ฟื้นฟูจิตใจ

“ขอบใจที่เปิดทางให้ฉันนะ เซน... เพื่อนเก่า” เสียงทุ้มต่ำของลูเซียนที่ทิ้งท้ายไว้ในห้องบอสยังคงก้องสะท้อนอยู่ในความรู้สึกของเซน แม้ภาพหน้าจอเมนูระบบจะถูกปิดลงไปนานแล้วก็ตาม เซนวางแก้วเหล้าสมุนไพรในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กของร้านอาหารในเมืองเริ่มต้น เสียงจอแจของเหล่าผู้เล่นที่กำลังฉลองชัยชนะรอบตัวเขาดูเหมือนจะห่างไกลออกไปเหมือนเสียงคลื่นกระทบฝั่ง “เฮ้ย ไอ้คุณพรีสต์จอมกวนประสาท นายเอาแต่นั่งจ้องแก้วเหล้ามาสิบนาทีแล้วนะ” คีย์ อัศวินหนุ่มร่างยักษ์กระแทกศอกใส่สีข้างเซนแรงๆ จนอีกฝ่ายแทบหงายหลัง ก่อนจะหัวเราะร่า “ถ้านายไม่ดื่ม ฉันขอเบิ้ลนะเว้ย วันนี้มันวันของเรา!” เซนปัดมือคีย์ออกเบาๆ มุมปากยกยิ้มกวนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ตามนิสัยของเขา แม้ในแววตาจะยังมีความกังวลฉายชัด “วันของเราเหรอคีย์? ฉันว่ามันเป็นวันที่พวกเราเกือบจะกลายเป็นปุ๋ยใต้เท้าลูเซียนมากกว่านะ” “แต่นายก็ทำให้พวกเราทุกคนรอดมาได้ ไม่ใช่เหรอ?” เสียงใสๆ ของสมาชิกในปาร์ตี้ดังขึ้น เธอยื่นจานเนื้อย่างหอมฉุยมาวางตรงหน้าเซน “บัฟ ‘ระเบิดความฮา’ ของนายเมื่อกี้ ทำเอาศัตรูถึงกับชะงักไปสามวิฯ เลยนะ มันสุดยอดมาก เซน!” บรรยากาศรอบโต๊ะเริ่มเปลี่ยนไป จากความตึงเครียดกลายเป็นเสียงหัวเราะอย่างรวดเร็ว คีย์เริ่มเล่าเรื่องวีรกรรมตอนที่เขาเผลอสะดุดขาตัวเองจนล้มลงไปทับมอนสเตอร์ระดับสูงจนตายอนาถ สมาชิกคนอื่นๆ ต่างพากันแซวไม่หยุดหย่อน เซนมองดูเพื่อนร่วมทีมที่กำลังยิ้มแย้ม ความรู้สึกหน่วงในใจเริ่มจางลงทีละน้อย นี่คือสิ่งที่เขามักจะโหยหาเสมอ—ไม่ใช่ชัยชนะที่แลกมาด้วยความโดดเดี่ยวแบบลูเซียน แต่คือความอบอุ่นที่พึ่งพาอาศัยกันได้ “รู้ไหมคีย์” เซนเปรยขึ้นท่ามกลางเสียงหัวเราะ “ในอดีตฉันมักจะคิดว่าการวางแผนให้สมบูรณ์แบบคือทางรอดเดียวของพรีสต์อย่างฉัน แต่พอได้มาอยู่กับพวกนาย... ฉันถึงเพิ่งรู้ว่า ‘บัฟ’ ที่ดีที่สุด ไม่ใช่พลังเวทมนตร์เพิ่มสถานะหรอก แต่มันคือการที่มีใครสักคนคอยดึงฉันไว้เวลาที่ฉันกำลังจะเตลิดไปกับความกลัวต่างหาก” คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาวางแก้วลงแล้วมองเพื่อนด้วยสายตาจริงจังที่หาดูได้ยาก “ไอ้พรีสต์... นายอย่ามาทำซึ้งตอนกูกำลังเมาดิ มันขนลุกนะเว้ย! อีกอย่าง นายเป็นสมองของปาร์ตี้ ถ้าไม่มีนาย พวกเราก็แค่กลุ่มก้อนเนื้อที่เดินไปรอความตายเท่านั้นแหละ” “นั่นสิคะ” สมาชิกคนหนึ่งเสริม “เซนคือหัวใจของพวกเรา ถ้าวันนี้ไม่มีนาย... เราคงไม่มีแรงจะมานั่งหัวเราะกันแบบนี้หรอก” เซนหัวเราะออกมาจริงๆ ในคราวนี้ เสียงหัวเราะที่สดใสและเป็นธรรมชาติที่สุดตั้งแต่เขาเริ่มเล่นเกมนี้มา เขาหยิบแก้วเหล้าขึ้นชูเหนือหัว “เอาล่ะ! ถ้าอย่างนั้นเพื่อมิตรภาพที่แข็งแกร่งกว่าเกราะของไอ้คีย์ และเพื่อความป่วนที่ไม่มีวันสิ้นสุดของเรา... ดื่ม!” เสียงแก้วกระทบกันดังสนั่น ร้านอาหารที่คึกคักอยู่แล้วยิ่งมีชีวิตชีวาขึ้นไปอีก ความกดดันจากเหตุการณ์ที่ลูเซียนทิ้งทวนไว้เริ่มมลายหายไป เหลือไว้เพียงความเชื่อมั่นที่เปี่ยมล้นอยู่ในอก เซนรับรู้ได้ว่านี่คือสิ่งที่เขาต้องการจะปกป้องมากกว่าชัยชนะในกิลด์วอร์ใดๆ ทว่า... ในขณะที่เสียงเพลงในร้านกำลังดังเร้าอารมณ์ และทุกคนกำลังรื่นเริงไปกับความสำเร็จนั้น เซนก็นึกถึงประโยคของลูเซียนขึ้นมาได้อีกครั้ง *‘เพื่อนเก่า’*... คำนี้มันฝังลึกและมีนัยยะเกินกว่าที่คนทั่วไปจะเข้าใจ มันไม่ใช่แค่คำทักทาย แต่มันคือคำประกาศสงครามในคราบมิตรภาพเก่า ทันใดนั้นเอง จังหวะดนตรีในร้านก็เงียบกริบลงอย่างกะทันหัน ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังของเซน เขาหันขวับไปมองทางเข้าประตูร้านที่ควรจะคึกคักไปด้วยผู้เล่นคนอื่นๆ แต่ภาพที่ปรากฏกลับทำให้ทุกคนในโต๊ะหยุดชะงัก บุรุษในชุดเกราะสีเงินเงาวับที่ดูคุ้นตา ยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าประตู ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มเย็นเยียบของเขาไม่ได้มองไปที่ใครเลยนอกจากเซน ลูเซียนไม่ได้มาเพื่อท้าสู้... แต่เขากำลังถือกล่องไม้ใบเล็กประทับตรากิลด์ของเขาไว้ในมือ “ฉันไม่ได้มาเพื่อขัดจังหวะงานเลี้ยงของพวกเธอนะ” ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก สายตาของเขาเปลี่ยนจากเย็นชาเป็นว่างเปล่า “แต่เซน... ของชิ้นนี้มันควรจะอยู่ในมือของคนที่รู้ความจริงมากที่สุดไม่ใช่เหรอ?” เขาวางกล่องใบน้อยลงบนโต๊ะที่ว่างเปล่าใกล้ๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เซนและพรรคพวกมองหน้ากันด้วยความงุนงง มือของเซนสั่นเล็กน้อยขณะที่เอื้อมไปแตะฝากล่องไม้ที่ดูเหมือนจะกักเก็บความลับบางอย่างที่ลูเซียนจงใจทิ้งไว้ให้... ความลับที่อาจจะทำลายทุกอย่างที่เขาเพิ่งได้รับกลับคืนมา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พรีสต์สายป่วนคนนี้เสมอนะคะ!