกุญแจเวทย์ที่กำลังหมุนปลดล็อกกลอนประตูทีละชั้นอย่างช้าๆ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความลับนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!