มอนสเตอร์ที่ไม่มีใครเคยเห็น

"ตัวฉัน... ที่บกพร่องงั้นเหรอ?" เซนทวนคำพลางแสยะยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งกระชับคทาสีขาวมุกแน่นจนขึ้นข้อ ในขณะที่ดวงตาคู่คมของเขาจ้องเขม็งไปยังร่างตรงหน้า—ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเหมือนเขาราวกับส่องกระจก ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับดูเยือกเย็นและสูงส่งเกินกว่าจะเป็นมนุษย์เดินดินทั่วไป บรรยากาศในโถงถ้ำโบราณที่เคยเงียบสงัด บัดนี้กลับถูกกดทับด้วยแรงดันมหาศาลจากมานาที่พุ่งพล่าน คีย์ขยับมาบังข้างหลังเซนโดยสัญชาตญาณ เสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังกริ๊กเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าอัศวินผู้ใจปลาซิวคนนี้กำลังเตรียมรับมือกับสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ "อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้น เซน" ร่างสีขาวเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบดุจผืนน้ำที่ไร้คลื่น "แกคิดว่าการบัฟพลังให้พวกขยะพรรค์นั้นจะเปลี่ยนโชคชะตาของเกมนี้ได้งั้นหรือ? นายมันก็แค่บัคที่หลงลืมสถานะตัวเอง... น่าสมเพชจริงๆ" "หืม? บัคเหรอคะ?" เซนหัวเราะร่วน น้ำเสียงยียวนไม่เปลี่ยนแม้ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน "ถ้าฉันเป็นบัค นายก็คงเป็นระบบที่รวนจนกู่ไม่กลับแล้วล่ะค่ะ แหม... แต่งตัวก็เนียนนะ แต่กลิ่นอายคุกกี้เนยที่จางๆ นี่มันอะไรกัน? ความทรงจำวัยเด็กที่อยากเป็นพ่อครัวแต่ดันถูกโปรแกรมให้มาเป็นตัวร้ายหรือไงคะ?" คีย์ขยับตัวเล็กน้อย เอ่ยกระซิบข้างหูเซน "เซน... อย่าไปยั่วโมโหเขานักเลย สัมผัสพลังของเจ้านี่มันไม่ใช่ระดับมอนสเตอร์ทั่วไปนะ มันเหมือนกับว่า... ค่าสถานะของมันไม่ปรากฏบนหน้าต่างระบบเลยสักนิด" เซนไม่ตอบแต่สายตาเริ่มสแกนไปรอบๆ ร่างสีขาวนั้นไม่ได้พกอาวุธ แต่มือของเขามีแสงสีดำปั่นป่วนคล้ายหลุมดำเล็กๆ นี่ไม่ใช่การต่อสู้แบบใช้กำลัง แต่อาจจะเป็นการต่อสู้ด้วย 'ตรรกะ' ของระบบเกม "เอาล่ะ" เซนตบไหล่คีย์ "ถ้านายอยากวัดกันที่พลัง ฉันคงแพ้ แต่ถ้าอยากวัดที่ 'ไหวพริบ' ... ฉันขอยกมือสมัครใจเลยค่ะ!" ทันทีที่เซนพูดจบ เขาก็ร่ายเวท [บัฟความเร็วแสง] ใส่คีย์ แต่แทนที่จะให้คีย์พุ่งเข้าโจมตี เขากลับสั่งให้คีย์ถอยออกมาตั้งหลักในมุมอับของโถงถ้ำ ส่วนตัวเซนเองกลับหยิบขวดน้ำยาหลากสีออกมาจากกระเป๋าคาดเอว—ไม่ใช่โพชั่นฟื้นฟูเลือด แต่มันคือโพชั่นผสมที่เขาทดลองทำขึ้นจากเห็ดพิษและเศษซากไอเทมที่เหลือทิ้งจากการทำเควสต์ "คิดจะใช้ของไร้ค่าพวกนั้นหยุดฉันงั้นรึ?" ร่างสีขาวหัวเราะในลำคอ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พื้นที่เบื้องหน้าเซนก็แยกตัวออก มอนสเตอร์ที่ไม่มีใครเคยเห็น—รูปร่างคล้ายโกเลมที่สร้างจากตัวเลขและโค้ดโปรแกรมบิดเบี้ยว—ผุดขึ้นมาขวางทาง มันไม่มีตา ไม่มีปาก มีเพียงแสงระยิบระยับที่ส่องสว่างตามจังหวะการเต้นของจังหวะหัวใจที่ผิดเพี้ยน ทุกย่างก้าวที่มันเดิน พื้นที่รอบข้างจะถูก 'ลบ' ทิ้งให้กลายเป็นความว่างเปล่าสีขาวโพลน "นี่คือ 'ลบเลือน'" ร่างสีขาวเอ่ยด้วยสายตาเฉยเมย "มันจะค่อยๆ ลบไฟล์ตัวตนของแกออกไปจากเกมทีละส่วน... เริ่มจากความทรงจำ แล้วตามด้วยค่าพลัง จนสุดท้ายแกก็จะหายไปเหมือนไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง" เซนสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ศีรษะ ภาพเหตุการณ์ในอดีตเริ่มเลือนลาง ชื่อของเพื่อนพ้องในกิลด์ค่อยๆ จางหายไปจากความทรงจำ นี่ไม่ใช่ดาเมจทางกายภาพ แต่เป็นดาเมจที่โจมตี 'ข้อมูล' โดยตรง "คีย์! อย่ามองหน้ามัน! ปิดระบบโฮโลกราฟิกเดี๋ยวนี้!" เซนตะโกนสั่ง เสียงของเขาสั่นเครือแต่ยังคงความเยือกเย็นไว้ได้ "แต่ถ้าฉันปิดหน้าต่างระบบ ฉันก็มองไม่เห็นเลือดของตัวเองนะ!" คีย์โต้กลับด้วยความตระหนก "เชื่อฉัน! มองผ่าน 'ความรู้สึก' ไม่ใช่ 'ข้อมูล'!" เซนตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เขาโยนขวดโพชั่นผสมสีประหลาดไปที่กลางฝูงโกเลมโค้ดเหล่านั้น แทนที่มันจะระเบิดเป็นเปลวไฟ มันกลับสร้างหมอกสีรุ้งที่ทำให้ตัวเลขที่ลอยอยู่รอบๆ ตัวโกเลมเหล่านั้นหยุดชะงัก นี่คือบัฟ 'ความผิดพลาดเชิงตรรกะ' ที่เซนใช้เวลานับสัปดาห์ในการรวบรวมไอเทมมาผสม! โกเลมเหล่านั้นเริ่มสับสน พวกมันหมุนวนรอบตัวเองด้วยความรวดเร็ว โค้ดที่ควรจะเรียงร้อยเป็นรูปร่างเริ่มแตกกระเจิง เซนไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปท่ามกลางฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังรวนเร คทาของเขาเปล่งแสงสีทองสว่างวาบ—ไม่ใช่แสงรักษา แต่มันคือแสงแห่งการ 'เขียนทับ' (Override) "ถ้าแกบอกว่าฉันเป็นบัค งั้นฉันก็จะใช้บัคนี่แหละ... แก้ไขกฎของนายเอง!" เซนใช้สกิล [บัฟสลับขั้ว] ซึ่งเป็นสกิลขยะที่ไม่มีใครเคยใช้ เพราะมันจะทำให้บัฟเป็นดีบัฟและดีบัฟเป็นบัฟ ทันทีที่แสงสีทองสัมผัสกับตัวโกเลม ข้อมูลที่ผิดเพี้ยนเหล่านั้นก็พุ่งย้อนกลับไปหาร่างสีขาวที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง ร่างสีขาวเบิกตากว้างเป็นครั้งแรก สีหน้าที่ว่างเปล่าเริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่โดนค้อนทุบ "เป็นไปไม่ได้... แกเป็นแค่พรีสต์สายซัพพอร์ต... แกจะเข้าใจโครงสร้างของเกมนี้ได้ยังไง!" "ฉันไม่ได้เข้าใจมันหรอกค่ะ" เซนยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว "แต่ฉันชอบป่วนคนอื่นจนกว่าระบบจะยอมแพ้ต่างหากล่ะ!" ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้นทั่วทั้งโถงถ้ำ ผนังถ้ำที่เป็นหินค่อยๆ แตกสลายเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง—มันไม่ใช่ทิวทัศน์ของดันเจี้ยน แต่มันคือรอยร้าวของขอบเขตเกมที่มองเห็นท้องฟ้าสีดำสนิทและตัวเลขวิ่งผ่านไปมาเหมือนใน Matrix คีย์เดินโซเซเข้ามาใกล้เซน "นี่เรา... เรากำลังจะหลุดออกจากเกมงั้นเหรอ?" เซนมองรอยร้าวนั้นด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันไปหาร่างสีขาวที่กำลังสลายตัวไปอย่างช้าๆ ร่างนั้นหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง มือที่กำลังสลายไปชี้มาที่เซน "แกทำลายกำแพงนี้ได้ก็จริง... แต่แกก็ปล่อย 'สิ่งนั้น' ออกมาแล้ว" ร่างสีขาวพูดทิ้งท้ายด้วยเสียงที่สั่นพร่า "เตรียมใจไว้เถอะ เซน... การอัปเดตครั้งใหญ่ที่สุดกำลังจะเริ่มขึ้น และคราวนี้... มันจะไม่ใช่แค่เกมอีกต่อไป" ร่างนั้นสลายหายไปกลายเป็นละอองสีเทา แต่ทว่า... ความเงียบงันที่ตามมากลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า เมื่อมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังก้องมาจากรอยร้าวเบื้องหลังร่างสีขาวนั้น ไม่ใช่ฝีเท้าของมอนสเตอร์ แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทที่กระทบพื้นหินด้วยจังหวะที่มั่นคงและทรงพลัง ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวผ่านรอยร้าวออกมา ใบหน้าของเขาดูคุ้นตาจนเซนแทบหยุดหายใจ—มันคือลูเซียน กิลด์มาสเตอร์ผู้เย่อหยิ่งที่เขารู้จัก... แต่ในมือของชายคนนั้นกลับถือดาบเล่มเดียวกับที่เซนเพิ่งได้รับมาจากเควสต์ลับที่ไม่มีใครรู้! "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... พรีสต์ผู้ชอบสอดรู้สอดเห็น" ลูเซียนในชุดเกราะสีดำทมิฬยิ้มกว้าง แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ไม่ใช่ของมนุษย์ "ขอบคุณที่เปิดประตูให้ข้านะ... คราวนี้ถึงตาของจริงได้เริ่มเล่นสนุกกันเสียที" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ พรีสต์สายลุยคนนี้จะรีบมาปั่นตอนต่อไปให้ทันใจแน่นอนค่ะ!