เสียงกระซิบของหอคอย

"เธอรู้ไหมว่านาฬิกาทรายเรือนนี้ ไม่ได้กำลังนับถอยหลังเวลาของโลก... แต่มันกำลังนับถอยหลังเวลาของความทรงจำที่เธอพยายามลืม" เสียงกระซิบแหบพร่าเคล้ากลิ่นอายอับชื้นของหอคอยโบราณดังขึ้น sát ข้างใบหูของเซเรส ร่างกายของเด็กสาวแข็งค้าง ดวงตาสีไพลินสะท้อนภาพวัตถุโลหะสีเงินยวงที่สลักลวดลายตระกูลวาลคีรี—ตระกูลที่ถูกลบชื่อออกจากหอสมุดหลวงตั้งแต่วันที่เธอยังเป็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อย เซเรสไม่ถอยหลัง เธอเลือกที่จะก้าวเข้าไปครึ่งก้าว ปลายรองเท้าหนังขัดมันแตะลงบนพื้นหินแกรนิตที่เย็นเฉียบ นิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปอย่างมั่นคง แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวรากับกลองศึก ความเป็นนักวิชาการเวทย์สายตรรกะสอนให้เธอรู้ว่า ความกลัวเกิดจากความไร้เหตุผล และความลับทุกอย่างย่อมมีสมการที่ไขออกได้เสมอ "ถ้าคุณคิดว่าการเอาของเล่นเด็กมาขู่ฉัน จะทำให้ฉันยอมจำนนต่อทฤษฎีไร้สาระของคุณล่ะก็... คุณคงประเมินสมองของฉันต่ำเกินไปแล้วค่ะ" เซเรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีด บุคคลปริศนาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งรากับกระดาษเก่าที่ถูกเสียดสีกัน "ฉลาดสมกับเป็นทายาทคนสุดท้าย... แต่เธอลืมมองไปข้างหลังหรือเปล่า ว่าตอนนี้ใครกำลังยืนอยู่กับเธอ" เซเรสชะงัก ดวงตาสีไพลินกวาดมองไปด้านข้าง โซล... เด็กหนุ่มผู้ไร้ความทรงจำและมีพลังทำลายล้างไร้ขอบเขต ยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น ดวงตาสีรัตติกาลของเขาเบิกกว้างอย่างไร้โฟกัสริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย ราวกับกำลังฟังเสียงบางอย่างที่มนุษย์ทั่วไปไม่ได้ยิน "โซล?" เซเรสเรียกชื่อคู่หูด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงชั่วขณะ เธอขยับเข้าไปใกล้ร่างของเด็กหนุ่ม มือเรียวแตะลงบนแขนเสื้อของเขาเบื้องต้นเพื่อดึงสติ ทว่าสัมผัสที่ส่งกลับมากลับเย็นเยียบรากับน้ำแข็ง "มัน... เรียกผม" เสียงกระซิบของโซลหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริก ดวงตาของเขาไม่ได้มองที่เซเรส หรือบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่ตรงหน้าอีกต่อไป แต่มันจับจ้องไปยังผนังหินทึบตันของหอคอยโบราณ—หอคอยที่นักเวทย์แห่งสถาบันต่างลงความเห็นว่าเป็นเพียงซากปรักหักพังไร้พลังงานเวทย์ ตึง! แรงสั่นสะเทือนระดับต่ำแผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นดิน รากับว่าโครงสร้างอิฐและศิลาแลงโบราณนับพันตันกำลังสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฝุ่นละอองที่เกาะตัวหนามานับร้อยปีร่วงกราวลงมาจากเพดานสูงลิ่ว อักขระโบราณที่เคยจางหายไปตามกาลเวลา กลับเปล่งแสงสีฟ้าครามเรืองรองขึ้นทีละจุด ทีละเส้น วาดลอยต่อกันเป็นวงจรเวทย์ขนาดมหึมาที่ครอบคลุมพื้นที่ทั่วทั้งหอคอย บุคคลปริศนาชะงัก ถอยหลังกรูดด้วยความตื่นตระหนก จี้ห้อยคอในมือสั่นเทา "เป็นไปไม่ได้! เวทย์ผนึกนี้ถูกสร้างโดยมหาปราชญ์ มันควรจะหลับใหลไปตลอดกาล!" "ไม่มีเวทย์บทไหนในโลกนี้ที่เป็นอมตะหรอกค่ะ" เซเรสปรายตามองผู้บุกรุกด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบมุมปาก "มันแค่รอเวลาให้คนที่ 'เข้าใจ' มันจริงๆ มาไขรหัสต่างหาก" ในวินาทีนั้นเอง โซลก็ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง พลังเวทย์สีดำสนิทผสมผสานกับประกายแสงสีฟ้าครามระเบิดออกมาจากร่างของเขาอย่างไร้การควบคุม กระแสลมหมุนวนรุนแรงจนเส้นผมสีเงินยวงของเซเรสปลิวไสว ทว่าเธอกลับไม่ถอยหนี เธอกลับก้าวตามเขาไปติดๆ ยึดมั่นในฐานะคู่คิดผู้จะคุมเชือกแห่งเหตุผลเอาไว้ ไม่ให้พลังนี้แผดเผาทุกอย่างจนมอดไหม้ *“ยินดีต้อนรับกลับ... ผู้สืบสายเลือดแห่งพันธสัญญา”* เสียงก้องกังวานดั่งระฆังโบราณดังสะท้อนก้องอยู่ในจิตสำนึกของเซเรสและโซล มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงของ 'หอคอย' สิ่งก่อสร้างมีชีวิตที่ตื่นจากการหลับใหล โซลหันกลับมามองเซเรส ดวงตาสีรัตติกาลลึกล้ำราวกับห้วงอวกาศเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความว่างเปล่าที่ค่อยๆ ถูกเติมเต็ม "เซเรส... มันบอกทางเข้าห้องใต้ดินที่ถูกลืม... และที่นั่น มีคำตอบว่าทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้เลย" เซเรสเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระส่ำด้วยความตื่นเต้นและระแวงระวังในเวลาเดียวกัน เธอกำไม้เท้าเวทย์ในมือแน่นขึ้น พลางเหลือบมองจี้รูปนาฬิกาทรายที่ตกอยู่บนพื้น—ก่อนที่พื้นหินเบื้องล่างจะปริแยกออกเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ เผยให้เห็นบันไดศิลาดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง และที่ปลายทางนั้น มีเงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวขึ้นมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของเซเรสเย็นเฉียบลงในพริบตา! "อาจารย์...?" เซเรสอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นความมืดขึ้นมาประจักษ์แก่สายตา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวของเธออย่างกะทันหัน—*[คำเตือน: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ ภารกิจลับ 'ความจริงแห่งหอคอย' เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ กรุณาตัดสินใจภายใน 10 วินาที]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับเซเรสและโซลนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!