บัฟพลิกเกม

“ไอ้เซน! ถ้าแกไม่เลิกทำหน้าทะเล้นแบบนั้น ฉันจะเอาโล่กระแทกหน้าแกให้หายกวนประสาทก่อนพวกมันจะถึงตัวพวกเรา!” คีย์ตะโกนลั่น เสียงของอัศวินหนุ่มสั่นพร่าด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเขาจับจ้องไปยังฝูงกองทัพกิลด์ ‘เซเลสเชียล’ ของลูเซียนที่กำลังคืบคลานเข้ามาเหมือนคลื่นมรสุมสีเงิน ท่ามกลางสมรภูมิที่ถูกระบบลบพิกัดจนกลายเป็น ‘พื้นที่อับสัญญาณ’ เซนไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด เขาขยับแว่นสายตาที่ไม่มีค่าสถานะใดๆ นอกจากการเป็นไอเทมแฟชั่นกวนๆ พลางผิวปากเบาๆ พลางหยิบไม้คทาสีรุ้งที่ดูเหมือนของเล่นเด็กออกมาควงเล่น “ใจเย็นน่าคีย์... นายก็รู้ว่าการเป็นตัวบัคที่ระบบหาไม่เจอน่ะ มันเป็นสิทธิพิเศษของพวกเรานะ” เซนยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปสบตาเพื่อนร่วมปาร์ตี้ที่เหลือที่เริ่มหายใจติดขัด “เอาล่ะ ได้เวลา ‘บัฟฉิบหาย’ ของจริงสักที” ลูเซียนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเนินเขามองลงมาด้วยสายตาเย็นชา เขากระชับดาบเล่มโตในมือ “ไร้ประโยชน์ เซน... การที่พวกแกหายไปจากระบบกิลด์วอร์ ไม่ได้หมายความว่าพวกแกจะรอดพ้นจากดาบของฉันได้ สั่งให้พลธนูยิงปูพรมลงไป! พื้นที่ตรงนั้นต้องไม่มีสิ่งมีชีวิตเหลืออยู่!” สิ้นคำสั่งของลูเซียน ห่าฝนลูกธนูเวทมนตร์ก็พุ่งลงมาดุจพายุห่าใหญ่ แต่ก่อนที่มันจะถึงตัวปาร์ตี้ของเซน พรีสต์หนุ่มก็สะบัดคทาแรงๆ พร้อมตะโกนก้อง “สกิลพิเศษ: ‘บัฟย้อนศร กวนประสาทล้านเท่า’!” แสงสีทองประหลาดพุ่งออกจากไม้คทาของเซน มันไม่ได้สร้างเกราะป้องกันแบบปกติ แต่มันเปลี่ยนคุณสมบัติของอากาศรอบข้างให้กลายเป็น ‘กระจกเงาสะท้อนสถานะ’ ลูกธนูที่ควรจะเจาะทะลุร่างพวกเขา กลับวกกลับไปหาพลธนูของกิลด์เซเลสเชียลราวกับถูกดึงดูดด้วยแม่เหล็กพลังงานสูง “อะไรกัน! พลังเวทของพวกเราทำไมมัน... มันกลายเป็นสถานะติดลบ!” หนึ่งในสมาชิกกิลด์เซเลสเชียลร้องลั่น เมื่อลูกธนูของตัวเองย้อนกลับมาทิ่มแทงด้วยค่าพลังที่รุนแรงกว่าเดิมถึงสามเท่า เซนหัวเราะร่า “เห็นไหมคีย์? บัฟของฉันไม่ได้มีไว้แค่เพิ่มพลัง แต่มันมีไว้เพื่อเปลี่ยนนรกให้เป็นสนามเด็กเล่น!” คีย์มองดูศัตรูที่กำลังชุลมุนด้วยความทึ่ง “นายทำได้ยังไง? ระบบไม่ได้ระบุสกิลนี้ไว้ในฐานข้อมูลพรีสต์สายซัพพอร์ตสักหน่อย!” “เพราะฉันไม่ได้บัฟค่าสถานะไงล่ะคีย์... แต่ฉันบัฟ ‘ตรรกะของเกม’!” เซนรีบขยับมือร่ายเวทบทถัดไปอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้เขาไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ศัตรู แต่พุ่งเป้าไปที่เพื่อนร่วมทีม “คีย์! รับนี่ไป ‘บัฟเทพเจ้าสงครามที่หลงทาง’... ไม่ต้องถามว่าคืออะไร แค่พุ่งเข้าไปฟาดให้มิดด้ามก็พอ!” ทันใดนั้น ร่างกายของคีย์ก็ขยายใหญ่ขึ้นจนเกราะเหล็กส่งเสียงลั่นเอี๊ยด แสงสีฟ้าห่อหุ้มร่างกายเขาจนดูราวกับภาพสะท้อนของเทพสงคราม อัศวินหนุ่มผู้ขี้ขลาดกลับมีความรู้สึกฮึกเหิมอย่างประหลาด ความกลัวในใจมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความบ้าคลั่งที่ควบคุมไม่ได้ คีย์พุ่งตัวออกไปเหมือนรถถังความเร็วสูง ดาบในมือเขาฟาดฟันเข้าใส่แนวหน้าของเซเลสเชียลจนกระจัดกระจายราวกับเศษใบไม้ การโจมตีแต่ละครั้งไม่ใช่แค่ความแรง แต่มันคือ ‘การบัฟความหายนะ’ ทุกครั้งที่คีย์ฟาดดาบลงไป พลังเวทจะระเบิดออกสร้างสถานะผิดปกติแบบสุ่ม ไม่ว่าจะเป็นการทำให้ศัตรูเต้นระบำจนตีกันเอง หรือการทำให้ชุดเกราะหนักกลายเป็นชุดผ้าคอตตอนบางๆ ลูเซียนที่เฝ้ามองอยู่เริ่มถอดหน้ากากผู้ดีออก ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด “หยุดมัน! ใครก็ได้หยุดไอ้พรีสต์นั่นที! มันทำลายสมดุลเกมทั้งหมดแล้ว!” เซนยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและความโกลาหล เขาไม่ได้มองลูเซียนด้วยความแค้น แต่เขามองด้วยความรู้สึกสมเพชในฐานะ ‘คนเล่นเกมที่ลืมหัวใจของเกมไปแล้ว’ เขาตัดสินใจกดใช้สกิลสุดท้ายที่เก็บไว้ “ลูเซียน... ความพ่ายแพ้ของนายไม่ได้มาจากพลังที่น้อยกว่าหรอกนะ แต่มันมาจากนายไม่รู้จักวิธี ‘สนุก’ ไปกับมันต่างหาก” เซนชูคทาขึ้นเหนือหัว พลังงานมหาศาลสีรุ้งควบแน่นจนกลายเป็นเสาแสงขนาดใหญ่พุ่งลงมาจากฟากฟ้า ไม่ใช่เพื่อทำลาย แต่เพื่อ ‘ปรับจูน’ ค่าสถานะของทุกคนในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรให้กลายเป็น ‘1’ เท่ากันหมด! สมรภูมิเงียบสนิทลงทันที ทุกคนมองดูหน้าต่างสถานะของตัวเองที่แสดงผลเลข 1 ทั้งในค่าพลังโจมตี พลังป้องกัน และพลังชีวิต ลูเซียนที่เคยมั่นใจในพลังเลเวลร้อยของตัวเอง ตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากผู้เล่นมือใหม่ “เอาล่ะ...” เซนยิ้มกว้าง ขณะที่เขาก้าวเดินเข้าไปหาลูเซียนที่กำลังพยายามหยิบดาบที่หนักอึ้งขึ้นมา “ตอนนี้เรามาคุยกันในฐานะคน ‘เลเวล 1’ เหมือนกันหน่อยไหมครับกิลด์มาสเตอร์?” ลูเซียนกัดฟันกรอด พยายามจะร่ายเวท แต่มือของเขากลับสั่นระริก เพราะค่ามานาของเขาไม่เพียงพอที่จะใช้แม้แต่สกิลพื้นฐานที่สุด ทว่าในจังหวะนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของเซนกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงระบบที่ไม่ได้ยินมานานกลับดังขึ้นก้องทั่วสมรภูมิ [ประกาศจากระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก ‘บุคคลภายนอก’... กำลังยกเลิกคำสั่งบัฟ... กำลังดึงข้อมูล ‘ผู้เล่นปริศนา’ เข้าสู่เซิร์ฟเวอร์...] เซนชะงักกึก สีหน้ากวนประสาทเมื่อครู่หายไปทันทีเมื่อเขามองเห็นร่างเงาสีดำที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นเลย นอกจากร่างอวตารของ ‘ผู้ดูแลระบบระดับสูง’ ที่เขาเคยสาบานว่าจะไม่ขอเจอหน้าอีกตลอดชีวิตในเกมนี้... และดูเหมือนว่า... มันกำลังจ้องมองมาที่เขาพร้อมกับดาบสีขาวบริสุทธิ์ในมือ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันสุดป่วนของเซนนะคะ หวังว่าจะถูกใจความแสบของพรีสต์คนนี้ค่ะ!