ความพ่ายแพ้ที่ต้องจดจำ

“นั่นไง... ความซวยระดับพระกาฬที่ฉันพยายามหนีมาตลอดสามปี” เสียงกระซิบของเซนแห้งผาก ลมหายใจสะดุดติดขัดเมื่อดาบสีขาวบริสุทธิ์ในมือของผู้ดูแลระบบค่อยๆ กรีดอากาศเป็นทางยาวจนเกิดรอยแยกสีเงินยวง รัศมีกดดันมหาศาลไม่ได้มาจากพลังทำลายล้าง แต่มันคือความรู้สึกเหมือนถูก ‘ลบตัวตน’ ออกจากระบบอย่างเบ็ดเสร็จ คีย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับเข่าอ่อนจนต้องปักโล่ลงพื้นเพื่อพยุงตัว เสียงเหล็กกระทบหินดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด “เซน... นายบอกฉันทีว่านั่นคือบัคของเกม ไม่ใช่ของจริง” คีย์เค้นเสียงถาม มือที่จับโล่สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด เซนไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่หยิบไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา พลิกฝ่ามือเรียกบัฟ ‘เพิ่มความเร็วในการตัดสินใจ’ และ ‘ลดอัตราการเต้นของหัวใจ’ ให้ตัวเองทันที นิสัยกวนประสาทที่เคยมีหายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น หลงเหลือเพียงสายตาของนักวางแผนที่กำลังวิเคราะห์ความเป็นไปได้นับพันในหัว “ถ้ามันอยากให้เราแพ้ มันคงลบไอดีเราไปนานแล้ว แต่นี่มันเลือกที่จะปรากฏตัว” เซนพึมพำขณะจ้องมองร่างสูงโปร่งที่ไร้ใบหน้าตรงหน้า “มันกำลังบอกว่า ‘ความประมาท’ ของเราในการบุกรุกพื้นที่หวงห้ามวันนี้... ต้องแลกด้วยราคาที่แพงกว่าที่คิด” ร่างอวตารของผู้ดูแลระบบไม่แม้แต่จะขยับตัว แต่ออร่าสีขาวกลับพุ่งเข้าใส่พวกเขาเหมือนคลื่นยักษ์ คีย์รีบยกโล่ขึ้นตั้งรับ แต่แรงปะทะนั้นกลับไม่ได้ถูกส่งมาที่โล่ มันพุ่งผ่านไปแล้วกระแทกเข้าที่กลางอกของทั้งคู่จนลอยกระเด็นไปคนละทิศทาง เซนรู้สึกได้ทันทีว่าค่าสถานะ ‘พลังเวท’ ของเขาถูกลดทอนลงเหลือศูนย์ในพริบตาเดียว บัฟทั้งหมดที่เขาเคยร่ายทิ้งไว้มลายหายไปราวกับควันไฟ “โธ่เว้ย! ระบบหักหลังกันดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ!” เซนกัดฟันกรอด พยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้นดินที่แตกร้าว ลูเซียนที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ออกไปไม่ไกลนักเหยียดยิ้มเย็นชา เขาสัมผัสได้ถึงความหายนะที่กำลังมาเยือน ไม่ใช่แค่เซนที่กำลังจะพ่ายแพ้ แต่เป็นกิลด์ของเขาที่อาจถูกลบไปพร้อมๆ กันหากผู้ดูแลระบบตัดสินใจกวาดล้างจริงๆ ลูเซียนขยับตัวเตรียมจะหนี แต่ทว่า... ดาบสีขาวเล่มนั้นกลับสะบัดเพียงครั้งเดียว กำแพงมิติกักขังทุกคนไว้ในพื้นที่จำกัด “นายจะหนีไปไหนล่ะ ลูเซียน” เซนตะโกนข้ามผ่านความโกลาหล แม้จะอยู่ในสถานการณ์จวนตัว แต่เขาก็ยังไม่ทิ้งนิสัยเดิม “ไหนบอกว่าค่าพลังคือทุกอย่างไง! ลองดูสิว่าตอนที่ไม่มีระบบช่วยหนุนหลัง แกจะเหลือศักดิ์ศรีอะไรให้คนอื่นเขาดูบ้าง!” “หุบปากไปซะ เจ้าพรีสต์ขยะ!” ลูเซียนคำราม พุ่งตัวเข้าใส่ผู้ดูแลระบบด้วยความบ้าคลั่ง หวังจะใช้จังหวะนี้พิสูจน์ตัวเอง แต่นั่นคือความผิดพลาดมหันต์ ดาบสีขาวเลื่อนผ่านอากาศอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับแม่นยำและรุนแรงจนร่างของลูเซียนกระเด็นกลับมาเหมือนตุ๊กตาผ้าขี้ริ้ว เลือดในเกมกระเซ็นเป็นละอองสีทองจางๆ บ่งบอกถึงความเสียหายระดับวิกฤต เซนมองดูภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบคั้น เขาตระหนักได้แล้วว่าสิ่งที่พวกเขาเผชิญไม่ใช่บอสเลเวลสูง แต่เป็นกฎเกณฑ์ที่ไม่มีใครเปลี่ยนได้ “คีย์ ฟังนะ...” เซนขยับเข้าไปใกล้เพื่อนซี้ที่เริ่มมีสีหน้าซีดเผือด “นายจำตอนที่เราเริ่มเล่นเกมนี้วันแรกได้ไหม? เราไม่มีอะไรเลย นอกจากความกล้าที่จะลองผิดลองถูก” “ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาดราม่านะเซน!” คีย์ตะโกนกลับ “ฟังก่อน! ที่มันมาหาเราตอนนี้ เพราะมันต้องการทดสอบว่าพวกเรา ‘สมควร’ จะอยู่ในเกมนี้ต่อหรือเปล่า” เซนคว้าข้อมือคีย์แน่น แววตาของเขากลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง “ลืมทักษะบัฟเวทมนตร์โกงๆ พวกนั้นไปซะ แล้วกลับไปใช้สัญชาตญาณดั้งเดิมของเรา... พลังที่ไม่ได้มาจากระบบ แต่มาจากใจที่อยากจะสู้จนหยดสุดท้าย” เซนก้าวออกมาข้างหน้า เผชิญหน้ากับร่างเงาสีดำที่ไร้ใบหน้าเพียงลำพัง เขาปลดปล่อยออร่าสีขาวที่ไม่ได้มาจากเวทมนตร์ แต่มาจากพลังใจที่เขาสั่งสมมาตลอดเส้นทางการเป็นผู้เล่น เขาไม่ได้กางบาเรีย ไม่ได้ร่ายบัฟเสริมพลัง แต่เขากลับกางแขนออก เหมือนกำลังต้อนรับความตายที่จะมาถึง ผู้ดูแลระบบหยุดนิ่ง ดาบสีขาวหยุดลงห่างจากปลายจมูกของเซนเพียงมิลลิเมตร ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของเซนที่เต้นรัวจังหวะกลองรบ ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าจบสิ้นแล้ว เสียงกังวานเย็นเยียบก็ดังก้องขึ้นมาจากดาบเล่มนั้น “เจ้าประมาท... แต่เจ้าก็มีความมุ่งมั่นที่ระบบไม่เคยคาดคิด” ร่างอวตารเริ่มสลายกลายเป็นละอองแสง ทิ้งไว้เพียงดาบสีขาวที่ตกลงบนพื้นและแรงกดดันที่จางหายไปจนหมดสิ้น ท่ามกลางความว่างเปล่านั้น ลูเซียนที่บาดเจ็บสาหัสพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นเพื่อจะคว้าดาบเล่มนั้นมาเป็นของตน แต่ก่อนที่มือสกปรกของลูเซียนจะแตะถึงด้ามดาบ เงาดำร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากใต้เท้าของเขา มันไม่ใช่ผู้ดูแลระบบ แต่เป็น ‘บางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่า’ ซึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกมิติที่ยังปิดไม่สนิท พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูเหลือเกิน “ขอบใจที่เปิดทางให้ฉันนะ เซน... เพื่อนเก่า” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพรีสต์สายป่วนมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ