สงครามกิลด์วอร์รอบแรก

"ถ้าแกยังไม่หยุดสั่น ฉันจะเอาคทาฟาดหัวให้เลิกเป็นอัศวินแล้วไปเล่นขายของซะ เดี๋ยวนี้!" เซนตวาดผ่านช่องแชทส่วนตัว พร้อมกับสะบัดชายผ้าคลุมนักบวชที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นจากการเคลื่อนพล เสียงประกาศเตือนภัยจากระบบกิลด์วอร์ดังระงมไปทั่วหุบเขาไร้ชื่อ แผ่นดินสั่นสะเทือนตามจังหวะฝีเท้าของกองทัพนับพันที่กำลังพุ่งเป้ามายังจุดยุทธศาสตร์ที่ทีมของเขาปักหลักอยู่ คีย์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ โล่เหล็กในมือสั่นระริกจนเกิดเสียงกระทบกันของโลหะ "ไม่ใช่เพราะฉันกลัวหรอกนะเซน แต่ลูเซียนน่ะ... สั่งระดมพลมาทั้งกิลด์เชียวนะ! แล้วดูเราสิ มีกันแค่สี่คนเนี่ยนะ? มันต่างอะไรกับการเอาไม้จิ้มฟันไปงัดกับกำแพงเมืองล่ะ!" เซนไม่ได้หันไปมองคู่หูร่างยักษ์ ดวงตาของเขากำลังจดจ้องไปยังทิศตะวันออก ที่ซึ่งขบวนธงสีทองของกิลด์ 'เดอะโกลเด้นเอจ' กำลังคืบคลานเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์สีทอง ความทรงจำเมื่อครู่ยังคงกรีดลึกในใจ เสียงของคนคนนั้น... เสียงที่เขาตามหามาตลอดสามปี เสียงที่ควรจะดับสูญไปพร้อมกับความผิดพลาดในอดีต "คีย์ ฟังนะ" เซนกดเสียงต่ำลง มือขวาเริ่มเรืองแสงสีฟ้าอ่อนอันเป็นเอกลักษณ์ของบัฟสายป่วน "ในสงครามนี้ ค่าพลังน่ะมันก็แค่ตัวเลข แต่ 'ช่องโหว่' ของคนที่มั่นใจในตัวเองสูงเกินไปน่ะ คือของหวานชั้นดีเลยล่ะ" "นายจะทำอะไร..." "แจกบัฟน่ะสิ บัฟที่ลูเซียนจะต้องจำไปจนวันตาย" ทันใดนั้น เสียงแตรเขาสัตว์ก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณเปิดฉากสงครามกิลด์วอร์ กองหน้าของฝั่งลูเซียนพุ่งทะยานเข้ามาเหมือนฝูงมด เซนไม่รอช้า เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ท้องฟ้าเหนือสมรภูมิพลันแปรปรวน บัฟที่เขาร่ายไม่ใช่การเพิ่มพลังโจมตีหรือป้องกันแบบปกติ แต่มันคือสกิล 'บัฟกระจกสะท้อนกวนประสาท' ที่ทำให้เป้าหมายได้รับความเสียหายจากการโจมตีตัวเองและเพื่อนร่วมทีมหากร่ายเวทพลาด ลูเซียนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเนินเขาสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ทำลายไอ้พรีสต์นั่นซะ มันเป็นแค่ตัวบัคที่น่ารำคาญ จัดการให้จบในสามนาที" ทว่าสถานการณ์กลับพลิกผันทันทีที่กองหน้าปะทะกับแนวป้องกันของคีย์ คีย์ที่ตอนแรกตัวสั่นงันงก กลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาไม่ได้พุ่งไปปะทะตรงๆ แต่กลับทิ้งโล่ลงพื้นแล้วพุ่งตัวหลบเข้าพุ่มไม้ตามแผนที่เซนวางไว้ล่วงหน้า ผลคือศัตรูที่วิ่งตามมาด้วยความเร็วสูงเกิดอาการ 'งงงวย' จากบัฟสถานะผิดปกติที่เซนโปรยไว้ทั่วบริเวณ ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในพริบตา เมื่อนักเวทฝั่งลูเซียนร่ายสกิลวงกว้าง แต่แทนที่มันจะลงที่ทีมของเซน เวทมนตร์เหล่านั้นกลับเบนเข็มไปหาพวกเดียวกันเองเพราะคำสาป 'หักเหเป้าหมาย' ของพรีสต์สายป่วน "ไอ้เซน! แกทำบ้าอะไรลงไป!" ลูเซียนตะโกนลั่นเมื่อเห็นกองทัพของตัวเองกำลังตีกันเองอย่างวุ่นวาย เซนหัวเราะร่วนขณะยืนโบกคทาอยู่กลางสนามรบเหมือนกำลังเต้นรำ "ก็แค่ช่วยหาความสามัคคีให้กิลด์นายไงล่ะลูเซียน! เห็นไหม? พอไม่ต้องสนใจฉัน พวกนายก็เล่นกันสนุกสนานเชียว!" จังหวะที่เซนกำลังจะได้เปรียบ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง... เสียงที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น "แผนการใช้จุดอ่อนของจิตวิทยาแบบนี้... นายยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ เซน" ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาเดินออกมาจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยฮู้ด แต่ดวงตาคู่นั้นที่สบตาเซนกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่ไม่เคยจางหาย เขาไม่ใช่ลูเซียน และไม่ใช่ใครในกิลด์ที่เซนรู้จัก เซนตัวแข็งทื่อ คทาในมือร่วงหล่นลงพื้น "แก... แกยังไม่ตาย?" ชายปริศนาเผยรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะชูมือขึ้นเหนือหัว วงเวทสีดำทมิฬขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนฟ้า เหนือสมรภูมิที่กำลังเดือดพล่าน "ในเกมนี้ ไม่มีใครตายจริงหรอกเซน... แต่คนที่จะสูญเสีย 'ทุกอย่าง' ในวันนี้ คือนายต่างหาก" สิ้นเสียงนั้น ลำแสงสีม่วงดำก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้า ไม่ใช่เพื่อทำลายล้าง แต่เพื่อ 'ลบ' พิกัดทั้งหมดของสมาชิกในปาร์ตี้ของเซนให้หายไปจากระบบกิลด์วอร์โดยสมบูรณ์! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเซนในศึกครั้งนี้นะคะ!