เข้าสู่เขตแดนอันตราย

"รหัสผ่านนี้... นายใส่ลงไปในโปรโตคอลความปลอดภัยตอนไหน ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นมาก่อน!" คีย์ตะโกนก้องผ่านช่องสื่อสาร เสียงของเขาที่ปกติจะสั่นเครือด้วยความกลัว กลับกลายเป็นความตื่นตระหนกที่แผดเผาแก้วหู เซนไม่ได้ตอบกลับในทันที นิ้วเรียวยาวของเขาที่กำลังสั่นระริกค้างอยู่เหนือหน้าต่างคำสั่งสีดำสนิท ดวงตาภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งไปที่ตัวอักษรวิ่งผ่านหน้าจอราวกับสายน้ำแห่งความตาย มันไม่ใช่บั๊ก ไม่ใช่ความผิดพลาดของเซิร์ฟเวอร์ แต่มันคือ ‘ลายเซ็น’ ของเขาสมัยที่ยังเป็นโปรแกรมเมอร์ฝึกหัด—โค้ดลับที่เขาสร้างไว้เพื่อใช้ ‘ลบ’ ฐานข้อมูลทิ้งในกรณีที่ถูกจารกรรม "คีย์ ถอยออกมาจากจุดนั้นเดี๋ยวนี้!" เซนเค้นเสียงสั่ง มืออีกข้างกระชากไม้เท้าคู่กายที่ส่องแสงวาบเป็นสีฟ้าอมม่วง "ถ้าฉันเดาไม่ผิด... สิ่งที่กำลังกัดกินไฟล์พวกเราอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่ไวรัส แต่เป็นระบบชำระล้างอัตโนมัติที่ทำงานผิดพลาด!" เศษแก้วสีเลือดร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าที่ปริแตก เสียงของมันกระทบพื้นโลกเสมือนดังเปรี้ยงปร้างราวกับเสียงกระจกนิรภัยที่กำลังถูกทุบให้ละเอียด พื้นดินที่พวกเขาเหยียบอยู่เริ่มยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำมืดมิด ลูเซียนในชุดเกราะทองคำอร่ามยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล เขามองดูเหตุการณ์นี้ด้วยดวงตาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ แทนที่จะหนี เขากลับหยิบไอเทมผลึกสีขาวออกมาถือไว้แน่น "ความพินาศมักมาพร้อมกับจุดเริ่มต้นใหม่เสมอ เซน" ลูเซียนยิ้มเยาะ "นายคิดว่าตัวเองเป็นคนออกแบบมันขึ้นมา แต่ที่จริงแล้ว... นายก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกวางไว้เพื่อไขรหัสนี้เท่านั้น" เซนกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากการที่ค่า HP ของเขาลดลงอย่างรวดเร็วโดยไร้สาเหตุทำให้ร่างกายชารู้สึกได้ถึงความร้อนระอุ นี่ไม่ใช่ความเจ็บปวดในเกม แต่มันเหมือนใครบางคนกำลังเอาเข็มร้อนๆ แทงทะลุผ่านประสาทสัมผัสโดยตรง "บัฟ! ต้องบัฟ!" เซนพึมพำกับตัวเอง แม้ปุ่มคำสั่งจะถูกล็อก แต่สัญชาตญาณของพรีสต์สายป่วนอย่างเขาก็ไม่ยอมแพ้ เขาไม่ได้พยายามจะเข้าถึงระบบหลัก แต่เขาเลือกที่จะ ‘ยิงเวทมนตร์ออกไปโดยตรง’ ผ่านการจำลองรหัสผ่านที่ซ้อนทับกัน "อาทิภา... ปกป้องเกราะแห่งวิญญาณ!" ไม้เท้าในมือหมุนวนสร้างวงแหวนเวทสีทองสดใส แต่มันไม่ใช่สีทองปกติ มันเจือไปด้วยกระแสไฟฟ้าสีดำที่เซนดึงมาจากโค้ดที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่ ความเสี่ยงนี้สูงลิ่ว ถ้าพลาด... ไม่ใช่แค่ไฟล์เกมของเขาที่จะหายไป แต่สมองของเขาอาจจะรับภาระหนักเกินไปจนซิงค์ข้อมูลกับระบบประสาทพลาด! คีย์ที่เห็นเพื่อนกำลังทำอะไรบ้าบ่าก็ตบเกราะโล่ในมือดังสนั่น "เฮ้ย! จะทำอะไรก็รีบทำนะเว้ย! เลือดฉันเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ถ้าตายตอนนี้ฉันสาบแช่งนายไปจนชาติหน้าเลยนะ!" "หุบปากแล้วหลบหลังฉัน!" เซนตวาดกลับ ร่างกายของเขาสั่นไหวจนแทบจะยืนไม่อยู่ แสงจากวงแหวนเวทเริ่มเปลี่ยนรูปกลายเป็นโซ่ตรวนแห่งความว่างเปล่าที่พุ่งเข้ายึดเหนี่ยวเศษแก้วสีเลือดที่กำลังร่วงลงมา ไม่ใช่การทำลาย แต่เป็นการ 'จับกุม' ข้อมูล ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท้องฟ้าหยุดการแตกสลาย แรงกดดันมหาศาลจางหายไปทิ้งไว้เพียงรอยร้าวขนาดใหญ่ที่มองเห็นพื้นที่เขตแดนระดับสูง 'นรกนิรันดร์' ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันคือแผนที่ที่ไม่มีใครเคยพิชิตได้มาก่อนในประวัติศาสตร์เกมนี้ ลูเซียนมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรก เขาขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ "แกทำลายมันไม่ได้หรอกเซน... แกแค่อัดมันเข้าไปอยู่ในพื้นที่นั้น" ลูเซียนชี้ไปยังประตูบานยักษ์ที่โผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่าหลังการปะทะ เซนหอบหายใจรุนแรง เหงื่อเย็นผุดขึ้นตามไรผม เขาหันไปสบตาคีย์ที่กำลังยืนอ้าปากค้าง ทั้งสองมองไปยังประตูยักษ์ที่สลักลวดลายอักขระโบราณที่ส่องแสงสีเลือดวูบวาบ มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ทางเข้า แต่มันคือกับดักที่เขาสร้างขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของทุกคนพร้อมกัน: *[แจ้งเตือน: ตรวจพบรหัสลับระดับพระเจ้า – ปลดล็อกเขตแดนต้องห้าม: สุสานผู้สร้าง]* เสียงนั้นยังไม่ทันจางหาย รอยร้าวบนประตูที่เซนเพิ่งผนึกไว้ก็เริ่มสั่นสะเทือนจาก 'ด้านใน' และสิ่งที่ก้าวออกมาจากเงามืดของประตูนั้น... ไม่ใช่ศัตรูระดับบอสอย่างที่ใครคาดคิด ร่างนั้นคือชายหนุ่มที่ใบหน้าเหมือนเซนทุกประการ... เพียงแต่เขาสวมชุดคลุมสีขาวสะอาดตาและดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน "ยินดีที่ได้พบอีกครั้ง... ตัวฉันในเวอร์ชันที่บกพร่อง" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับพรีสต์สายป่วนและผองเพื่อนในตอนนี้นะคะ!